Quotessence
Home / Books / House of Day, House of Night

House of Day, House of Night

Book by Olga Tokarczuk · 9 quotes · Home, Time, Age

Filter quotes by topic

AllHomeTimeAgeAgeingArtArtificeChangeDecayDreamsEscape OneselfExperienceImageImmortalityInnerLandscapeLongingMemoryNamesNo TalkingPast

House of Day, House of Night Quotes

“What's the point of population censuses, if people keep changing and turning into someone else? Why does an adult bear the same first name as when he was a child? Why does a once loved woman still have her husband's surname when he's betrayed and abandoned her? Why do men go on bearing the same name when they come back from war, or why does a boy beaten by his father keep the same idiotic name when he starts to beat his own children?”

NamesChange
Book:House of Day, House of Night
Create image

“Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty staje się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie – to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie. Upijać się? Spać całe tygodnie? Zapamiętywać się w aktywności aż do amoku? Modlić się nieustannie?”

SufferingLongingEscape Oneself
Book:House of Day, House of Night
Create image

“Kiedy sny powtarzają zdarzenia z przeszłości, kiedy ją międlą, zmieniają w obrazy, przesypują przez sita znaczeń, zaczyna mi się wydawać, że przeszłość tak samo jak przyszłość na zawsze pozostanie nieodgadniona i nieznana. To, że coś przeżyłam, wcale nie znaczy, że poznałam tego znaczenie. Dlatego tak samo boję się o przeszłość, jak i o przyszłość. Niechby się okazało, że coś, co znałam i uważałam do tej pory za stałe i pewne, mogło się dziać z zupełnie innej przyczyny i w sposób, jakiego nie podejrzewałam. Że prowadziło mnie ku czemu innemu, a ja nie odkryłam kierunku, że byłam ślepa, że spałam. Co pocznę ze swoim teraz?”

ReasonPastDreamsUknown
Book:House of Day, House of Night
Create image

“Każda taka rozmowa wyczerpywała się sama i siedziałyśmy obok siebie na schodkach jej domu albo na moim tarasie, na metalowych krzesłach, które od zeszłorocznych deszczy zaczęły rdzewieć. Milczenie, jakie się między nami zasiało, milczenie-samosiejka rozrastało się na wszystkie strony, łapczywie zabierając nam przestrzeń. Nie było już czym oddychać. A im dłużej milczałyśmy, tym mniej możliwe stawało się wypowiedzenie jakiegokolwiek słowa, tym odleglejsze i mniej ważne wydawały się wszelkie możliwe tematy. Takie milczenie bywało aksamitne, ciepłe jak styropian, było miłe w dotyku i suche, było jedwabne. Ale czasem bałam się, że Marta może nie czuć tego co ja i zamachnie się na tę naszą ciszę jakimś nieopatrznym „No tak…” albo „Tak to jest…”, albo nawet czystym, niewinnym westchnieniem. I ten strach zaczynał mi psuć całą przyjemność z milczenia, bo stawałam się mimowolnie jego strażnikiem, a więc i jego więźniem, i naprężałam się gdzieś w środku, jeżyłam na oczekiwany z niepokojem moment, że coś gładko cudownego, coś niewymuszenie oczywistego stanie się nieznośne i kiedyś się wreszcie skończy. I cóż sobie wtedy powiemy, Marto? Ale Marta okazywała się zawsze mądrzejsza ode mnie. Wstawała bezszelestnie i niezauważalnie odchodziła do swojego rabarbaru, do peruk trzymanych w tekturowych pudełkach, a nasza wspólnie wypielęgnowana roślina, nasza wspólna cisza rozciągała się w ślad za nią i było jej jeszcze więcej niż przedtem, jeszcze potężniej rosła. Wtedy zostawałam w niej sama, dwuwymiarowa, bez właściwości, w półistnieniu, które mogło być tylko rozwleczonym w czasie olśnieniem.”

SilenceNo TalkingPleasure Of Silence
Book:House of Day, House of Night
Create image

“For some reason people have developed a liking for only one sort of transformation. They are fond of increase and development, but not decrease and disintegration. They prefer ripening to decay. They like things to be younger and younger, more and more juicy, fresh and unripe; they like things that are not yet fully moulded, still a bit angular; driven by a powerful spring of potential, what might still happen, always the moment before, never after.”

PeopleTimeYouthTransformationDecay
Book:House of Day, House of Night
Create image

“Then I realized that it's not that I want to be old — it's not a particular age I'm longing for, but a certain way of life, one that's reserved for old age, perhaps. It involves not taking action, but if you do, doing it slowly, as if it's not the result of the action that matters, but the actual movement. It means watching the ebb and flow of time, but no longer having the courage to go with the tide, or against it. It means ignoring time, as if it were just a naive advertisement for something else that's truly desirable, and doing nothing, just counting the strokes of the living-room clock, the pit-a-pat of pigeon's feet on the windowsill, and the beats of your heart— and the immediately forgetting them all. It means not longing or thirsting for anything—”

AgeTimeAgeing
Book:House of Day, House of Night
Create image