Quotessence
Home / Quotes / Quote by Laurell K. Hamilton

Quote by Laurell K. Hamilton

Work

Guilty Pleasures

This book delves into the intricate tapestry of human emotions, focusing on the allure of forbidden desires and the consequences that follow. The narrative weaves through a series of interconnected lives, each character grappling with their own personal struggles and the societal expectations that shape their choices. more

Author

Laurell K. Hamilton
Laurell K. Hamilton

Laurell K. Hamilton is an American author renowned for her best-selling novel series 'Harry Potter'. Born on February 19, 1963, she is a prolific writer whose works span a variety of literary genres including fantasy, horror, and romance. more

You May Also Like

“Understand this first and foremost that you are the center of your existence; nobody else is responsible. No matter how burdensome it feels, but you alone are responsible. If you accept this truth all sorrow will soon disappear. Because once it is clear that I am making this game, how long will it take you to destroy it?”

“— O Finn nem parecia se importar de estar morrendo – comentei. E era verdade. Finn estava calmo como sempre até a última vez em que o vi. — Você não sabe? Esse é o segredo. Se você sempre garantir que é exatamente a pessoa que esperava ser, se sempre garantir que conhece apenas as melhores pessoas, então não vai se importar de morrer amanhã. — Isso não faz nenhum sentindo. Se você fosse tão feliz, então iria querer ficar vivo, não iria? Iria querer ficar vivo para sempre, para continuar sendo feliz. — Não, não. São as pessoas mais infelizes que querem ficar vivas, por que acham que não fizeram tudo o que querem fazer. Acham que não tiveram tempo suficiente. Acham que ganharam menos do que mereciam.”

“[Я] не крещу детей и не хожу на похороны. [...] На похороны не хожу, потому что не могу видеть, как человека хоронят его родственники. Весь этот плач. Все эти эмоции. Это уже церемония. Я для себя похоронила человека, когда увидела его мертвым, когда не смогла его спасти, когда не смогла остановить кровь. Я похоронила человека, я попрощалась с ним в эту минуту. А эти цветы, ямы... Я не хочу, чтобы меня хоронили. Я хочу, чтобы меня сожгли и развеяли пепел над Днепром, чтобы нигде не было моей могилки. Чтобы никто никогда не приходил, не клал цветы, не ходил, не скорбил. Люди должны жить. Живым — жизнь. Мертвым — смерть.”

“Завтра ми вже будемо мертві Може багато з нас Може всі. Не забирайте нас із землі Не відривайте нас від матері Не збирайте на полі бою наші рештки Не намагайтеся наново скласти нас докупи І — благаємо вас — ніяких хрестів Пам’ятних знаків чи меморіальних плит. Нам це не треба Адже це не для нас — для себе Ви ставите нам величні пам’ятники. Не треба ніде карбувати наших імен. Просто пам’ятайте: На цьому полі У цій землі Лежать українські солдати І — все. [...] Ось в цих окопах Які сьогодні для нас тимчасове житло А завтра стануть нашими могилами Поховайте нас. Не потрібно прощальних промов В тиші яка настає після бою Це завше виглядає недоречно Це наче штурхати загиблого воїна І просити щоб той встав. Не треба панахид Ми й так знаємо де тепер буде наше місце Просто накрийте нас землею І — йдіть.”

“Our divorce was an optical illusion, surely, because I am often still there, in my old home with my family. I can so easily fool myself, even without a scope, a lens, a patch of sky to measure my trauma, my blues, my perspective or my period of mourning. Suspension of disbelief can be a very real kind of haunting.”