Quotessence
Home / Quotes / Quote by Jacques Maritain

Quote by Jacques Maritain

“očistený prameň pramení z hlbín ľudskej substancie.. nie je však plný kalu. je to dielo.. predovšetkým pretrvávajúcej lásky.. a umenie očistenej duše si používa všetko, aj blato, na slávu diela, čistými rukami a bez zaľúbenia v kale.”

Quote by Jacques Maritain

Work

The Responsibility of the Artist

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Jacques Maritain
Jacques Maritain

Jacques Maritain was a French philosopher born on November 18, 1882, in Paris, France, and died on April 28, 1973. He is considered one of the most important philosophers of the 20th century, renowned for his contributions to Christian philosophy, political philosophy, and aesthetics. more

You May Also Like

“tu zostáva pre umelca jediným problémom nebyť slabý v úlohe prijatej od Boha, ktorá je jeho úlohou: mať umenie dosť silné a dosť správne, a tak byť vždy pánom všetkého, s čím pracuje, a nestrácať nič z čistoty tvorby: a vo svojej činnosti horieť iba pre dobro diela, nedopustiť, aby tiaha ľudského alebo Božského bohatstva, ktorá naplňuje jeho srdce, poklesla alebo sa odchýlila.”

“čo sa potom stane, ak na druhej strane - a teraz z hľadiska ľudského dobra - mravné svedomie umelca za predpokladu, že ho má, prehlási, že niečo v diele, čo je umelecky dobré a nutné, pokým môže súdiť, je mravne zlé a musí sa teda zmeniť? ..potom sa umelec musí snažiť, aby očistil svoj prameň. nie je to pohodlné a je na to treba veľkú trpezlivosť. iné reálne riešenie neexistuje.”

“Nie możemy z naszego życia wyrwać ani jednej stronnicy, ale książkę wrzucić w ogień możemy" (George Sand) Samobójstwo jest tą rezerwą, tą ostatnią linią obronną, stanowiącą dla nas rękojmię, że poniżej pewnego punktu poniżenia, upokorzenia, rozbicia wewnętrznego itp. nikt i nic nas zepchnąć nie może. Świadomość, że zawsze można popełnić samobójstwo, to nasze kryte tyły w walce życiowej. Zupełnie inaczej można się wtedy ustosunkować do każdej sprawy; życie nie tylko jest spokojniejsze, ale i o wiele piękniejsze.”

“Dziesięć lat to dużo i zarazem nic, dużo w życiu jednostki i nic w kontekście znanych i nieznanych nam czasów. Nie jesteśmy jednak w stanie kierować się tymi drugimi, nie umiemy spojrzeć na siebie jak na drobną cząsteczkę wszystkiego, co mieści się w świecie; gdybyśmy to potrafili, nikt nigdy nie wstawałby z łóżka ani nie podejmował żadnej czynności, w takim kontekście wszystko staje się błahe, głupie i przelotne, a wszelkie starania jawią się jako próżne, nawet te, co z perspektywy naszej nieistotnej codzienności wydają się kluczowe: uratowanie czyjegoś życia, zapobieganie nieszczęściom, powstrzymanie rzezi, ostatecznie wszystko okazuje się nieważne w tym ciągłym marszu wszechświata, który miażdży, zgniata i wyrównuje wszystko.”