Quotessence
Home / Quotes / Quote by Mary Wollstonecraft Shelley

Quote by Mary Wollstonecraft Shelley

“I wandered for ever about these lovely solitudes, gathering flower after flower . . . singing as I might the wild melodies of the country, or occupied by pleasant day dreams.”

Quote by Mary Wollstonecraft Shelley

Create image

Author

Mary Wollstonecraft Shelley
Mary Wollstonecraft Shelley

Mary Wollstonecraft Shelley was an English novelist best known for her famous work, 'Frankenstein'. Born on August 30, 1797, and passing away on February 1, 1851, she was an early female writer whose works explored themes such as women's rights, social inequalities, and scientific ethics. more

You May Also Like

“. . . but not finding it equally suitable to my taste, I presently fell back, and began to botanise and entomologise along the green banks and budding hedges, till the company was considerably in advance of me, and I could hear the sweet song of the happy lark; then my spirit of misanthropy began to melt away beneath the soft, pure air and genial sunshine; but sad thoughts of early childhood, and yearnings for departed joys, or for a brighter future lot, arose instead.”

WalkingSolitudeYearning
Book:Agnes Grey
Create image

“To be in favour of solitude is not to be against community or friendship or love. It's not that being alone is better, just that without the experience of it we block ourselves from discovering something enormously beneficial, perhaps even vital, to selfhood. Who are you when you are not a friend, a partner, a lover, a sibling, a parent, a child? When no one is with you, what do you do, and do you do it differently than if someone was there? It's hard to see someone fully when another person is always attached to them. More importantly, it's hard for us to see our own selves if we're not ever alone.”

LoveInspirationalFriendshipCommunitySelf LoveSolitudeSelfhood
Author:Amina Cain
Create image

“Astsubay sustu. Drogo ürküntüyle ona bakıyordu. Kalede geçirdiği yirmi iki yılın sonunda bu askerden geriye ne kalmıştı? Tronk, dünyanın bir yerlerinde kendisine benzeyen, üniforma giymeyen, kentte gezinebilen ve akşamları arzularına göre ister yataklarına, ister sinemaya, ister kabareye gi­debilen milyonlarca insan olduğunu hâlâ anımsıyor muydu acaba? Hayır, Tronk’un diğer insanlara ilişkin hiçbir şey anımsamadığını ve onun için kale ve iğrenç yönetmelikleri dışında hiçbir şeyin mevcut olmadığını anlamak için yüzüne bakmak yeterliydi. Tronk genç kızların seslerindeki tatlı tınıyı, bahçelerin, ırmakların ve kale çevresindeki sıska ve seyrek çalılıklar dışındaki ağaçların neye benzediğini unutmuştu. Tronk, gerçekten de kuzeye bakıyordu ama Drogo'yla aynı halet-i nahiyeyle değil, o sabit gözlerle, yeni tabyaya giden patikaya, uçurum ve yamaca bakıyor, bakışıyla vahşi kayaları, o gizemli ova parçasını ya da neredeyse tamamen kararmış gökyüzünde hareket eden bulutları değil ulaşım yollarını inceliyordu. Böylece akşam olurken kaçma arzusu yeniden Drogo’nun yakasına yapıştı...”

Solitude
Book:The Tartar Steppe
Create image