“ადრეული აპრილის ნათელი ღამე იდგა. უთვალავი ვარსკვლავის ციმციმი ახალი მთვარის ვერცხლისფერ შუქს შერწყმოდა, რასაც, თავის მხრივ, ქუჩის ლამპიონების განათება ამყარებდა. და ეს შუქი განუზომლად ამშვენებდა ადამიანების სახეებს და მისტერ ვრენის ხუროთმოძღვრებას. ყველაფერი თავისი უფაქიზესი იერით გამოკვეთილიყო, და მაინც, ისეთი გრძნობა იქმნებოდა, თითქოს სადაცაა ყველაფერი ერთიანად გალღვებოდა, რომ არა რომელიღაც ვერცხლის წვეთი, რომელმაც ყველა ხაზი გამოკვეთა და სული შთაბერა. განა საუბარი ასეთივე არ უნდა იყოსო? – ფიქრობდა ორლანდო (და სულელურ ოცნებებს მიეცა); განა ასეთი არ უნდა იყოს საზოგადოება, ასეთი არ უნდა იყოს მეგობრობა, ასეთი არ უნდა იყოს სიყვარული? რადგან უფალმა უწყის რატომ, მაინცდამაინც მაშინ, როცა ადამიანური ურთიერთობების რწმენა გვეკარგება, რაღაც, თავლის და ხეების თუ თივის ზვინის და ოთხთვალა ფორნის შემთხვევითი განლაგება ისეთ სრულყოფილ სიმბოლოს წარმოგვიდგენს იმისას, რაც მიუწვდომელია, რომ ისევ თავიდან ვიწყებთ ძიებას.”
Quote by Virginia Woolf
Work
Orlando is a novel by Virginia Woolf that tells the story of a young nobleman who, after a mysterious transformation, lives as a woman for several centuries. The narrative spans from the Elizabethan era to the early 20th century, blending biography, fantasy, and satire. The book examines the fluidity of gender, the nature of artistic creation, and the passage of time, all while maintaining a playful and lyrical tone. It is considered a key work in modernist literature and a pioneering exploration of gender identity. more
Author
British modernist writer, known for her unique narrative techniques and profound portrayal of female experience. Her works include 'To the Lighthouse' and 'Mrs. Dalloway'. more
You May Also Like
“The stars touch you with their light; you touch them with your eyes!”
“The sky a net, its mesh clogged with glowing stars.”