Quotessence
Home / Authors / Martijn Benders Biography

Martijn Benders Biography

Author

Related Quotes

“Opgroeien in het warme Brabant was vooral veel galgje spelen met mijn autistische zus. Galgje, een prachtig spel, dat ze op de televisie helemaal hebben weten verknollen door de galg met een ballenbak te vervangen en de beul met Francois Boulangier. Wanneer je zo'n klassieke beul de kap zou aftrekken zou je weliswaar dezelfde psychotische glimlach zien als die van Francois, maar het punt is dat men die beulskap toch niet voor niets heeft uitgevonden, maar dat begrijpen ze in Hilversum kennelijk niet. Enfin, na lange gelukkige jaren oefenen waren inmiddels alle kinderen uit de buurt zo gewend aan het idee dat een beperkte taalschat een genadeloze dood voor hen in petto had dat het gros van mijn jeugdvrienden zichzelf later heeft verhangen, waarschijnlijk toen ze lucht kregen van mijn succes als schrijver.”

“Who 'waits for inspiration' has probably never explored the brain. Its much larger than the entire internet. Writing, however, is partly stalking the big wave, and ride it when it comes. However, the thousands and thousands of blokes sitting at the shoreline trying to create waves by splashing their hands in the surf - it might be what they teach at writer workshops, but the sight is absolutely ghastly.”

“Er zijn van die types die dolgraag een 'literaire correspondentie' met je beginnen. Zo een van het type 'daar ga jij meer tijd aan kwijt zijn dan je volgende boek', Schrijvers met gevoelige egos (niet alles gaat er met gevoel op vooruit, weet u) zijn daar al snel de dupe van. Sterker nog, dankzij deze 'literaire correspondenties' bleef u waarschijnlijk menig kwakkelend boek bespaard, hoewel je natuurlijk ook weer het soort figuren hebt die die 'correspondenties' tot een boek gaan maken, waarschijnlijk een leitmotiv voor de figuren die zo graag zulke correspondenties onderhouden. Het zijn vaak de meest oervervelende boeken uit het spectrum van de literatuur.”

“De extreme afstandelijkheid van internet vereist een extreme lichamelijkheid ter compensatie, vandaar dat de moderne romantiek door een leek nauwelijks van pornografie te onderscheiden valt, maar die gesextingde werkelijkheid heeft dezelfde functie als vroeger een bosje bloemen. Om die reden alleen al is het makkelijk zowel de oningewijde als de verkrampte rationalist van de romantische massa te scheiden: het is de weigering de kilte te willen trotseren en het lichaam te willen aanbieden aan de protofascistische BLOB die de moderne conservatief kenmerkt en voor het systeem verdacht maakt.”

“Ras en huidskleur hebben helemaal niks met elkaar te maken. Ras is een wetenschappelijk fabeltje, er bestaan wezenlijk alleen maar Homo Sapiens, Neanderthalers etc dat zijn mensenrassen. 'Wit' is gewoon geen goede omschrijving van de huidskleur van de mensen waar hier op wordt gedoeld, noch is 'zwart' een correcte aanduiding. Als je toch een verzamelkleur moet benoemen probeer dan een beetje realistisch te duiden, varkensroze bijvoorbeeld. Ik denk verder niet dat Sunny Bergman over een eeuw nog bekend zal staan als een van de grote filosofische vernieuwers van de 21e eeuw. En ook ontgaat me wat er precies mis is met het pantone systeem, dat is een universele en realistische kleur aanduider. Als je dus zo nodig wilt identificeren met een zelfde kleur zoek je Pantone 456c bijv.”

“Ze gaat lichttherapie doen, zegt ze, want ze is depressief. Ik vraag zit je ooit buiten. Nee, nooit. Maar nu gaat ze onder gekleurde lampjes liggen, want het kan toch niet zo zijn dat al die lichttherapeuten met hun jarenlange expertise in het laten knipperen van lampjes niet op kunnen boksen tegen de zon. Die mensen leren toch niet voor niks met lampjes knipperen. Ze weten precies waar die depressie met zijn mergelgrotoogjes zich in het brein heeft verstopt, en de vleermuis van zijn iris schrikt op als het peperdure regenbooglicht naar binnen straalt. Lichttherapie. Dat deed ik vroeger in een tent, met een zaklamp. Maar die Chinese zaklampen tegenwoordig, daar maak je zo een ooievaar blind mee. Geef mij dus maar de zon, of de wattenpeertjes van de wolken, waarom hebben de depressies geen rechten?”

“De literaire prijs als middel om gedrag te straffen of belonen. Wie zich als actief burger inzet voor de goegemeente maakte vroeger ook al meest kans op een prijs, dus wat dat betreft is er geen enkel verschil: jaren en jaren actief zijn in de poëziegemeenschap, tomeloze inzet ten gunste van mede-sekteleden, en elke jury en systeemcriticus zal je ten lange leste met moeite eruit geperste bundeltje met toegeknepen oogjes lezen: deze poëziedienaar dient beloond, dat hij niet echt kan schrijven, ach, hij doet toch zelfs daar gewoon zijn best?”