Quotessence
Home / Quotes / Quote by J.M.A. Biesheuvel

Quote by J.M.A. Biesheuvel

“Ach, nou vergeet ik één ding te vertellen: de dominee was ook op bezoek, een zeer belezen en wijze man met een hoornen bril. Hij droeg een leuk pak en vrolijke schoenen. Hij praatte vaak met mij over Sartre, Hegel, Nietzsche, Kierkegaard en andersen. Als eerste heeft hij mij in contact gebracht met Winnie-the-Pooh. De dominee vond mij een aardige jongen en ik mocht hem ook wel. De dominee schreef in zijn vrije tijd gedichten en soms las hij ze aan me voor. Ze gingen haast altijd over de herfst en de dood.”

Quote by J.M.A. Biesheuvel

Book:Brief aan Vader: een keuze uit eigen werk
Create image

Work

Brief aan Vader: een keuze uit eigen werk

Browse quotes and source details for this work. more

Author

J.M.A. Biesheuvel

Browse famous quotes and profile details for J.M.A. Biesheuvel. more

You May Also Like

“Hier,’ had Jan Liefkind tegen zijn zoon van twaalf gezegd, ‘een vuilniszak vol poëzie. Ga die maar verkopen, het geld mag je houden.’ Vol goede moed was het jongetje op weg gegaan, van antiquariaat naar antiquariaat. Laat in de middag keerde hij bezweet en teleurgesteld, de vuilniszak op zijn rug torsend terug. Niemand bleek geïnteresseerd. Toen zijn zoon het grootste antiquariaat van de stad gesmeekt had de zak dan tenminste achter te mogen laten had men hem honend de deur gewezen. ‘Zelfs voor niets wil niemand ze hebben, pap, die gedichten,’ vatte zijn zoon zijn vergeefse expeditie samen. Steeds als Liefkind de jaarlijkse afrekening van zijn uitgever bekeek moest hij aan dit voorval denken. Nee, niemand zat te wachten op poëzie. ― The Dutch invented jazz”

PoëzieGedichtenAntiquariaatDichtbundelsUitgever
Book:Tegenliggers
Create image

“The hill was mainly composed of the soft stone material known as gypsum which possessed two qualities: first, it would slowly dissolve in water and was thus a poor foundation for any large building. Second, when heated, after giving off steam, it could easily be ground into the powder from which white plaster was made. For that reason, men had been burying into the hill of Montmartre for centuries to extract the gypsum. So famous had these quarrying's become, that now, even across the ocean, white plaster had come to be known as Plaster of Paris. When the builders of Sacre Coeur began their task therefore, they found that the underlying terrain was not only soft, but so honeycombed with mineshafts and tunnels that had the great building been placed directly upon it, the entire hill would have surely collapsed, leaving the church in a stupendous sinkhole. The solution had been very French, a combination of elegant logic and vast ambition: 83 gigantic shafts were dug, each over 100 feet deep filled with concrete. Upon these mighty columns, like a huge box, almost as deep as the church above, the crypt was constructed as a platform. This work alone had taken almost a decade, and by the end of it, even those who hated the project would remark with rye amusement: 'Montmartre isn't holding up the church, it's the church that's holding up Montmartre'.”

MontmartreSacre Coeur
Book:Paris
Create image