Quotessence
Home / Quotes / Quote by Forugh Farrokhzad

Quote by Forugh Farrokhzad

“I wish I were like the fall...I wish I were like the fall I wish I were like the fall, silent, with no desires at all My wishes' leaves would one by one turn sallow-gold My eyes' sun would grow cold The heaven of my breast would fill with pain And suddenly a storm of grief would seize my heart Like rain my tears would start And stain my dress Oh...how lovely then, if I were like the fall Feral and bitter, with colours seeping into one another, so beautiful - In Love with Sadness”

Quote by Forugh Farrokhzad

Work

The Mirror of My Heart: A Thousand Years of Persian Poetry by Women

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Forugh Farrokhzad

Browse famous quotes and profile details for Forugh Farrokhzad. more

You May Also Like

“There’s just no accounting for happiness, or the way it turns up like a prodigal who comes back to the dust at your feet having squandered a fortune far away. And how can you not forgive? You make a feast in honor of what was lost, and take from its place the finest garment, which you saved for an occasion you could not imagine, and you weep night and day to know that you were not abandoned, that happiness saved its most extreme form for you alone.”

“انگار آدم ها باشند یا نباشند مهم نیست ... بر این پهنه خاک چیزی هست که به رغم ما ادامه می دهد، نفس بودن به راستی موکول به بودن ما نیست، و این خوب است، خوب است که جلوه های بودن را به غم و شادی ما نبسته‌اند، خوب است که غم ما، با استناد به قول شاعر "اگر غم را چو آتش دود بودی" دودی ندارد، تا جهان جاودانه تاریک بماند.”

“Jednakże zapytanie o motywy, badani mówili o uget - pozostaje niejasne, czy autorka chce to tłumaczyć jako "przykre uczucie", czy "żal", ale w każdym razie jej zdaniem słowo to sugeruje brzemię, które trzeba nieść, dopóki nie znajdzie się ofiary (nie musi to być sprawca krzywdy) i nie zetnie jej głowy. Rosaldo mówi wyraźnie, że zabijanie nie zawsze wynika z zemsty; często jego powodem jest potrzeba zrzucenia z serca wielkiego ciężaru. Edward Schieffelin (1976; 1985b) opisał podobne reakcje zaobserwowane u przedstawicieli Kaluli z Nowej Gwinei. Członkowie tego ludu czasami reagują na stratęzłością, co znajduje wyraz w katartycznym obrzędzie, podczas któego tancerze śpiewający o stracie i ją opłakujący zostają spaleni przez rozgniewanych widzów. Stratą bywa śmierć lub odejście ukochanej osoby; nie musi jej spowodować konkretny człowiek, by wzbudzić taką reakcję. Krzywda lubstrata prowadzi do pełnego wściekłości tupania, wrzasku i prawgnienia rekompensaty(Schieffelin, 1985a), nawet jeśli nie ma pewności, że ktoś jest za nią odpowiedzialny.”

“Briggs stwierdziła również, że Eskimosi reagowali złością i odrzuceniem, kiedy ona sama cierpiałą na rozproszony smutek czy depresję, dla których nie mieli zgodnej ze skryptem reakcji. Badani przez Abu-Lughod (1986) Beduini potwierdzają pogląd, że społeczeństwa wypracowują mechanizmy ograniczające domaganie się od nich pomocy, co kojarzy się z naszym powiedzeniem "Głowa do góry!". Autorka ta uważa, że często reakcją na stratę bywa złość, a nie smutek, ponieważ smutna osoba może prosić o pomoc, co u dorosłego jest uznawane za słabość - tylko dzieciom wolno dawać wyraz podatności na zranienie.”