Quotessence
Home / Quotes / Quote by Paul Verhaeghe

Quote by Paul Verhaeghe

“Veel van onze angsten berusten op pure inbeelding. Verander je inbeelding en je zult minder angst hebben.”

Quote by Paul Verhaeghe

Create image

Author

Paul Verhaeghe

Browse famous quotes and profile details for Paul Verhaeghe. more

You May Also Like

“Als ik mij identificeer met - beter: als ik mij vervreemd op grond van - beelden en idealen die ingaan tegen mijn lichaam, dan is mijn buik de eerste lichaamsregio die protest aantekent, lang vooraleer ik bewust besef wat er aan de hand is. Onze (onder)buik is een lichaamsregio waar affecten voelbaar worden, wat we kunnen terugvinden in de wijsheid van onze taal: "het ligt zwaar op mijn maag", "ik doe het in mijn broek van angst", "er ligt iets op mijn lever". Wanneer ik daar geen gehoor aan geef en ondanks de protesten verderga op de ingeslagen weg, worden de signalen dwingender en verschuift protest van ongemak naar pijn en vervolgens naar ziekte. Mijn lijf tekent protest aan - het doet pijn. Geef ik daar gehoor aan? Bij gebrek aan een goede afstemming op mijn lichaam doe ik dat niet. Het kan nog erger: vanuit het concurrentieprincipe kan ik zelfs nog een stap verdergaan en de pijn die ik voel als deel van het "offer" beschouwen dat ik moet brengen om een ideale vrouw of man te worden, als een te bepalen prijs om succesvol te zijn. Een dergelijke interpretatie van pijn illustreert hoe vervreemding erin slaagt ons een voor de hand liggende betekenis van signalen te doen negeren of zelfs om te keren. Pijn lezen als een aanmoediging om nog harder door te gaan op de ingeslagen weg - veel gekker hoeft het niet te worden.”

SuccesOfferTaalPijnZiekteInbeeldingVervreemdingConcurrentieOngemak
Book:Intimiteit
Create image

“Boeken hadden geen leven, goed, het ontbrak hen aan gevoel, dus ook aan pijn zoals dieren en waarschijnlijk ook planten, die ervaren; maar wie had de gevoelloosheid van het anorganische ooit werkelijk bewezen? Wie weet of een boek niet verlangt naar andere boeken waarmee het lang samen was, op een manier die ons vreemd is en die wij daarom niet opmerken?”

LevenBoekenPijnVerlangenDierenGevoelGezelschapHet AnorganischePlanten
Book:Het martyrium
Create image

“I don't think people grasp the real me when they see me on television. I've got the wonderful family, the big house, the flash car. I run several of the world's best restaurants. I'm running round, cursing and swearing, telling people what to do. They probably think: that flash bastard. But my life, like most people's, is about hard work. It's about success. Beyond that, though, something else is at play. I'm as driven as any man you'll ever meet. When I think about myself, I still see a little boy who is desperate to escape, and keen to please. I just keep going, moving as far away as possible from where I began. Work is who I am, who I want to be. I sometimes think that if I were to stop working, I'd stop existing.”

InspirationalDriven By PurposeGordon Ramsay
Book:Humble Pie
Create image

“For months beforehand, I fielded calls from British media. A couple of the reporters asked me to name some British chefs who had inspired me. I mentioned the Roux brothers, Albert and Michel, and I named Marco Pierre White, not as much for his food as for how—by virtue of becoming an apron-wearing rock-star bad boy—he had broken the mold of whom a chef could be, which was something I could relate to. I got to London to find the Lanesborough dining room packed each night, a general excitement shared by everyone involved, and incredibly posh digs from which I could step out each morning into Hyde Park and take a good long run around Buckingham Palace. On my second day, I was cooking when a phone call came into the kitchen. The executive chef answered and, with a puzzled look, handed me the receiver. Trouble at Aquavit, I figured. I put the phone up to my ear, expecting to hear Håkan’s familiar “Hej, Marcus.” Instead, there was screaming. “How the fuck can you come to my fucking city and think you are going to be able to cook without even fucking referring to me?” This went on for what seemed like five minutes; I was too stunned to hang up. “I’m going to make sure you have a fucking miserable time here. This is my city, you hear? Good luck, you fucking black bastard.” And then he hung up. I had cooked with Gordon Ramsay once, a couple of years earlier, when we did a promotion with Charlie Trotter in Chicago. There were a handful of chefs there, including Daniel Boulud and Ferran Adrià, and Gordon was rude and obnoxious to all of them. As a group we were interviewed by the Chicago newspaper; Gordon interrupted everyone who tried to answer a question, craving the limelight. I was almost embarrassed for him. So when I was giving interviews in the lead-up to the Lanesborough event, and was asked who inspired me, I thought the best way to handle it was to say nothing about him at all. Nothing good, nothing bad. I guess he was offended at being left out. To be honest, though, only one phrase in his juvenile tirade unsettled me: when he called me a black bastard. Actually, I didn’t give a fuck about the bastard part. But the black part pissed me off.”

RacismGordon RamsayMarcus Samuelsson
Book:Yes, Chef
Create image