Quotessence
Home / Quotes / Quote by Siddhartha Mukherjee

Quote by Siddhartha Mukherjee

Work

The Gene: An Intimate History

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Siddhartha Mukherjee
Siddhartha Mukherjee

Siddhartha Mukherjee is a distinguished physician and oncologist, born in 1970. He has made substantial contributions to cancer research and has been recognized with numerous awards, including the Pulitzer Prize for General Non-Fiction for his book 'The Emperor of All Maladies: A Biography of Cancer'. more

You May Also Like

“Genetik kod basittir: DNA'dan RNA inşa edilir, RNA'dan da protein inşa edilir. DNA'daki her baz üçlüsü, proteinde bir aminoasidi belirler. Oysa genomik kod karmaşıktır: Genin üzerinde, genin ne zaman ve nerede ifade edileceği ile ilgili bilgileri barındıran DNA parçaları vardır: Genlerin genom üzerindeki yerlerinin neye göre belirlenmiş olduğunu da bilmiyoruz. Genler arasındaki DNA bölgelerinin gen fizyolojisini nasıl düzenlediğini ve koordine ettiğini de bilmiyoruz. Dağların ötesinde dağların olması gibi, kodların ötesinde de kodlar vardır.”

GenGenom
Book:The Gene: An Intimate History
Create image

“Artık biliyoruz ki hücrelerin içinde viral genleri tanıyıp etkileşmelerini engelleyen kadim algılayıcıları var. Bu algılayıcılar viral geni saptadıktan sonra üstüne kimyasal işaretlerle ''kullanılmaz'' damgasını vuruyorlar. Demek ki genom kendini değiştirme işlemlerine uslu uslu boyun eğmiyordu. Sihirbazlar arasında eski bir söz vardır: Bir şeyi yok etmeyi öğrenmeden önce geri getirmeyi öğrensen iyi olur. Gen terapistleri bu dersi yeni baştan öğreniyorlardı. Bir geni hücrenin içine çaktırmadan yerleştirmek kolaydır. Asıl zorluk onu tekrar görünür kılmaktı.”

GenGenom
Book:The Gene: An Intimate History
Create image

“1980'lerden bu yana neredeyse otuz yıl boyunca, psikologlar ve genetikçiler aynı koşullarda büyütülmüş özdeş ikizlerin nasıl ıraksak gelişim yazgıları izlediklerini açıklayabilecek ince farkları belgelemeye ve ölçmeye çalıştılar. Fakat somut, ölçülebilir, sistematik farkları bulmak için yapılan tüm girişimler başarısız oldu: İkizler aynı ailede büyümelerine, aynı evde yaşamalarına, genelde aynı okula gitmelerine, neredeyse aynı yemekleri yemelerine, çoğu zaman aynı kitapları okumalarına, aynı arkadaş çevrelerine sahip olmalarına ve aynı kültürden beslenmelerine rağmen nasıl oluyorsa bariz biçimde birbirinden farklı oluyorlardı. Bu fark nereden kaynaklanıyordu? 20 yıl içinde yapılan 43 çalışma sonunda güçlü ve tutarlı bir yanıta ulaşıldı: ''sistematik olmayan, kendine özgü, tesadüfi olaylar''. Hastalıklar. Kazalar. Travmalar. Tetikleyiciler. Kaçırılmış bir tren; kayıp bir anahtar; kafayı kurcalayan bir düşünce. Moleküllerdeki oynamalar sonucu genlerde meydana gelen oynamalar; genlerdeki oynamalar sonucu biçimde meydana gelen oynamalar. Venedik'te bir kavisi dönerken kanala düşüp suya kapılmak. Aşka kapılmak. Hayatın tesadüfleri. Şans. Bu yanıt çileden çıkarıcı değil mi biraz? Onlarca yıllık araştırmaların ardından yazgıyı ortaya çıkaran şeyin sonuçta ... yazgı olduğunu mu söyleyeceğiz? Canlıları oldukları gibi yapan şey ... öyle olmalarıdır mı diyeceğiz? Bu formülasyonda çok aydınlatıcı bir güzellik var bence.”

GenIkiz çAlışmaları
Book:The Gene: An Intimate History
Create image

“Genler içinde bulundukları çevrelere programlanmış tepkiler gösterirler - yoksa korunan bir biçim olmazdı. Fakat aynı zamanda şansın kendine özgü kaprislerinin yapışması için de pay bırakırlar. Bu etkileşime ''yazgı'' diyoruz; kendimizin buna verdiği tepkimelere de ''seçim''. Konuşma yetisine sahip iki ayaklı ve dik yürüyen bir organizma, işte bu şekilde bir plan dahilinde, ama aynı zamanda planın dışına çıkmak üzere inşa edilir. Böyle bir organizmanın tek bir eşsiz varyantına ''birey'' deriz.”

GenSeçimYazgı
Book:The Gene: An Intimate History
Create image

“Day had fucked up big time. This was all his fault, all because he couldn’t keep his nosy ass out of other peoples private business. Day rushed to God’s side. “I’ll help you ba—” Day didn’t know how, but God had found enough strength after that beating to push him so hard that he flew into the dresser, knocking it and all of the items that were on top of it to the floor, including the television. Day rolled a few feet, the dresser just missing falling on top of him. “Cash, what the fuck!” Day cursed. He rolled to his side and winced at the sharp pain in his ribs from coming into contact with the dresser. “I was trying to help you get into bed.” “Get the fuck out, Leo.” God’s face was an unyielding mask. For the first time in four long years, Day couldn’t read what the hell was going through God’s mind. Day stood slowly. “God, I only called him because I needed to go—” “It doesn’t matter why you did it! You had no right! You have no clue what you just did!” God yelled. “Now get out!” “Cashel, please. Just hear me out,” Day pleaded. His eyes begged for God to see the sincerity in them. He really didn’t mean for any of this to happen. “Baby, I swear. I didn’t know any of this was happening between you and your family. You should’ve told me. Why was he calling you a murderer?” No matter what, Day couldn’t turn off his detective side. Day watched God squeeze his eyes shut. He went down on one knee and clutched his chest when the hard coughing started again. God’s eyes were full of water and pain. Day timidly eased over to God’s side but God cut his eyes at him, daring him to come any closer. Day had to fight the moisture in his own eyes. “I just want to help you into bed.” “Day, if you don’t get the fuck out of my house, I’m going to show you why he called me a murderer,” God said through clenched teeth. Day couldn’t stop the gasp that escaped his lips, or the pain that radiated through his chest, as if his rib cage had been torn open and his heart ripped out and thrown underneath the bed. Day kept his eyes on God as he knelt to pick up the dresser, then the television. God watched him as well. Day didn’t say anything as the rogue tear fell down his face without his permission. Day went around to the opposite side of the bed and pulled a pen and piece of scrap paper from the drawer, still watching God carefully. He really didn’t like the look on his best friend’s face. He’d seen the look before, but he’d never had it leveled on him. Day scribbled a couple of phone numbers on the paper.”

GodBrotherFightDayGen
Author:A. E. Via
Create image