“İntihar düşüncesi belki de hep içinde yaşayacaktı ama ona boyun eğmeyecekti. Artık acı duygusu onun için birer oyuncaktı. Bir duyguyu sürekli hissedersen hissizleşirdin ve o da hissizleşmişti. Yine de imkanı olsa magmaya saplanan ve dünyayı yok eden bir nükleer bomba olmayı isterdi ya da tüm tanrılar gelip, yaşattıkları adına önünde diz çökse ve af dileseler onları hiçbir zaman affetmezdi. Suçsuz olduğuna inanıyordu. Hiçbir şeyin yaşadığı bunca acıya bahane olacağını kabul etmiyordu.” HisDüşünceIntiharYaşamakIstekAffetmekAfHissiz Book:Yalnızlaşan İnsan Source: Yalnızlaşan İnsan
“İnsanın yaşarken işlediği günahların affını, yaptığı hatalar için utancından dileyemediği özürleri, bir imam onun adına diliyor ve istiyor; “Yaşarken ettiği tüm aptallıklar için onu affedin…” diyordu.” InsanYaşamöLümHatalarAfGünahlarUtançöZür Book:Yalnızlaşan İnsan Source: Yalnızlaşan İnsan
“O an, içinde hapsettiği var olma olasılığı olan Tanrı haykırıyordu. - Affetmenin hiç mi olanağı yok? Yüreğinde artık ona dair bir merhamet kalmayan Can öfkeyle cevaplıyordu. - Ol desen de olmaz artık!” InsanTanrıNefretöFkeAffetmekKırgınAfAf Dilemek Book:Yalnızlaşan İnsan Source: Yalnızlaşan İnsan