“Met het grootste gemak zou je de ronde een tunnel kunnen noemen, of een put voor mijn part. Soms dacht ik aan het requiem van Fauré, dat mijn favoriete plaat is. Dan verbeeldde ik me dat ik door de groef van die plaat liep, zoals ik in het noorden van Japan tussen een metershoge muur van sneeuw liep en het leek alsof er helemaal niets anders was, er geen andere mogelijkheid bestond dan de weg te volgen die iemand anders had aangelegd in een verder onherbergzaam gebied. Zo liep ik in gedachten in de groef van vinyl, alsof ik onderdeel uitmaakte van het muziekstuk, alsof ik door het lopen iets aan het scheppen was.”
Book:De groef