“Ze zijn niet bezig met zichzelf. Daar gaat het nu juist om: ze zijn nooit bezig met zichzelf. Ze doen er helemaal niet toe en willen alleen de monsters voeden waardoor de achterna worden gezeten. Ze voelen dingen die ik nooit zal zien, en ze proberen ze te beschrijven, en als ze dat echt willen doen, dan moeten ze de teugels loslaten en met de armen wijd het licht omarmen. Het maakt niet uit waar ze belanden, wie ze onderweg verliezen en hoe verlaten en onbegaanbaar die weg is. Ze voelen zich nooit eenzaam, want ze zijn alleen met de goden, door wie ze hun hele leven werden geplaagd en getreiterd met al die schimmen, beelden, woorden en ideeën, maar nu durven ze zich er eindelijk aan over te geven, en doen ze het, zonder spijt of angst.”
Book:Alleen met de goden