Quotessence
Home / Quotes / Quote by Wisława Szymborska

Quote by Wisława Szymborska

“-A Word On Statistics- Out of every hundred people, those who always know better: fifty-two. Unsure of every step: almost all the rest. Ready to help, if it doesn't take long: forty-nine. Always good, because they cannot be otherwise: fourwell, maybe five. Able to admire without envy: eighteen. Led to error by youth (which passes): sixty, plus or minus. Those not to be messed with: four-and-forty. Living in constant fear of someone or something: seventy-seven. Capable of happiness: twenty-some-odd at most. Harmless alone, turning savage in crowds: more than half, for sure. Cruel when forced by circumstances: it's better not to know, not even approximately. Wise in hindsight: not many more than wise in foresight. Getting nothing out of life except things: thirty (though I would like to be wrong). Balled up in pain and without a flashlight in the dark: eighty-three, sooner or later. Those who are just: quite a few, thirty-five. But if it takes effort to understand: three. Worthy of empathy: ninety-nine. Mortal: one hundred out of one hundred a figure that has never varied yet.”

Quote by Wisława Szymborska

Create image

Author

Wisława Szymborska

Browse famous quotes and profile details for Wisława Szymborska. more

You May Also Like

“Sour Milk You can't make it turn sweet again. Once it was an innocent color like the flowers of wild strawberries, and its texture was simple would pass through a clean cheesecloth, its taste was fresh. And now with nothing more guilty that the passage of time to chide it with, the same substance has turned sour and lumpy. The sour milk makes interesting & delicious doughs, can be carried to a further state of bacterial action to create new foods, can in its own right be considered complicated and more interesting in texture to one who studies it closely, like a map of the world. But to most of us: it is spoiled. Sour. We throw it out, down the drain-not in the backyard- careful not to spill any because the smell is strong. A good cook would be shocked with the waste. But we do not live in a world of good cooks. I am the milk. Time passes. You cannot make it turn sweet again. I sit guiltily on the refrigerator shelf trembling with hope for a cook who dreams of waffles, biscuits, dumplings and other delicious breads fearing the modern housewife who will lift me off the shelf and with one deft twist of a wrist... you know the rest. You are the milk. When it is your turn remember, there is nothing more than the passage of time we can chide you with.”

Poem
Book:Emerald Ice: Selected Poems 1962-1987
Create image

“رویا با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رؤیایی دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی: بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور بادپیمایش می درخشد شعله خورشید بر فراز تاج زیبایش تار و پود جامه اش از زر سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از در و گوهر می کشاند هر زمان همراه خود سویی باد … پرهای کلاهش را یا بر آن پیشانی روشن حلقه موی سیاهش را مردمان در گوش هم آهسته می گویند « آه . . . او با این غرور و شوکت و نیرو» « در جهان یکتاست» « بی گمان شهزاده ای والاست» دختران سر می کشند از پشت روزن ها گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار سینه ها لرزان و پرغوغا در طپش از شوق یک پندار « شاید او خواهان من باشد.» لیک گویی دیده ی شهزاده ی زیبا دیده ی مشتاق آنان را نمی بیند او از این گلزار عطرآگین برگ سبزی هم نمی چیند همچنان آرام و بی تشویش می رود شادان به راه خویش می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه سم ستور بادپیمایش مقصد او خانه دلدار زیبایش مردمان از یکدیگر آهسته می پرسند «کیست پس این دختر خوشبخت؟» ناگهان در خانه می پیچد صدای در سوی در گویی ز شادی می گشایم پر اوست . . . آری . . . اوست « آه، ای شهزاده ، ای محبوب رؤیایی نیمه شب ها خواب می دیدم که می آیی.» زیر لب چون کودکی آهسته می خندد با نگاهی گرم و شوق آلود بر نگاهم راه می بندد « ای دو چشمانت رهی روشن بسوی شهر زیبایی ای نگاهت باده ای در جام مینایی آه ، بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی ره بسی دور است لیک در پایان این ره . . . قصر پر نور است.» می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش می خزم در سایه ی آن سینه و آغوش می شوم مدهوش. باز هم آرام و بی تشویش می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه سم ستور باد پیمایش می درخشد شعله ی خورشید برفراز تاج زیبایش. می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت مردمان با دیده ی حیران زیر لب آهسته می گویند «دختر خوشبخت ! . . .»”

Poem
Author:Forough Farrokhzad
Create image