“...Bu sanılarım o zaman sanı değil bilgi idi.Yalan ya da hayal öyle olmadığı ortaya çıkana kadar bilgi,gerçek idi.Sonra gerçeklikten ve geçerlilikten emekli ediliyor ve yerine daha genç ve sathi,hiç insanın benliğinde sallanıp yürek kabartmamış yeni sanılar zanlar geliyor, yerleşiyordu.Bunlar da yeni hayaller, oyalanmalardı,insan onları da kendinden emekli ediyordu.İnsan zanların,oyalanmaların ve zehhapların devletiydi.Onları yaşatıp,işletip mevki sahibi yapıyor emekli ediyor,kendisi gün günden köhneleşiyor eski sarı bir binaya dönüyordu.Eğer ufuk sahibi ise elinden geçenlerin durdukları ve geçtikleri ve şimdi gittikleri yerde ne olduklarını biliyordu...”
Book:Öyle miymiş?