“Gaandeweg raakte ze in haar humeur. Het afwisselende, her en der 'desolate' landschap, de verkoelende wind en de mensloosheid bevielen haar. Elke paar honderd meter trok ze haar groene jack uit of juist aan. 'Ik zweet nogal snel. Heb jij dat niet? Ik had mijn jas niet moeten meenemen.' Of: 'Toch wel goed dat ik mijn jas bij me heb.' Als ze haar jack uitdeed, nam ik het van haar over. Ik hing het aan een draagband van mijn rugtasje. 'Geef mijn jas maar,' zei ze. 'Met deze wind moet ik uitkijken.”
Book:Ik ben ik niet