Quotessence
Home / Quotes / Quote by Mokokoma Mokhonoana

Quote by Mokokoma Mokhonoana

Author

Mokokoma Mokhonoana

Browse famous quotes and profile details for Mokokoma Mokhonoana. more

You May Also Like

“Funny, isn’t it? We middle-class people secretly want that the poor should remain poor, as poverty is a necessary condition for an easy supply of servants. Yet out in the open, we pretend that the penury of the masses concerns us deeply. We hide who we are and wear masks. All of us.”

“Poverty is its own cruel trap but still raises questions about whether we own our possessions or are owned by them. Somewhere in the middle of Pennsylvania we saw a man who had tied the handle of a snow shovel to his belt and then piled all his belongings onto the blade, which sledded along behind him. Depending on your perspective he was either the freest man in the country or just the poorest.”

“In such a people world, filled with a real, immediate, and tangible sense of belongingness, did I spend the earliest years of my life. I was not only wanted, I was loved. I was cherished. The adults in my world, no doubt, had their cares and their sorrows. But childhood, by its very nature, is a magic-filled world, egocentric, wonderfully carefree, and innocent. Mine was all these things and more.”

“Şimdi ırgat, Onega Gölü'nün kıyısında, suyun ve toprağın kıyısında dikilmekteydi. Yaşamının sonuna vardığını hissetmişti; bundan sonra da var olunabilirdi ama evvelce duyulmamış bir haber gelmezdi artık -ne mutluluğa, ne yoksulluğa dair. Yüreği her ikisinin de sınırlarını biliyordu. (Lobskaya Dağı / Muhteşem Vahşi Dünya)”

“Lyuba koynundan kalın bir defter çıkardı, sonra potinlerinden kurtulup yalınayak kaldı. İlçe tıp akademisinde okuyordu: O yıllar tüm ilçelerde üniversiteler ve akademiler vardı, çünkü halk üstün bilgiyi bir an önce edinmek istiyordu; yaşamın anlamsızlığı, ayrıca açlık ve yoksulluk fazlasıyla paralamıştı yürekleri ve anlamak gerekiyordu, insanın varoluşu neyin nesiydi — ciddi bir şey miydi, yoksa bir şaka mı? “Ayaklarımı sıkıyor," dedi Lyuba potinleri için. “Siz oturun biraz, ben yatacağım, yoksa çok karnım acıkıyor ve bunu düşünmek istemiyorum..." Lyuba soyunmadan yorganın altına girdi ve saç örgüsüyle gözlerini örttü. (Potudan Nehri / Dönüş)”

“Nikita uzun süre tek başına dikildi karanlık odada, başkasının elemine engel olmaya utanıyordu. Lyuba onunla ilgilenmiyordu, çünkü kendi acısından duyduğu keder insanı bütün diğer acı çekenlere karşı duyarsızlaştırır. Nikita izin almadan yatağa, Lyuba'nın ayakucuna oturdu, francalaları koynundan çıkardı, bir yerlere sokuşturmak istiyordu, ama şimdilik bir yer bulabilmiş değildi. (Potudan Nehri / Dönüş)”