Quote image editor
“Jean Louise ayakta tek başına durmuyordu, onu arkadan destekleyen bir şey vardı: Hayatındaki en etkin, en güçlü manevi destek; babasının sevgisi. Bunu hiç sorgulamadı, üzerine hiç kafa yormadı, önemli bir karar almadan önce, bilinçaltından gayri ihtiyari 'Atticus olsa ne yapardı?' sorusunun geçtiğini bile fark etmedi; ayakları yere sağlam basmasını, dimdik durmasını her seferinde sağlayanın babası olduğunu, kişiliğinde düzgün ve yüksek not almaya değer ne varsa, oraya babası tarafından konulduğunu hiç ayrımsamadı; babasına taptığını hiç bilmedi. Tek bildiği, onlara şunu bunu vermedikleri, onları şu şu konuda kandırdıkları için ebeveynlerine sövüp sayan yaşıtlarına acıdığıydı. Bir sürü ruhsal çözümlemenin ardından korkularının, kaygılarının nedeninin sahip oldukları şeyler olduğunu keşfeden orta yaşlı ev kadınlarına acıyordu; babalarından Bizim İhtiyar diye bahseden, onların çapsız, büyük olasılıkla içkici, çocuklarını bir noktada fena halde ve bağışlanamaz biçimde hüsrana uğratan, yetersiz yaratıklar olduğunu ima eden kişilere üzülüyordu. Acımak konusunda savurgan, o rahat, sıcacık dünyasında kendinden memnundu.” — Harper Lee