“Τελείωσε το φαγητό του, πέταξε το υγρό και παγωμένο χάρτινο σακουλάκι στον κάδο των σκουπιδιών, έπλυνε το φλιτζάνι και, με το κουζινομάχαιρο στο χέρι, μάζεψε τα ψίχουλα που είχαν πέσει στο τραπέζι. Το έκανε συγκεντρωμένα για να κρατήσει τις σκέψεις του σε απόσταση και να τις αφήσει να περάσουν μία μία, αφού πρώτα τις έχει ρωτήσει τι είχαν μέσα, γιατί με τις σκέψεις κάθε προφύλαξη είναι λίγη, μερικές μας εμφανίζονται μ' ένα γλυκό ύφος υποκριτικής αθωότητας κι αμέσως, πολύ αργά όμως, εκδηλώνονται πόσο κακοήθεις είναι.”
Book:Seeing