Quotessence
Home / Quotes / Quote by Ivan de Vadder

Quote by Ivan de Vadder

“Wanneer politici het vertrouwen in één instelling opzeggen, kunnen wij die dan nog wel vertrouwen? En wat zegt dat over het vertrouwen in de andere instellingen? Of is er alleen vertrouwen in de instellingen die politici gelijk geven? Moeten we dan niet over populisme spreken?”

Quote by Ivan de Vadder

Work

Vertrouwen in verkiezingen

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Ivan de Vadder

Browse famous quotes and profile details for Ivan de Vadder. more

You May Also Like

“Achteraf werd de vraag gesteld of het deontologisch wel kan dat politici die beslissen over miljoenenprojecten ingaan op een uitnodiging van diegene die bijhorende winsten opstrijkt. Dat is niet de juiste vraag. Vanzelfsprekend zou het antwoord negatief moeten zijn, maar 't Fornuis toonde vooral dát het gebeurt, dat het om een uitgelezen kransje 'vrienden van het vastgoed' gaat en dat die relaties zeer nauw zijn.”

“Het lijkt wel alsof de belangrijkste les die het Antwerpse college uit de hele saga heeft geleerd, is dat zowat alles kan zonder dat je er als politicus op wordt afgerekend. Dat het volstaat om gewoon niet te antwoorden wanneer er lastige vragen worden gesteld. Dat het rendeert om journalisten weg te zetten als lasterlijk en dat het helpt om zelf, via gerichte lekken en technieken die het daglicht schuwen, de teneur bepalen.”

“Alleszins rondden beide overheidsbedrijven de verkoop van hun gebouwen en terreinen af met het net daarvoor door het college gestemde 'bescheiden' ontwikkelingskader in het achterhoofd. Maar nog geen maand na de verkoop van het gebouw van Proximus werd de hele procedure opgestart om het ontwikkelingskader volledig te herschrijven in het voordeel van de nieuwe kopers.”

“Daarom zou ik als uitsmijter - of, zo u wilt: als cliffhanger - een andere, niet vaak genoemde bron willen suggereren die we misschien maar beter kunnen laten opdrogen: de politieke partij. Hebben deze 'machines voor collectieve hartstochten', zoals Simone Weil ze noemt, hun langste tijd misschien gehad? Moeten we wellicht tot de conclusie komen dat partijgeesten en hun programma's ons voortdurend dwingen stelling te nemen en partij te kiezen en zo als splijtzwam fungeren - al helemaal in een tijd waarin beeldvorming allesbepalend is? Zijn er, zeker in digitale tijden en na het einde van de grote verhalen, geen harmonieuzere en effectievere manieren te bedenken om ons politiek te organiseren en engageren?”