Quotessence
Home / Quotes / Quote by Jonathan Safran Foer

Quote by Jonathan Safran Foer

Work

We Are the Weather: Saving the Planet Begins at Breakfast

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Jonathan Safran Foer
Jonathan Safran Foer

Jonathan Safran Foer is an American writer known for his unique narrative style and profound insights into social issues. His works often blend historical, literary, and philosophical elements, exploring themes such as family, memory, and identity. more

You May Also Like

“Let me advise you, then, to form the habit to take some of your solitude with you into society, to learn to be to some extent alone even though you are in company; not to say at once what you think, and, on the other hand, not to attach too precise a meaning to what others say; rather, not ot expect much of them, either morally or intellectually, and to strenghten yourself in the feeling of indifference to their opinion, which is the surest way of always practicing a praiseworhty toleration. If you do that, you will not live so much with other people, though you may appear to move amongst them: your relation to them will be of a purely objective character. This precaution will keep you from too close contact with society, and therefore secure you from being contamined or even outraged by it.”

SocietySolitudeIndifference
Book:Essays and aphorisms
Create image

“My soul is callous, it is impassive... I put any sentiment whatever at defiance to attain it, with the exception of pleasure. I am mistress of that soul's movements and affections, of its desires, of its impulsions; with me, everything is under the unchallenged control of mind; and there's worse yet... for my mind is appalling. But I am not complaining, I cherish my vices, I abhor virtue; I am the sworn enemy of all religions, of all gods and godlings, I fear neither the ills of life nor what follows death; and when you're like me, you're happy.”

IndifferenceViceCallousness
Book:Juliette
Create image

“Wtedy znów Krzyś, który, z podbródkiem opartym na dłoni, dalej patrzył na świat, zawołał nagle: - Puchatku! - Co? - rzekł Puchatek. - A kiedy ja... Puchatku... kiedy ja... - Co, Krzysiu? - Kiedy już przestanę nic nie robić... - Już zupełnie? - No, w każdym razie nie tak bardzo... Puchatek czekał na dalszy ciąg, lecz Krzyś zamilkł znowu. - Co, Krzysiu? Powiedz! - rzekł Puchatek. - Powiedz, Puchatku, kiedy ja już... rozumiesz... kiedy ja już przestanę nic nie robić, czy będziesz tu czasami przychodził? - Ja? - Tak, Puchatku. - A czy ty też tu będziesz? - Będę, Puchatku, będę naprawdę, przyrzekam ci. - To dobrze - rzekł Puchatek - Puchatku, przyrzeknij mi, że nigdy o mnie nie zapomnisz. Nawet kiedy będę miał sto lat. Puchatek pomyślał troszkę. - A ile lat ja wtedy będę miał? - zapytał. - Dziewięćdziesiąt dziewięć. Puchatek kiwnąłłebkiem. - Przyrzekam - odpowiedział. Z oczyma ciągle zwróconymi na świat Krzyś wyciągnął rękę i poszukałłapki Puchatka. - Puchatku - rzekł Krzyś poważnie - jeśli ja... jeśli ja już nie będę... - tu urwał i zaczął znowu - ty zrozumiesz, prawda? - Co zrozumiem? - Ach, nic! - zaśmiał się Krzyś i zerwał się na nogi. - Chodźmy! - Dokąd? - spytał Puchatek. - Wszystko jedno dokąd - rzekł Krzyś. * * * I poszli, trzymając się za ręce. I dokądkolwiek pójdą i cokolwiek im się zdarzy po drodze, mały chłopczyk i jego Miś będą zawsze bawić się wesoło ze sobą w tym Zaczarowanym Miejscu na skraju Lasu.”

IndifferenceMortalityGoodbye To Childhood
Author:A.A. Milne
Create image