Quotessence
Home / Authors / Imre Kertész Books

Imre Kertész Books

Author

Fatelessness

A source page for quotes linked to Imre Kertész.

0 quotes

The Union Jack

A source page for quotes linked to Imre Kertész.

0 quotes

Related Quotes

“In de totalitaire dictaturen van de twintigste eeuw gebeurt er namelijk iets met de mens dat in zijn geschiedenis tot dusver zonder weerga is: de totalitaire taal, of zoals Orwell het noemt, de 'newspeak' , dringt met behulp van een goed gedoseerde dynamiek van geweld en angst onherroepelijk door in het bewustzijn van de individuele mens en sluit hemzelf daar langzaam buiten; hij heeft dus geen toegang meer tot zijn eigen innerlijk leven. Hij identificeert zich steeds meer met de hem toebedeelde of opgedrongen rol, of die nu bij zijn persoonlijkheid past of niet. Bovendien is de volledige acceptatie van die rol, die functie, zijn enige overlevingskans. Maar op deze wijze wordt ook zijn persoonlijkheid volledig vernietigd, en als hij er werkelijk in slaagt te overleven, zal het waarschijnlijk lang duren tot hij ertoe in staat is -zo hij dat ooit zal zijn- om de geloofwaardige, persoonlijke taal terug te veroveren waarin hij zijn tragedie kan vertellen. Wellicht komt hij er dan achter dat die tragedie niet te vertellen valt.”

“..., daß jenseits des Anekdotischen jede Geschichte und jedermanns Geschichte vom wesentlichen her gesehen gleichartig sei, und daß diese im wesentlichen gleichartigen Geschichten im wesentlichen tatsächlich alle Schreckensgeschichten seien, daß im wesentlichen alles Geschehen tatsächlich schrecklich sei und daß, im wesentlichen, auch die Geschichte schon seit langem nichts als höchstens eine Schreckensgeschichte sei.”

“Ik denk dat niet alleen mensen, maar ook maatschappijen niet voor het geluk maar voor de strijd zijn geboren. Het nagestreefde doel is altijd geluk, maar dat is altijd alleen het beeld van de verlokking. Het is nog steeds niet bekend hoe het individuele leven te verenigen is met de doelen van de maatschappij, waar we nauwelijks een notie van hebben. We weten nog steeds niet wat ons beweegt en waarom we, voorbij het vegetatieve automatisme, eigenlijk leven. In feite is nog steeds niet opgehelderd of wij zelf bestaan of dat we alleen de belichaamde figuren zijn van de cellenmassa die in ons aan het werk is - een symbool dat doet alsof het een autonome werkelijkheid is, omdat het niet anders kan. Ik ben niet belangrijk, maar voor mij is iets wat niet belangrijk is toch belangrijk: zo staat het ongeveer met de literatuur.”

“Een totalitaire staat brandmerkte zijn onderdanen ook dan met een schandteken als die zich verre hielden van het openbare leven, als zij in de bescherming van de anonimiteit hun integrante menselijkheid probeerden te bewaren. De essentie van de totalitaire staat is namelijk juist dat hij totaal is en dus voortdurend dwingt tot het innemen van een positie voor of tegen: hij onteigent het denken totaal, als een onverwachte ramp brengt hij ons uit ons normale doen, uit ons persoonlijke bestaan, en zet ons nachtmerrieachtige alternatieven voor waartussen we gedwongen worden te kiezen. Zo stapt de persoon zelf in de nachtmerrie, hij wordt zelf een spookfiguur die droomachtige handelingen uitvoert waarvoor hij onder normale omstandigheden nooit de verantwoording op zich zou willen nemen en waarvoor hij zich dus vaak ook niet verantwoordelijk voelt. In de dynamiek van het nazi-totalirisme werd het slachtoffer een goed functionerend onderdeel van de machinerie die voor zijn vernietiging tot stand was gebracht; dit is vermoedelijk de meest vernederende ervaring die de mens tot dusver in zijn geschiedenis heeft opgedaan...”

“... e in quell'aria dall'odore acre, da lontano, riconobbi senza alcun dubbio il profumo della zuppa di rape. È stato un peccato, perché quella vista, quel profumo hanno scatenato nel mio petto ormai già sordo un sentimento il cui impeto è riuscito a spillare ai miei occhi aridi un paio di gocce che hanno scaldato la mia faccia fredda e bagnata. E qualunque sforzo di valutare e ragionare, di ricorrere al buonsenso e alla lucidità mentale non sono serviti – dentro di me non ho potuto evitare di sentire la voce furtiva, in un certo senso vergognosa della sua stessa insensatezza, che tuttavia diventava sempre più ostinata, la voce di un desiderio sommesso quanto ardente: poter vivere ancora un pochino in quel bel campo di concentramento.”