“Zodra Maaike weer bij haar pleegouders was, in de vriendelijke ouderwetse huiskamer met de reusachtige twee honden die haar om strijd zoentjes van besnuffeling kwamen geven, zonken de donkere weg en het probleem der afstanden in vergetelheid. Het kind burgerde zich aardig in bij de onderwijzer, en op school, waar het eerst zo babyachtig onbeholpen toe had staan kijken, was het zich nu dapper aan het ontvoogden op de speelplaats. En om beurten kwamen Sinterklaas, de Kerstman en Sint-Silvester de laatste blaadjes van de kalender plukken. In Jasamski stond een wreed versje over Sinterklaas: Je liet ons in de steek, het kind gelijk de vader. Word s.v.p. niet week wanneer nu Klaasdag nadert. Bespaar ons je geschenken. Al kocht je er een hoop, ze kosten zorg noch denken, ze zijn al te goedkoop. Zij die de ‘vrijheid’ kozen (zo heet thans het verraad) hebben als heimatlozen slechts recht nog op de straat! Maar de ware wreedaard, waartegen de dichter zich slechts met woorden probeert te verweren, zijn de daden en tekortkomingen der werkelijkheid: Sinterklaas ging voorbij zonder zelfs een prulletje van Max. Hij had ook geen Néné meer van wie het lieve geldje te lenen.” SinterklaasKerstmanOndrwijzerPleegoudersSint SilvesterVersjeWreedaard Book:Lago Maggiore Source: Lago Maggiore