Quotessence
Home / Quotes / Quote by Metin Altıok

Quote by Metin Altıok

“Babacığım 52 yaşında bir hiç uğruna ölmedin, 34 dostunla birlikte sizin yok edilişinizden insanlık bir ders aldı. Birçok acıyı yendi, tamir etti. Adalet yerini buldu. 'Güzel günler göreceğiz"' diyemeyeceksem ne yazacağım? Hangi yüzle yazacağım babama ben? Sayfa : 9”

Quote by Metin Altıok

Book:Metin Altıok'tan Zeynep'e Mektuplar
Create image

Work

Metin Altıok'tan Zeynep'e Mektuplar

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Metin Altıok

Browse famous quotes and profile details for Metin Altıok. more

You May Also Like

“Şimdiye ait her şey bizi sözcükleri götürmüyorsa, sözcükler de tekrar onlara dönmüyorsa, işe yaramaz ve değersiz oluveriyor. Sadece sözcükler somut ve soyut olanın varlığının kanıtıdır, anlık olana anlam verenler onlardır, elle tutulmayanı tutulur yapan, beni de ben yapanlardır. Anlıyorsun ya Şaşenka, hayattan kopuk halde yaşadım ben hep. Benimle dünya arasındaki çiti sözcükler ördü. Başımdan geçenleri sadece sözcüklerle değerlendirdim; seni de bir sayfaya koyup götürebilir miyim, götüremez miyim diye düşündüğüm zamanlardaki gibi. Kemikleri bile çürümüş şu bilgilere ne söyleyeceğimi biliyorum artık: anlık olan, onu uçarken yakaladığın an bir şeyler ifade etmeye başlar. Neredesiniz ey bilgeler? Şu sizin gördüğünüz dünya nerede? Anlık dediğiniz şeyler? Bilmiyor musunuz? Ben biliyorum. Sanki hakikat açıldı önümde birden kendimi güçlü hissetmeye başladım, her şeyden daha güçlü. Öyle Şaşka, biliyorum, gülüyorsun şimdi bana; her şeyin efendisi gibi hissediyordum kendimi. Bilmeyenlerin gözlerini kapayan şey bana görünmüştü. En azından bana öyle geliyordu o zamanlar. Hemen ardımdan zincirin önemli bir halkası kapandı, daha ki de en önemlisi, gerçek bir insandan gelen, hani şu ter içinde, ağzı leş kokan, solak, solak olmayan, mide yanması ile kıvranan, gerisi mühim değil ama tam da böyle bir insandan gelen, tıpkı sen veya ben gibi gerçek bir insandan, hani şu bir zamanlar başlangıçta sadece söz vardı diye yazan gibi. Sözleri yerinde kaldı, söyleyen de onları giyindi, sözler bedeni oldu. Bu tek ve gerçek ölümsüzlüktü. Başka türlüsü yok. Geriye kalan her şey mezarlığın bok çukurunda... ... Belki de saçma olan sözcükleri bu kadar sevmek. Çılgınlık derecesinde seviyordum onları. Onlarsa arkamdan kaş göz işareti yapıyorlardı. Benimle dalga geçiyorlardı! Sırtımı sözcüklere dayadığım oranda, sözcüklerle bir şeyleri anlatmada ne kadar güçsüz kaldığımı daha açık görüyorum. Daha doğrusu, sözcükler kendime ait bir şeyler yaratmamı sağlayabilirler ama kendini de sözcüklerle öremezsin ki. Sözcükler yalancı. Yüzmek için izin istiyorlar senden, sonra da gizlice yelkenleri şişirip çekip gidiyorlar, kıyıda tek başına kala kalıyorsun. En önemlisi de, gerçeğin hiç bir sözcüğün içinde rahat edememesi. Gerçek, insana dilini yutturur. Şu hayatta yaşanan dişe dokunur şeylerin hiçbiri bir sözcüğün içine sığmaz. Bugüne kadar başından geçenlerin sözcüklerle anlatılabileceği fikrine kapılırsan, bil ki başından hiçbir şey geçmemiş demektir. Şasenka, sanırım her şeyi birbirine karıştırdım ama ne yapayım öyle ya da böyle konuşasım var. Hem ne kadar karıştırırsam karıştırayım beni anlayacağını biliyorum. Kelimelerin kifayetsizliğinden bahsediyordum. Eğer kelimelerin kifayetsizliğinin farkına varamıyorsan kelimelerin ne ifade ettiklerini bilmiyorsun demektir.”

Mektup
Author:Mihail Şişkin
Create image

“Çünkü spor toto, lotto, altılı ganyan; iğdiş bir umutla sahici kılınan bir yalan oldu hayatımız. Ve yeni ark.itle daha güvenli kadınlarımız. Erkeklerimiz daha güçlü güne arkoyla başlayan. Çocuklarımız bunca cikletle daha mutlu. .... Gözümün bebeği; işte ben burada ödün vermemenin, boyun eğmemenin, yani onurlu bir yaşamanın faturasını ödüyorum. K.D.V.'si içinde olaraktan. Sayfa: 111”

