Quotessence
Home / Quotes / Quote by Carol Rifka Brunt

Quote by Carol Rifka Brunt

“— O Finn nem parecia se importar de estar morrendo – comentei. E era verdade. Finn estava calmo como sempre até a última vez em que o vi. — Você não sabe? Esse é o segredo. Se você sempre garantir que é exatamente a pessoa que esperava ser, se sempre garantir que conhece apenas as melhores pessoas, então não vai se importar de morrer amanhã. — Isso não faz nenhum sentindo. Se você fosse tão feliz, então iria querer ficar vivo, não iria? Iria querer ficar vivo para sempre, para continuar sendo feliz. — Não, não. São as pessoas mais infelizes que querem ficar vivas, por que acham que não fizeram tudo o que querem fazer. Acham que não tiveram tempo suficiente. Acham que ganharam menos do que mereciam.”

Quote by Carol Rifka Brunt

Work

Tell the Wolves I'm Home

This novel delves into the emotional journey of a young woman as she navigates the aftermath of her mother's death and the unraveling of her family dynamics. The story is rich with emotional depth and explores the intricacies of human connection. more

Author

Carol Rifka Brunt
Carol Rifka Brunt

Carol Rifka Brunt is an American author born in 1970. Her works are known for their delicate emotional descriptions and profound insights into the psychology of teenagers. more

You May Also Like

“[Я] не крещу детей и не хожу на похороны. [...] На похороны не хожу, потому что не могу видеть, как человека хоронят его родственники. Весь этот плач. Все эти эмоции. Это уже церемония. Я для себя похоронила человека, когда увидела его мертвым, когда не смогла его спасти, когда не смогла остановить кровь. Я похоронила человека, я попрощалась с ним в эту минуту. А эти цветы, ямы... Я не хочу, чтобы меня хоронили. Я хочу, чтобы меня сожгли и развеяли пепел над Днепром, чтобы нигде не было моей могилки. Чтобы никто никогда не приходил, не клал цветы, не ходил, не скорбил. Люди должны жить. Живым — жизнь. Мертвым — смерть.”

“Завтра ми вже будемо мертві Може багато з нас Може всі. Не забирайте нас із землі Не відривайте нас від матері Не збирайте на полі бою наші рештки Не намагайтеся наново скласти нас докупи І — благаємо вас — ніяких хрестів Пам’ятних знаків чи меморіальних плит. Нам це не треба Адже це не для нас — для себе Ви ставите нам величні пам’ятники. Не треба ніде карбувати наших імен. Просто пам’ятайте: На цьому полі У цій землі Лежать українські солдати І — все. [...] Ось в цих окопах Які сьогодні для нас тимчасове житло А завтра стануть нашими могилами Поховайте нас. Не потрібно прощальних промов В тиші яка настає після бою Це завше виглядає недоречно Це наче штурхати загиблого воїна І просити щоб той встав. Не треба панахид Ми й так знаємо де тепер буде наше місце Просто накрийте нас землею І — йдіть.”

“Our divorce was an optical illusion, surely, because I am often still there, in my old home with my family. I can so easily fool myself, even without a scope, a lens, a patch of sky to measure my trauma, my blues, my perspective or my period of mourning. Suspension of disbelief can be a very real kind of haunting.”