“KENDİNİ ARAYAN İNSANA Sevgili Tanımadığım İnsan, Bilirsin Sadık Hidayet Kör Baykuş romanında şu sözler ile bizleri anlatır. ''Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. … Böyle durumlarda herkes, güçlü bir alışkanlığa, bir tutkuya sığınır: ayyaş içer, edebiyatçı yazar, yontucu taşı yontar, acısını dindirmek için her biri, en kuvvetli içgüdüsünden medet umar.'' Sevgili tanımadığım insan, hepimizin benzer yaraları vardır hayatta. Keşkeleri, iyi kileri, pişmanlıkları, mutlulukları, umutları, sevdaları. Herkes güçlü bir tutkuya sığınır da insan kendini anlatamadı, doğru anlaşılamadı mı fena... Yaşar Kemal İnce Memed eserinde ''Konuşan insan öyle kolay kolay dertten ölmez. Bir insan konuşmadı da içine gömüldü müydü sonu felakettir.'' diye seslenerek konuşma mecburiyetini bizlere anlatır. İnsan bu yüzden anlatmalı. Davasını anlatmalı, hakikatleri anlatmalı. İyiliği, güzeli, doğruyu, sevmeyi, sevilmeyi anlatmalı… Bu satırları okuduğuna göre mektubum çoktan sana ulaşabilmiştir. En son ne zaman birisinden mektup aldın bilmiyorum ama ben hayatımda daha önce hiç tanımadığım birisinden mektup almadım. Madem mektup almadım o zaman ben bir mektup yazmaya karar verdim. Daha sana nasıl hitap etmeliyim onu bile bilmiyorum. İnsan; denizin olmadığı yerde, umut adına, martı olmalı diye söylerler. Eğer bana hitap etmek istersen sen de Martı diye seslenebilirsin. Bende sana Deniz diye sesleneyim. Martı ve Deniz dostluğumuz olur. Mavi kadar sonsuz umut dolu… Beyaz kadar temiz… Sevgili Deniz, insanın duygularını kelimelere dökmesi çok zor biliyorsun ama bir şeyler yazmaya çalışmak, denemeye değer diye düşünüyorum. Zaten fiziksel olarak tanışma fırsatımız olmadığı için beni duruşumla, kıyafetlerimle kısacası dış görünüşüm ile yargılayamayacağın için bu satırları daha kolay ve içtenlikle yazıyorum. Zaten hakkımda bu satırlar dışında ne biliyorsun ki? Şimdi adımdan daha önemli bir şey öğrendin. Mesela denizi seyretmeyi seviyorum. Düşüncelerimi eşsiz dalgalarının ritmiyle ahenkle dans ettirip günün sonunda berrak pürüzsüz bir şekilde eve uğurluyor beni. Aslında bakarsan zaman zaman kendimi denize de benzetiyorum. Bazen coşkulu bazen de pamuklara sarıp sarmalanacak kadar narin... Günün sonunda hep kıyıya vuruyor düşüncelerim. Ve sevgili Deniz, bu hayatta tecrübe ettiğim en önemli şeyi seninle paylaşmak isterim. Her şeyin belki de telafisi vardır da insanın kalbi bozuldu mu, çaresi yoktur. Bu yüzden insan kalbine iyi bakmalı Deniz. Kalbini okuyarak, doğayı, hayvanları, insanları, bir kalbi severek beslemelidir. Her gün bir parça müzik dinlemeli, iyi bir şiir okumalı, güzel bir tablo görmeli her gün yeni bir şeyler öğrenmeli, güzel insanlar biriktirmelidir. Sevgili Deniz, tüm bunları sana niye yazıyorum diye soracak olursan? Belki de kendime yazıyorum ama farkında değilim. Kendimi yazmak mecburiyetinde hissediyorum. Martı gibi konacak bir kıyı arıyorum. Hakikatlerle yüzleşiyorum… Geçmişimle, ölümle, kaderimle en zoru da kendimle… Böylelikle kendimi bulma ümidiyle çırpınıyorum. Bir parça da kalbine dokuna bildiğim güzel insanlar olduğunu bilmek mutlu ediyor. Eğer mektubumu buraya kadar okudu isen belki sen de tanımadığın, hayatta kelimelerinle var olduğunu bilen birisine mektup yazmak isteyebilirsin. Kalbinin kıyılarından mavi sonsuz denizlere... Sevgilerimle Martı.” Mektup Author:epalta