“Poezjo! Jakie twoje imię? Tworząca? Cóż ty tworzysz? Siebie. Krzesiwem jesteś — ogniem — dymem — Żniwem się złocisz w samym siewie. Sypiesz się w ciemność gwiazdospadem, Więc biegnę w noc na gwiazdobranie. Nie ma ich. Tylko mi zostanie Świetlisty w oczach ślad — spadanie: Ty gwiazdą jesteś i jej śladem. O, czaro, która sama przez się Już winem jest i upojeniem, I pieśnią pijaną jednocześnie, A potem samą sobą we śnie, A potem —o tym śnie wspomnieniem, Podnoszę cię, kielichu tajny, Ogniu, gwiazd siewie urodzajny, Ty, któryś cel jest i przyczyna, Ty, pierwszość oraz ostateczność! I winem pijąc zdrowie wina, Tobą wysławiam twoją wieczność.”
Book:Kwiaty Polskie
