Quotessence
Home / Quotes / Quote by Bernard Lovell

Quote by Bernard Lovell

“فراگیرندگان بزرگسال خصوصیات منحصر به فرد خود را دارند. ما در حد زیادی ساخته و پرداخته ی زندگی گذشته ی خود هستیم. به بیان دیگر رفتار و عکس العمل فعلی ما نتیجه ی یادگیری و تجربه ی گذشته مان است. یادگیری گاه به عنوان فرایندی که تغییر نسبتاً دائمی در رفتار ما به وجود می آورد تعریف شده است؛ یعنی توانایی و کارایی ما نتیجه ی برخوردهای گذشته ی ما با محیط است.”

Quote by Bernard Lovell

Work

Adult Learning

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Bernard Lovell

Browse famous quotes and profile details for Bernard Lovell. more

You May Also Like

“فرد بزرگسال در نتیجه ی برخورد و تعامل با محیط خارج و کسب تجربیات روزانه از طرق مختلف و بی شمار موفق به یادگیری تصادفی و یا اتفاقی می شود و در نتیجه اندوخته ی جدیدی کسب می کند. ما به طرق بی شماری مطالب را فرا گرفته ود به جمع آوری عقاید، حقایق و مهارت هایی می پردازیم که در نتیجه ی تماس روزانه مان با محیط کسب شده است. شغل منبع اصلی یادگیری اتفاقی است. برای روشن شدن بهتر مسئله به این مثال توجه کنید که قبول نقش مادری در آغاز زندگی ایجاب می کند که زنان با مسائلی نظیر نحوه ی تعویض لباس نوزاد، استره لیزه کردن شیشه شیر بچه، تشخیص علائم آبله و سرخک و چگونگی انتخاب لباس مناسب مثلا برای بچه ی سه ساله آشنا شوند.”

“تنبیه علی رغم جذابیتی که برای تنبیه کننده دارد، شیوه ی بسیار موثری برای کنترل رفتار نیست؛ اگر چه رفتار نامطلوب ممکن است در زمان حاضر سرکوب گردد، با این وجود یادگیرنده فرصت استفاده از عوامل تقویت برای اَشکال پسندیده تر رفتار را از دست می دهد. این شاید مبین علت بالا بودن جرم در میان مجرمین باشد. گسترش تنبیه در یک جامعه فرصت ارائه ی شیوه ی مطلوب رفتار را غیر ممکن می سازد. به محض اینکه خطر فوری تنبیه از بین برود، مجرم غالباً به قالب های رفتاری گذشته که کاملاً در او تقویت و تثبیت شده اند باز می گردد.”

“فردی که تحت تأثیر نظرات سایرین و خودپنداری حاصل از این نظرات از درگیری در هر فرصت آموزشی بیمناک و در جهت تحقق بخشیدن به توانایی های بالقوه ی خود مأیوس است. چنین فردی نیازمند آن است که با احتیاط کامل به وی کمک و دلگرمی داده شود تا شاید بخشی از صدمات روحی اش ترمیم شود و حرکتی به سوی تحقق توانایی های بالقوه در وی ایجاد گردد و بیشتر آن کسی شود که می تواند باشد.”

“Martha Ironside was nine years old when she kicked her great-aunt Josephine. At nineteen she loved the old lady, idly perhaps, in her natural humour, as she loved the sky and space. At twenty-four, when Miss Josephine Leggatt died, aged seventy-nine and reluctant, Martha knew that it she who had taught her wisdom; thereby proving - she reflected - that man does not learn from books alone; because Martha had kicked Aunt Josephine (at the age of nine) for taking her from her books.”

“...I found a paradoxical happiness in realizing how little I knew of the realm of grasses and trees, and what pleasure could lie in acquiring even a slender store of knowledge. Starting anew brings a sense of renewal and possibility. I rapidly reached the limit of my understanding, losing my way in thickets of scientific language, absorbing gleams and glimmers of new information. The details slipped from my mind faster than the grass seeds that scattered as I walked, quicker than down blown from a dandelion. But each discovery, like the passage of a comet through the sky, enlarged my sense of the world and left behind excitement and warmth in my heart... and my gratitude to the hare expanded as my perception deepened.”