“Doğru sevgi, gideni özgür bırakmayı ve zamanı geldiğinde yokuş aşağı inmeyi gerektirir. Belki şu an tam da bulunmanız gereken yere, tek başınıza inmeyi… Kanyonda yürüyen yaralı bir adam gibi, gecenin bir vakti, sessizce, dikkatlice, Görmese bile, çevrede yeni zirveler ve güzellikler olduğunun bilincinde… Lakin, hayat tepeler ve vadilerle doludur. Ömür boyu bir inilir, iki çıkılır. Tepeden bakarken ufuk her zaman görünür ama Bazen de yıldızların rehberliğinde karanlıkta yürünür. Aradığını vadilerde bulamazsan üzülme, Önündeki yamaçta bekleyen, gün doğumudur.”
Book:Sanmasınlar Yıkıldık