Mektup
Book:Metin Altıok'tan Zeynep'e Mektuplar
Create image

“KENDİNİ ARAYAN İNSANA Sevgili Tanımadığım İnsan, Bilirsin Sadık Hidayet Kör Baykuş romanında şu sözler ile bizleri anlatır. ''Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. … Böyle durumlarda herkes, güçlü bir alışkanlığa, bir tutkuya sığınır: ayyaş içer, edebiyatçı yazar, yontucu taşı yontar, acısını dindirmek için her biri, en kuvvetli içgüdüsünden medet umar.'' Sevgili tanımadığım insan, hepimizin benzer yaraları vardır hayatta. Keşkeleri, iyi kileri, pişmanlıkları, mutlulukları, umutları, sevdaları. Herkes güçlü bir tutkuya sığınır da insan kendini anlatamadı, doğru anlaşılamadı mı fena... Yaşar Kemal İnce Memed eserinde ''Konuşan insan öyle kolay kolay dertten ölmez. Bir insan konuşmadı da içine gömüldü müydü sonu felakettir.'' diye seslenerek konuşma mecburiyetini bizlere anlatır. İnsan bu yüzden anlatmalı. Davasını anlatmalı, hakikatleri anlatmalı. İyiliği, güzeli, doğruyu, sevmeyi, sevilmeyi anlatmalı… Bu satırları okuduğuna göre mektubum çoktan sana ulaşabilmiştir. En son ne zaman birisinden mektup aldın bilmiyorum ama ben hayatımda daha önce hiç tanımadığım birisinden mektup almadım. Madem mektup almadım o zaman ben bir mektup yazmaya karar verdim. Daha sana nasıl hitap etmeliyim onu bile bilmiyorum. İnsan; denizin olmadığı yerde, umut adına, martı olmalı diye söylerler. Eğer bana hitap etmek istersen sen de Martı diye seslenebilirsin. Bende sana Deniz diye sesleneyim. Martı ve Deniz dostluğumuz olur. Mavi kadar sonsuz umut dolu… Beyaz kadar temiz… Sevgili Deniz, insanın duygularını kelimelere dökmesi çok zor biliyorsun ama bir şeyler yazmaya çalışmak, denemeye değer diye düşünüyorum. Zaten fiziksel olarak tanışma fırsatımız olmadığı için beni duruşumla, kıyafetlerimle kısacası dış görünüşüm ile yargılayamayacağın için bu satırları daha kolay ve içtenlikle yazıyorum. Zaten hakkımda bu satırlar dışında ne biliyorsun ki? Şimdi adımdan daha önemli bir şey öğrendin. Mesela denizi seyretmeyi seviyorum. Düşüncelerimi eşsiz dalgalarının ritmiyle ahenkle dans ettirip günün sonunda berrak pürüzsüz bir şekilde eve uğurluyor beni. Aslında bakarsan zaman zaman kendimi denize de benzetiyorum. Bazen coşkulu bazen de pamuklara sarıp sarmalanacak kadar narin... Günün sonunda hep kıyıya vuruyor düşüncelerim. Ve sevgili Deniz, bu hayatta tecrübe ettiğim en önemli şeyi seninle paylaşmak isterim. Her şeyin belki de telafisi vardır da insanın kalbi bozuldu mu, çaresi yoktur. Bu yüzden insan kalbine iyi bakmalı Deniz. Kalbini okuyarak, doğayı, hayvanları, insanları, bir kalbi severek beslemelidir. Her gün bir parça müzik dinlemeli, iyi bir şiir okumalı, güzel bir tablo görmeli her gün yeni bir şeyler öğrenmeli, güzel insanlar biriktirmelidir. Sevgili Deniz, tüm bunları sana niye yazıyorum diye soracak olursan? Belki de kendime yazıyorum ama farkında değilim. Kendimi yazmak mecburiyetinde hissediyorum. Martı gibi konacak bir kıyı arıyorum. Hakikatlerle yüzleşiyorum… Geçmişimle, ölümle, kaderimle en zoru da kendimle… Böylelikle kendimi bulma ümidiyle çırpınıyorum. Bir parça da kalbine dokuna bildiğim güzel insanlar olduğunu bilmek mutlu ediyor. Eğer mektubumu buraya kadar okudu isen belki sen de tanımadığın, hayatta kelimelerinle var olduğunu bilen birisine mektup yazmak isteyebilirsin. Kalbinin kıyılarından mavi sonsuz denizlere... Sevgilerimle Martı.”

Mektup
Author:epalta
Create image

“Dervişler... Paris çok sevmiş onları. Harika. Tam bir gösteri işte. Saygıdeğer keşişlerin ayini de bu kadar etkileyici midir? Sanmıyorum. Ama haklısın. Ancak o zaman medeni oluruz. Peki, yeri değiştirilen gösteri müminler için taşıdığı değeri korur mu? Şüpheliyim. Her zamanki gibi 'biçimin korunduğu ama içeri-k'in (ya da ateşin veya kaynağın) sonsuza dek yittiği söylenir! Medeniyet çoğu zaman 'etkisizleşme' anlamına gelir.”

MektupMektuplar
Book:Jean ve Gino'ya Mektuplar
Create image

“Tuo tarpu kažkoks vargšas katorgininkėlis nuo Gdansko, pasisukaliojęs prie mūsų, padovanojo mum visiem vieną kiaušinį, - kad vardas tojo lenkelio būtų palaimintas per amžius! Ir mes dabar, kaip visi gyvieji žmonės, švenčiame velykas! Sėdim po stogu, ant suolo, - ir kiaušinį turime! Vyriausias iš mūsų tarpo, drebančiom rankom iš susijaudinimo, paėmė tą kiaušinėlį, padalino kiekvienam po plonučiuką gabalėlį, apsiašarodamas palaimino kiekvieną iš mūsų. Simbolis - simboliu, bet vis dėlto simbolis kartais esti daug galingesnis už pačią pasiučiausią tikrovę! Tą dieną pietų mes jau nebenorėjome. Buvome sotūs tuo kiaušinio gabalėliu, - ir dar kaip sotūs! Galimas daiktas, pasotino mus ir tyliai paslapčiomis prarytos ašaros, gal dar ir slapti prisiminimai - Tėvynės, tėvų, brolių, seserų, šeimų, - visa tai labai galimas daiktas, bet istorija apie tai tyli.”

PrisiminimaiViltisVėlykosžMogiškummas
Book:Dievų miškas
Create image