Quotessence
Home / Quotes / Quote by Michael Lewis

Quote by Michael Lewis

“Społeczeństwa indywidualityczne minimalizują smutek, nakłaniając jednostki do rozwiązywania swoich problemów. Te zaś, w których ważna jest hierarchia, często przyznają prawo do "złości" ludziom na szczycie hierarchii, posługując się biernością smutku, by trzymać w ryzach ludzi z dołu drabiny społecznej (Stearns, 1988).”

Quote by Michael Lewis

Author

Michael Lewis
Michael Lewis

Michael Lewis, born on October 15, 1960, is a renowned American author. His works are known for their in-depth investigations and revelations of the truths in the financial, business, and sports worlds. more

You May Also Like

“Omawiałam gdzie indziej (Stearns, 1988) użyteczność nadania wysokiej wartości biernej postawie w silnie rozwarstwionym, złożonym społeczeństwie, w którym olbrzymia większość ludzi musi zostać poddana socjalizacji, ązeby stała sięposzłuszna i wyzbyła się inicjatywy. Gdy istnieje taka hierarchia, ci którzy są na górze drabiny społecznej, mogą być nakłaniani do przekształcania smutku w złość (White, 1998). White cytuje europejską opowieść średniowieczną, zalecającą szlachcicowi przekształcenie emocji: "Przestań płakać [...] jeśli jego śmierć budzi twój żal, pomścij ją [...] [obróć ich radość] w żal". (s.141). W XI i XII wieku, kiedy sytuacja w Europie była dość stabilna, złość coraz częściej spostrzegano jako niezbędny przywilej sprawujących władzę, a u niemających władzy uznawano ją za niestosowną i śmieszną (White, 1998; Freedman, 1998; Buhrer-Thierry, 1998). Zatem historycznie rzecz biorąc, w Europie smutek był albo aktywny, albo bierny, zależnie od klasy społecznej, do której należał dany człowiek.”

“[...] poszukując podstawowego smutku, nie zauważają kulturowego znaczenia faktu, że ich badani różnicują to, co robią, kiedy są smutni (to znaczy podejmują aktywność), od tego, co ich zdaniem w takiej sytuacji robią inni (to znaczy popadają w apatię). Tłumaczą tę różnicę jako skutek zniekształcenia poznawczego. Nie wyjaśniają mechanizmu kryjącego się za tym zniekształceniem, polegającego na tym, że projektujemy "złą" bierną reakcję na innych, a sobie przypisujemy "dobrą", aktywną reakcję; [...].”

“Przede wszystkich badania Ekmana opierają się na słowach, jakich używają badacze i badani do opisania emocji (Ekman, Friesen i Ellsworth, 1972). Ponieważ Paul Ekman fałszywie interpretuje cały problem przekładu, dyskutowany później przez antropologów (Heelas, 1986), nie można mieć pewności, co "smutek" oznaczał dla osób badanych przez Ekamana, ale jest dosyć jasne, że anglojęzyczni tłumacze wybrali słowa implikujące rezygnację, a nie walkę. [...] Nie dowodzi jednak istnienia uniwersalnego, podstawowego i odrębnego uczucia smutku.”

“Alkohol, który we wczesnych fazach prowadzi do podwyższenia nastroju i wyzbycia się zahamowań, później wywołuje depresję i nieuzasadnioną agresję. Amfetamina może powodować przytłumienie afektu, a także złość. To samo dotyczy kokainy. Środki uspokajające i nasenne wzbudzają reakcje złości, ale mogą też wywoływać okresową depresję. Ponieważ te substancje powodują zmiany w neuroprzekaźnikach lub błonach komórkowych, ich jednoczesny wpływ na obie emocje każe wątpić w teorię o biologicznej odrębności tych emocji.”

“Tylko dzięki współpracy między różnymi dyscyplinami będzie można znaleźć odpowiedzi na tak złożone pytania. Jak sądzę, przyszłe badania smutku czy innych emocji (a obecnie jest mniej jasne, czym są "emocje", niż wówczas gdy kiedy publikowano pierwsze wydanie tego podręcznika) przekonają nas, że biologowie, psychologowie, psychoanalitycy, antropologowie, językoznawcy [...] mogą nam pomóc w udzielaniu odpowiedzi na te pytania. Musimy podejmować wysiłki, by spostrzegać nasze rozważania jako artefakt, a nie poddawać je reifikacji.”