Quotessence
Home / Quotes / Quote by Alberto Arvelo Torrealba

Quote by Alberto Arvelo Torrealba

Work

Florentino and the Devil

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Alberto Arvelo Torrealba

Browse famous quotes and profile details for Alberto Arvelo Torrealba. more

You May Also Like

“Na nieśmiałą uwagę pani Stawskiej: dlaczego nie żyje z familią? — baronowa odpowiedziała: — Z jaką, kochana pani? Ja już nie mam nikogo, a choćbym nawet miała, nie mogłabym przyjmować u siebie ludzi tak chciwych i ordynarnych. Familia zaś mego męża wypiera się mnie, gdyż nie pochodzę ze szlachty; co im zresztą nie przeszkadzało wytumanić ode mnie ze dwieście tysięcy rubli. Dopóki pożyczałam im na wieczne nieoddanie, politykowali ze mną; ale gdy się opatrzyłam, zerwali stosunki i nawet oni to namawiali mego nieszczęśliwego męża, ażeby położył mi areszt na majątku. O, co ja przeżyłam z tymi ludźmi!… — dodała płacząc.”

“A eternidade sempre nos parece uma ideia que não se pode entender, algo enorme, enorme! Mas por que forçosamente enorme? E de repente, em vez de tudo isso, imagine só, lá existe um único quarto, alguma coisa assim como o quarto de banhos da aldeia, enegrecido pela fuligem, com aranhas espalhadas por todos os cantos, e toda a eternidade se resume a isso. Sabe, às vezes me parece que vejo coisas desse tipo. (Svidrigáilov)”

“No solamente usted no conoce al pueblo, sino que siente el desprecio más abominable por él, porque el pueblo para usted es únicamente el pueblo francés e incluso solo los parisienses, y le vergüenza que el pueblo ruso no se parezca a ellos. Esa es la única verdad. Y para aquel para el que no existe el pueblo no existe Dios. Sepa que todos aquellos que dejan de comprender al pueblo y que no tienen contacto con el pierden al mismo tiempo la fe de sus padres y se convierten en ateos o en indiferentes”

“Tolstoi retrata y, al mismo tiempo, radiografía. Cuenta las perlas del collar con que adorna el pecho de la mujer que está imaginando. Nos percatamos, entonces, de que -a través de las perlas- la mirada del novelista penetró en la intimidad más recóndita de la dueña de aquel collar. Si intuición lo guía mucho mejor que el más fino psicólogo. Y lo que más sorprende es que el lector no descubre nunca el instante en que ha penetrado, sin darse cuenta, en la escena que está leyendo". p. 169”