“Mach dir keine Sorgen. Du hast zuviel und zuwenig gesehen, wie alle Menschen vor dir. Du hast zuviel geweint, vielleicht auch zuwenig, wie alle Menschen vor dir. Vielleicht hast du zuviel geliebt, und gehaßt - aber nu wenige Jahre - zwanzig oder so. Was sind schon zwanzig Jahre? Dann war ein Teil von dir tot, genau wie bei allen Menschen, die nicht mehr lieben oder hassen können. Du hast viele Schmerzen ertragen, ungern wie alle Menschen vor dir. Dein Körper war dir sehr bald lästig. Du hast ihn nie geliebt. Das war schlecht für dich - oder auch gut, denn an einem ungeliebten Körper hängt die Seele nicht sehr. Und was ist die Seele? Wahrscheinlich hast du nie eine gehabt, nur Verstand, und der war nicht gedenkend der Gefühle. Oder war da manchmal noch etwas anderes? Für Augenblicke? Beim Anblick von Glockenblumen oder Katzenaugen und des Kummers um einen Menschen, oder gewisser Steine, Bäume und Statuen; der Schwalben über der großen Stadt Rom. Mach dir keine Sorgen. Auch wenn du mir einer Seele behaftet wärest, sie wünscht nichts als tiefen, traumlosen Schlaf. Der ungeliebte Körper wird nicht mehr schmerzen. Blut, Fleisch, Knochen und Haut, alles wird ein Häufchen Asche sein, und auch das Gehirn wird endlich aufhören zu denken. Dafür sei Gott bedankt, den es nicht gibt. Mach dir keineSorgen - alles wird vergebens gewesen sein - wie bei allen Menschen vor dir. Eine völlig normale Geschichte.” HumanityDying Author:Marlen Haushofer
“En algún lugar he leído que uno puede acostumbrase a todo y que la rutina es el impulso más fuerte de nuestra vida. No lo creo. Eso es sólo una excusa que utilizamos para no tener que pensar en los sufrimientos de los otros, sí, para no tener que pensar ni tan siquiera en nuestro sufrimiento. Es verdad, el ser humano puede soportar muchas cosas, pero no por costumbre, sino porque en él brilla un tenue resplandor con el que alimenta la secreta esperanza de poder romper algún día con la rutina.” LifeHuman NatureImpulse Author:Marlen Haushofer
“Things happen, and, like millions of people before me, I look for a meaning in them, because my vanity will not allow me to admit that the whole meaning of an event lies in the event itself.” HumanityMeaning Book:The Wall Source: The Wall
“But if time exists only in my head, and I'm the last human being, it will end with my death. The thought cheers me. I may be in a position to murder time. The big net will tear and fall, with its sad contents, into oblivion. I'm owed some gratitude, but no one after my death will know I murdered time. Really these thoughts are quite meaningless. Things happen, and, like millions of people before me, I look for meaning in them, because my vanity will not allow me to admit that the whole meaning of an event lies in the event itself.” SelfTimeMeaning Book:The Wall Source: The Wall
“I barely gave my appearance a thought. My animals didn’t care about my outer shell, they certainly didn’t love me for my appearance. They probably had no sense of beauty whatsoever; I can’t imagine that a human being would have seemed beautiful to them.” BeautyAppearanceMade Up Book:The Wall Source: The Wall
“Cuando fracasa el primer intento [de rebelión], lo que, generalmente, suele ocurrir, nos rendimos hasta el siguiente, que ya será más debil y que nos volverá todavía más miserables y derrotados.” FailureMiseryRebellious Book:Vi dödar Stella Source: Vi dödar Stella
“Nobody will be with me when I die. Nobody will touch me, stare at me or press their hot and living fingers on my cooling lids. They won’t hiss and whisper by my deathbed and force the last bitter drops between my teeth.” DeathDeathbed Book:The Wall Source: The Wall
“Never again shall I sit above the alpine roses in the midday sun, listening to the great silence.” Solitude As A Choice Book:The Wall Source: The Wall
“Déjà, je ne suis plus qu'une fine pellicule recouvrant un amoncellement de souvenirs. Je n'en peux plus. Qu'adviendra-t-il de mois si cette peau venait à se rompre ?” SouvenirsMémoireDisparition Book:The Wall Source: The Wall
“De nacht, waarvoor ik altijd bang was geweest en die ik vaak met feestverlichting had getrotseerd, boezemde mij geen vrees meer in. Ik had hem in feite nooit echt gekend, opgesloten als ik was in stenen huizen achter luiken en gordijnen. De nacht was helemaal niet angstaanjagend. Hij was mooi en ik begon ervan te houden.” Nacht Book:The Wall Source: The Wall
“Ik denk dat de tijd volkomen stilstaat en dat ik me erin beweeg, soms langzaam en soms met razende snelheid. Ik zit aan de tafel en de tijd staat stil. Ik kan hem niet zien, niet ruiken en niet horen maar hij omringt me aan alle kanten. Zijn stilte en zijn onbeweeglijkheid zijn verschrikkelijk. Ik spring op, ren het huis uit en probeer hem te ontvluchten. Ik ga iets doen, de dingen eisen mijn aandacht op en ik vergeet de tijd. En dan, heel plotseling, is hij weer om me heen. Misschien sta ik voor het huis naar de kraaien te kijken en daar is hij weer, immaterieel en stil, en hij houdt ons vast, de wei, de kraaien en mij. Ik zal aan hem moeten wennen, aan zijn onverschilligheid en zijn alomtegenwoordigheid.” Tijd Book:The Wall Source: The Wall
“Ce n'est que lorsque la connaissance d'une chose se répand dans le corps qu'on la sait vraiment. C'est ainsi que je n'ignore pas, comme tout un chacun, que je vais mourir, mais mes pieds, mes mains, mes entrailles l'ignorent encore et c'est pourquoi la mort me semble irréelle.” IgnoranceMortConnaissance Book:The Wall Source: The Wall
“Nach einer Weile fing sie an, sich Vernunft zu predigen. Es war alles geschehen und nicht zu ändern, und im Grunde wünschte sie es gar nicht geändert. Wie immer sie ihr Leben gelebt hätte, heute würde sie auf diesem Stein sitzen, mit dem Verdacht in Herzen, den falschen Weg gegangen zu sein. Das Leben war einfach zu stark, um bewältigt zu werden.” LebenEntscheidungen Book:Eine Handvoll Leben Source: Eine Handvoll Leben
“I knew I couldn't go on like this, but I'd never been capable of simply nipping an anxiety in the bud. I always had to wait until it was ripe and mature and fell from me.” WaitingGoes OnAnxietyCapableMatureBudRipe Author:Marlen Haushofer
“External freedom has probably never existed, but neither have I ever known anyone who knew inner freedom.” Known Author:Marlen Haushofer
“Suddenly I had a flash of insight: I am a monster, I realized, a monster that wants to stalk through the woods, free and alone, and cannot even bear so much as the touch of a branch on its skin.” WantBearsSkinsInsightWoodsI RealizedMonstersBranchesFlashStalking Author:Marlen Haushofer