Quotessence
Home / Quotes / Quote by Lisa Jane Smith

Quote by Lisa Jane Smith

Work

La furia. Il diario del vampiro

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Lisa Jane Smith

Browse famous quotes and profile details for Lisa Jane Smith. more

You May Also Like

“En la pared hay un agujero blanco, el espejo. Es una trampa. Sé que voy a dejarme atrapar. Ya está. La cosa gris acaba de aparecer en el espejo. Me acerco y la miro; ya no puedo irme. Es el reflejo de mi rostro. A menudo en estos días perdidos, me quedo contemplándolo. No comprendo nada en este rostro. Los de los otros tienen un sentido. El mío, no. Ni siquiera puedo decidir si es lindo o feo. Pienso que es feo, porque me lo han dicho. Pero no me sorprende. En el fondo, a mí mismo me choca que puedan atribuirle cualidades de ese tipo, como si llamaran lindo o feo a un montón de tierra o a un bloque de piedra.”

“En la Feria del Libro de Bogotá, un hombre me dio un papel en el que había consignado una teoría: a lo largo de la historia, Dios había repetido muchas veces las caras de los humanos. Con la invención de la fotografía y la proliferación de las reproducciones de la imagen, el proceder estaba cerca de ser descubierto: la gente empezaba a encontrar que su rostro ya había vivido en otro momento, en otro lugar, con otro nombre. Por eso, Dios se estaba dando prisa para acabar el mundo. El papel tenía el título de «Verdad sobre el calentamiento global y el metro de Bogotá».”

“Piensa que soy más débil de lo que en realidad soy, lo cual debería irritarme. En lugar de eso, le miro casi con asombro, porque me esta tratando como a una dama y no como a una criada. Alec desea cuidarme, a mí, que siempre he tenido que atender las necesidades de otro. Aunque pequeño, jamás esperé ni siquiera un gesto como ese de un hombre rico. De nadie, en verdad. Inopinadamente, me doy cuenta de lo maravilloso que sería tener a alguien cuidara de mí de vez en cuando.”

“Todos queremos encontrar um âncora, todos queremos virar a esquina e ir para casa. Mas a nossa casa foge sempre. A casa deixa-nos. Depois envelhecemos e envelhecemos novamente, ficando ainda mais afastados de casa. De nós próprios. Morremos antes de estarmos mortos, querida. Passamos de rainhas da beleza a velhas carcaças, de crianças traquinas a adultos deprimidos, de moças maduras cheias de amor a mulheres usadas e amargas como bílis. Tudo o que temos é o amor. E nada para amar. Apenas o amor, doloroso, distante e nunca correspondido.”

“Tądien supratau, kad ne akimirksnį žydinčios sodo gėlės paišo giliausias šypsenas, kad žavesys išgaruoja taip pat netikėtai, kaip ir aplanko. Tądien supratau, kad net nuostabiausi žurnalo viršeliai galiausiai gyvenimą pabaigia dulkinose palėpėse, kai neišvaizdžios knygos amžiais puošia namus. Tądien supratau per dažnai žiūrintis į formą, taip pamirštantis turinio svarbą.”