Quotessence
Home / Quotes / Quote by Ken Breniman

Quote by Ken Breniman

Work

Author

Ken Breniman

Browse famous quotes and profile details for Ken Breniman. more

You May Also Like

“When the suffering begins, our brain pleads with us to not think too far into the future. I can’t endure 60 minutes of this, but I can do 10 minutes. I can’t get through 8 weeks of solid exercise, but I can get through today. The neurological beauty of segmentation is that once the segment is completed, you get a mini-squirt of dopamine (pleasure juice) that resets the coping clock.”

“Medications used to treat psychiatric disorders are commonly referred to as psychotropic drugs. These drugs are commonly described by their major clinical application, for example, antidepressants, antipsychotics, mood stabilizers, anxiolytics, hypnotics, cognitive enhancers, and stimulants. A problem with this approach is that these drugs have multiple indicators. For example, selective serotonin reuptake inhibitors (SSRls) are both antidepressants and anxiolytics, and the serotonin-dopamine antagonists (SDAs) are both anxiolytics and mood stabilizers.”

“When dopamine dips, your unhappy chemicals get your attention. You get that “do something” feeling, and you have to decide what to do. One option is to accept the unhappy chemicals and figure out what’s triggering them. Another option is to quickly distract yourself from them with a behavior you expect to trigger more dopamine.”

“Zelfs de kleinste wezens beschikken over een zenuwstelsel dat dopamine of aanverwante moleculen nodig heeft om tot zoek- en verzamelgedrag aan te zetten. De menselijke zenuwbanen zijn wellicht een complexere versie van de zenuwbanen die we aantreffen in bijen, maar ook hier zou de belofte wel eens meer gewicht in de schaal kunnen leggen dan het resultaat. De beloningen die door bloemen in het vooruitzicht worden gesteld voorzien de voedselzoekende door middel van dopamine van nieuwe energie, en experimenten met hommels hebben uitgewezen dat ze stoppen met nectar zoeken als deze neurotransmitter wordt geblokkeerd. Dit vormt mede een verklaring voor het feit dat insecten soms trouw blijven aan bloemen die ze geen nectar opleveren. Zo zijn er bloemen die mannelijke vliegen aantrekken met feromonen in hun geur en tekeningen op hun blaadjes die op een vrouwelijke vlieg lijken. De paarinstincten van de vlieg worden door deze seksuele mimicry zo effectief gekaapt, dat hij ejaculeert op de bloem, terwijl hij zichzelf intussen vollaadt met stuifmeel. Dit is een vorm van 'insectenporno' in actie. Biologen noemen zo'n verschijnsel een 'supernormale prikkel'; die prikkel is supernormaal omdat het dier waarop de prikkel gericht is, deze aantrekkelijker vindt dan het origineel. Zulke prikkels bieden een overdreven versie van belangrijke signalen uit de omgeving zoals patronen en tekeningen, en weten zo een instinct een ander functie te geven dan waarvoor het was bedoeld. Maar net als mensen zijn niet alle insecten even vatbaar voor bepaalde prikkels, en sommige soorten bijen spelen op veilig, en keren alleen terug naar bloemen die kleine hoeveelheden nectar bieden, waar je echter wel op kunt rekenen.”

“De chemische bestanddelen van verschillende bloemengeuren stimuleren bepaalde stemmingen en beïnvloeden hoe alert of juist ontspannen we ons voelen. Zo is recent gebleken dat lavendel, waarvan de kalmerende werking al lange tijd bekend is, het serotonineniveau in de hersenen laat stijgen. Daar staat tegenover dat de geur van rozemarijn juist stimulerend is, en zowel het dopamine- als het acetylcholineniveau in de hersenen doet stijgen. Citrusbloesems hebben een opwekkende werking vanwege de gecombineerde werking van serotonine en dopamine. Rozengeur, wellicht de geur die we het sterkst in verband brengen met de liefde, verlaagt het stresshormoon adrenaline - in een onderzoek zelfs met wel dertig procent. Daar komt bij dat rozengeur fenylethylamine bevat, een chemische stof die de afbraak van onze lichaamseigen opioïden vertraagt, wat een gevoel van rust en kalmte schept.”

“Survival isn’t a straight line, it’s messy. The body’s on strike, the mind doesn’t know if it’s losing or winning, and you’re stuck in the middle just trying to make sense of it. They say healing is supposed to be linear but it’s not, it’s chaos and contradictions, like trying to solve a math problem when half the numbers are missing. And still inside that disorder there’s a strange clarity, because the real victory isn’t beating the illness, it’s showing up anyway, it’s laughing when nothing feels funny, it’s finding love in the moments that don’t add up. I don’t know if I’m really getting better, maybe that’s the point, maybe it’s not about better or worse at all, maybe it’s just about showing up in the middle of the chaos and realizing that’s kind of beautiful too.”