Quotessence
Home / Quotes / Quote by Jan Wolkers

Quote by Jan Wolkers

“Hier is de tijd van de grote schoonmaak aangebroken. Het luchtig decor van dorre staketsels, die de tuin bij rijp en ijzel een kil maar feeëriek aanzien gaven en die droefgeestig leken te kermen in de wind, gaat onherroepelijk neer. Zondag jongstleden hebben we het verbleekt gebeente, omzichtig rondstappend want overal bleken groengele puntjes van de uitlopende bollen door de smeltende sneeuw heen te boren, aan stukken gekraakt en in een oude vuilnisemmer verbrand. De tuin was bij tijd en wijle gedompeld in een blauw waas waar we doorheen doolden als schimmen. Het is verwonderlijk zo'n nietig laagje als er op de bodem van de emmer overblijft van al dat uitbundige groene leven van verleden jaar zomer.”

Quote by Jan Wolkers

Work

De Onverbiddelijke Tijd

Browse quotes and source details for this work. more

Author

Jan Wolkers

Browse famous quotes and profile details for Jan Wolkers. more

You May Also Like

“La narrazione di una serie di eventi, anche quando viene rielaborata da uno storico, contiene sempre una selezione arbitraria che propone un contenuto non riducibile alla verità dei singoli fatti raccontati. Per quanto si tenti di tenere l'interpretazione separata dagli elementi fattuali, la narrazione intreccia inevitabilmente il significato che si vuole dare agli eventi, alla loro selezione e giustapposizione. A maggior ragione una narrazione dal forte e intenzionale carattere ideologico, com'è necessariamente quella che cercano di divulgare i diversi attori all'indomani di un evento contrastato come l'Ottobre, contiene in sé un elemento di giudizio che prevale sui fatti stessi riordinandoli in modo coerente. Paradossalmente, anche due narrazioni diverse e contrapposte possono mantenere un livello di verità storica convincente o accettabile, perché la fonte della sua legittimazione è comunque l'interpretazione, al di là del modo più o meno veritiero o verosimile con cui gli eventi sono stati raccontati.”

“She leads me to a parlor room, where tailors are pinning up a white, lacy gown, with long sleeves and a layered skirt, made in the style of the year 1917. The same year the Romanov Empire fell. At their request, I slip it on and step on a stool in the middle of the room. My throat clenches when I gaze into the golden mirror. I’m a living impression of Empress Alexandra, wife of Nicholas II. I look like I’ve stepped out of the black-and-white pictures and transported myself to another time.”