Quotessence
Home / Quotes / Quote by Jean Baudrillard

Quote by Jean Baudrillard

“A three-dimensional shadow? A hologrammatic shadow? The Graz Tower: a building in the form of a shadow. This is, in itself, a misconception: what makes a shadow a shadow is the two dimensions (it is the same with the image). Even the zebra's shadow has no stripes. Ubu incarnate: we lag irreparably behind stupidity. Where do you rate your pain on a sliding scale from 0 to 10? 0= no pain, 10 = unbearable. It's a bit like plucking daisy petals: he loves me, he loves me not ... They are the petals of pain.”

Quote by Jean Baudrillard

Book:Cool Memories V: 2000 - 2004
Create image

Work

Cool Memories V: 2000 - 2004

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Jean Baudrillard
Jean Baudrillard

Jean Baudrillard was a French philosopher known for his critical studies on consumerism, media, and semiotics. His theories have had a profound impact on postmodernism and cultural studies. more

You May Also Like

“It… I... made a bond." I’d think this new contrite side of him adorable if I did not have a gripping sensation that he just turned the whole rutting world on its ears. "What kind of bond?" "Claiming." "Claiming what? Me? For what?" My head starts to spin. Quinton needs to get to the point. My bite mark heats and tingles as if it knows we are talking about it. Or maybe it is my mind playing tricks on me. "For me." Quinton runs his hands over his face and when he meets my eyes, his again brim with apology. "I claimed you. I bonded us together." "Like… siblings?" The bite mark flares, offended. For stars’ sake,” Quinton snaps. “Mates, Kitterny. I claimed you as a mate.”

MatesOffendedSiblingsBondLmaoLaggingSlow Moment
Book:Dragons' Bride
Create image

“Een maand na de dood van mijn vader hield mijn moeder grote schoonmaak. Zijn geur moest worden weggeschrobd, zijn geest verjaagd. Ze zeulde de matras van zijn ziekbed naar buiten en gaf hem er stevig van langs met de mattenklopper. Scheerkwast, nagelborstel, tandenborstel, klerenborstel - de brand erin, zuiveren en de rest in een diepe kuil begraven - geen haar of schilfer mocht er van hem achterblijven. Na een dag luchten, waarbij de ramen in hun haakjes huilden, stak ze een kaars aan en liepen we drie keer met een bibbervlam om het huis, daarmee sneden we de negatieve krachten die ons omsingelden voorgoed af. Voortaan zou zijn woede de deur van ons huis niet meer kunnen vinden en zijn geschreeuw ons niet meer uit de slaap houden. Zo bande ze mijn driftige vader uit - met dweil, luiwagen, mattenklopper en lucifers. En door de tafel zo tegen de muur te schuiven dat alleen zij nog aan het hoofd kon zitten.”

VaderDoodMoeder
Book:Ik kom terug
Create image

“Zonder mijn moeder was ik misschien wel een heel raar kind geworden. Ze bewaakte de rust en regelmaat in het huis. Mijn vader liet geen dag voorbijgaan of hij verzon iets nieuws. De zomerkermis in Beek, zelf pottenbakken in de Preekherengang, de geit van bomma in haar bedstede opsluiten, passanten opwachten achter de Helpoort en 'Boe' roepen. Voor kerst gaf hij me een beeld van een monnik, dat appelsap plaste als je op de kop duwde.”

VaderMoeder
Book:De Nederlandse maagd
Create image

“Angla, zei moeder. Onze koe. Die kun je meenemen. Maar Karl Orsa was niet uit op Angla en ook niet op het geld; maar een ieder wordt verzocht, als hij door zijn eigen begeerten verlokt wordt; hij had zijn zinnen op moeder gezet. Een hele koe, zei moeder. Als dat niet genoeg is, weet ik het niet. Maar hij wilde niet, het leek wel of die koe hem moest worden opgedrongen. Het hooi is in maart toch op, zei moeder. We hebben toch niet genoeg. En wat moeten we dan beginnen? je kunt haar net zo goed meenemen. In het voorjaar hebben we toch alleen maar last van haar. Ten slotte kon hij er niet meer omheen, om die duivelse koe. Dan gaan we maar eens kijken, zei hij. Niet om het een of ander. Maar omdat jij er zo op aandringt, Tea. In de stal kneep hij zowaar in Angla en hij bekeek de poten en streek met zijn hand over de rug. Hoe oud is ze? vroeg hij. Ze wordt dit najaar tien, zei moeder. Vel over been, zei Karl Orsa, meer niet. En hij had gelijk, veel bijzonders was Angla niet. Een oude koe, zonder de minste levenslust. Ge kende zelfs Angla, Heer. Het was zoals het was. En Karl Orsa liet zijn blik langs de uiers gaan. Wondjes aan de spenen, zei hij. Lege uiers. Daarna wierp hij een steelse blik op moeder, zij had een volle, vaste boezem. Je kon zien dat hij dacht: die tieten. Maar voor de slacht? probeerde moeder. Als slacht-koe? Toen moest hij voor de tweede keer met zijn ogen en handen over Angla heen gaan, ook van slachtdieren had hij verstand. Veel vlees zit er niet aan, zei hij. Veel meer dan een skelet is het niet. Een lege ruiter. een scharminkel. Weer wierp hij een steelse blik op moeder en je kon zien dat hij dacht: vlees. Moeders laatste voorstel was: En de huid dan? Er blijft toch een koeiehuid over? Maar zelfs daar viel niet over te praten. Aan huiden heb je niets. Er is geen mens die huiden koopt. Vooral geen koeiehuiden. Er zijn heel wat meer koeiehuiden dan levende koeien. Wat een dwaze gedachte! Ook op de huid van moeder wierp hij een steelse blik, ze had blote armen en een blote hals en je kon zien dat hij nu zeker wist hoe de pacht voor dit jaar betaald zou worden.”

MoederKoe
Book:De weg van de slang ~ De schoonheid van Merab ~ Bathseba
Create image