Quotessence
Home / Quotes / Quote by Forough Farrokhzad

Quote by Forough Farrokhzad

“زندگي شايد يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد زندگي شايد ريسمانيست كه مردي باآن خود را از شاخه مي آويزد زندگي شايد طفليست كه از مدرسه بر مي گردد زندگي شايد افروختن سيگاري باشد ،در فاصله ي رخوتناك دو همآغوشي يا عبور گيج رهگذري باشد كه كلاه از سر بر مي دارد و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد “صبح بخير” زندگي شايد آن لحظه ي مسدوديست كه نگاه من ،در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد و در اين حسي است كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت”

Quote by Forough Farrokhzad

Create image

Author

Forough Farrokhzad

Browse famous quotes and profile details for Forough Farrokhzad. more

You May Also Like

“In Summation A poem by Taylor Swift At this hearing I stand before my fellow members of the Tortured Poets Department With a summary of my findings A debrief, a detailed rewinding For the purpose of warning For the sake of reminding As you might all unfortunately recall I had been struck with a case of a restricted humanity Which explains my plea here today of temporary i n s a n i t y You see, the pendulum swings Oh, the chaos it brings Leads the caged beast to do the most curious things Lovers spend years denying what’s ill fated Resentment rotting away galaxies we created Stars placed and glued meticulously by hand next to the ceiling fan Tried wishing on comets. Tried dimming the shine. Tried to orbit his planet. Some stars never align. And in one conversation, I tore down the whole sky Spring sprung forth with dazzling freedom hues Then a crash from the skylight bursting through Something old, someone hallowed, who told me he could be brand new And so I was out of the oven and into the microwave Out of the slammer and into a tidal wave How gallant to save the empress from her gilded tower Swinging a sword he could barely lift But loneliness struck at that fateful hour Low hanging fruit on his wine stained lips He never even scratched the surface of me. None of them did. “In summation, it was not a love affair!” I screamed while bringing my fists to my coffee ringed desk It was a mutual manic phase. It was self harm. It was house and then cardiac arrest. A smirk creeps onto this poet’s face Because it’s the worst men that I write best. And so I enter into evidence My tarnished coat of arms My muses, acquired like bruises My talismans and charms The tick, tick, tick of love bombs My veins of pitch black ink All’s fair in love and poetry Sincerely, The Chairman of The Tortured Poets Department”

PoemEpilogueThe Tortured Poets DepartmentTtpd
Author:Taylor Swift
Create image

“I have studied many times The marble which was chiseled for me— A boat with a furled sail at rest in a harbor. In truth it pictures not my destination But my life. For love was offered me and I shrank from its disillusionment; Sorrow knocked at my door, but I was afraid; Ambition called to me, but I dreaded the chances. Yet all the while I hungered for meaning in my life. And now I know that we must lift the sail And catch the winds of destiny Wherever they drive the boat. To put meaning in one’s life may end in madness, But life without meaning is the torture Of restlessness and vague desire— It is a boat longing for the sea and yet afraid.”

InspirationalPoem
Author:Edgar Lee Masters
Create image

“در آبهای سبز تابستان تنها تر از یک برگ با بار شادی های مهجورم در آب های سبز تابستان آرام می رانم تا سرزمین مرگ تا ساحل غم های پاییزی در سایه ای خود را رها کردم در سایه بی اعتبار عشق در سایه فرار خوشبختی در سایه ناپایداری ها شبها که میچرخد نسیمی گیج در آسمان کوته دلتنگ شبها که می پیچد مهی خونین در کوچه های آبی رگها شبها که تنهاییم با رعشه های روحمان تنها در ضربه های نبض می جوشد احساس هستی هستی بیمار در انتظار دره ها رازیست این را به روی قله های کوه بر سنگهای سهمگین کندند آنها که در خطوط سقوط خویش یک شب سکوت کوهساران را از التماسی تلخ کندند در اضطراب دستهای پر آرامش دستان خالی نیست خاموشی ویرانه ها زیباست این را زنی در آبها می خواند در آبهای سبز تابستان گویی که در ویرانه ها می زیست ما یکدیگر را با نفسهامان آلوده می سازیم آلوده تقوای خوشبختی ما از صدای باد می ترسیم ما از نفوذ سایه های شک در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم ما در تمام میهمانی های قصر نور از وحشت آواز می لرزیم کنون تو اینجایی گسترده چون عطر اقاقی ها در کوچه های صبح بر سینه ام سنگین در دستهایم داغ در گیسوانم رفته از خود سوخته مدهوش کنون تو اینجایی چیزی وسیع و تیره و انبوه چیزی مشوش چون صدای دوردست روز بر مردمک های پریشانم می چرخد و می گسترد خود را شاید مرا از چشمه می گیرند شاید مرا از شاخه می چیندد شاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می بندند شاید ... دیگر نمی بینم ما برزمینی هرزه روییدیم ما بر زمینی هرزه می باریم ما هیچ را در راهها دیدیم بر اسب زرد بالدار خویش چون پادشاهی راه می پیمود افسوس ما خوشبخت و آرامیم افسوس ما دلتنگ و خاموشیم خوشبخت زیرا دوست می داریم دلتنگ زیرا عشق نفرینیست”

Poem
Author:Forough Farrokhzad
Create image