Quotessence
Home / Topics / Congo Quotes

Congo Quotes

Browse 324 quotes about Congo.

Related topics

Congo Quotes

“Pas vanaf 1920 werd de bevolking geteld. Rond 1930 waren er 10,3 miljoen inwoners, in 1960 ruim 15 miljoen. Jean-Paul Sanderson schat het aantal inwoners in 1885 op 11,5 à 20 miljoen. De afname lag dus tussen 1 en 5 miljoen. De oorzaken waren: een daling van de geboortes en meer sterfgevallen door bestaande en geïmporteerde ziektes, ondervoeding en geweld.”

“Lumumba praised Leopold as a genius and builder of the Congo; in his fierce speech of June 30, 1960, he denounced 9 forms of violence, but the "severed hands" and the "chicotte" (whip) were not among them. The chicotte was part of the sharia and the Arab slave traders, but it was banned in the law that was introduced by Leopold after 1885 for Congolese citizens.”

“It was only in 1926, long after Leopold II, that the whip was introduced in local courts with Congolese chieftains and dignitaries as judges. In 1959 the use had completely disappeared, but Laurent Kabila reintroduced it in 1997 and now the whip is a common torture of the police.”

“De ontvangst die ik van de Congolese bevolking heb ontvangen, vormt werkelijk het meest treffend bewijs van het vertrouwen dat België haar inspireert. Dat vertrouwen brengt voor ons de zwaarste verantwoordelijkheden voort. De essentiële vraag die zich nu in Congo stelt [...] betreft de menselijke relaties tussen blanken en zwarten. Het volstaat niet een land uit te rusten, het een wijze sociale wetgeving te schenken, het levensniveau van de bewoners te verbeteren ; de blanken en de zwarten moeten in hun dagelijkse betrekkingen het bewijs van zoveel mogelijk wederzijds begrip tonen. Dan zal het moment aangebroken zijn [...] om aan de Afrikaanse territoria een statuut te geven dat, voor het geluk van allen, de duurzaamheid van een werkelijke Belgisch-Congolese gemeenschap zal verzekeren...”

“Ik ontdekte dat er twee Leopolds bestaan. Hij had een januskop, hij was een man met twee gezichten die over zichzelf in de derde persoon sprak. Je hebt de Leopold II die we leerden kennen als koning der Belgen (1865-1909) en de soeverein van Congo-Vrijstaat (1885-1908), soms twee totaal tegengestelde figuren. Het Congo-verhaal verdonkeremaant vandaag dat hij voortdurend gefocust was op het overleven van België.”

“Het hart van Afrika belandde pas later, bijna stoemelings, in zijn schoot. Toen de Britten ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley wandelen stuurden, huurde hij hem in om handelsposten naast de huidige Congostroom in te palmen. Op zijn kenmerkend sluwe manier – zijn vader vergeleek hem als kind al met een vos die eerst alle opties onderzoekt voor hij de rivier oversteekt – bleef hij er de koloniale grootmachten een stapje voor.”

“Ik heb het geschreven contract tussen de van Leopold II en Tippo Tip opgenomen in mijn boek. Het is een uniek document. Het zegt alles over de toenmalige krachtsverhoudingen in Afrika. De slavenlegers waren sterker op dat moment. Omwille van realpolitik sloot hij daarom een verbond met de duivel. Hij benoemde Tippo Tip zelfs tot gouverneur van Stanley Falls. Hypocriet was dat. Op hetzelfde moment ijverde hij hier arm in arm met de Franse kardinaal Lavigerie tégen de slavernij. Uiteindelijk maakte hij daar ook wel komaf mee, maar de weg ernaartoe liep niet over rozen.”

“Over Anversoise en ABIR valt nog een boekje open te doen. Leopold II zat in die maatschappijen mee aan de kassa, maar de Antwerpse zakenmilieus lieten er dingen gebeuren die Leopold II choqueerden. Anversoise-directeur Louis Liebrechts werd door een Belgische magistraat een ‘vulgaire moordenaar’ genoemd ‘die met zijn pistool de chefs afknalde van dorpen die niet voldoende rubber opbrachten’. Anversoise-topman Alexandre de Browne de Tiège werd daarom door Leopold II de mantel uitgeveegd. Voor mij staat het buiten kijf dat de toenmalige Belgische zakenwereld mee verantwoording droeg. Wat er in Congo gebeurde, overstijgt de figuur van Leopold II alleen. Toch was het de fout van de koning dat hij naast de exploitatie ook de politionele ordehandhaving aan ze overliet, een abdicatie van de staat.”

“De kritiek op Leopold II kwam dikwijls van de Angelsaksische kant, die zo niet hoefde te praten over hun eigen smerige winkel. Het afhakken van handen van doden door soldaten om munitiegebruik te verantwoorden bijvoorbeeld, was een verminkingspraktijk die ook de Britten toepasten in Sierra Leone, de Duitsers in Kameroen, Fransen in Brazzaville enzovoort.”

“Leo­pold II kun je niet verwijten dat hij het vruchtgebruik van de Koninklijke Schenking verankerde in het Belgisch patrimonium, om te vermijden dat zijn na­zaten het naar het buitenland zouden brengen. Toch blijven zijn volledige financieringsstromen van Congo naar België, en omgekeerd, een imbroglio waar de grootste wetenschappers zich het hoofd over hebben gebroken. Als deze generatie politici dat in kaart wil brengen, vrees ik dat ze er onvoldoende tijd voor zullen hebben.”

“Hele stukken van Congo werden nooit bezet bij gebrek aan personeel: in 1908 waren er maar een paar honderd blanken op ca. 100 posten voor een gebied zo groot als West-Europa (76 x België) met 10 à 15 miljoen inwoners. De oorspronkelijke koningen en chefs bestuurden hun gebied in naam van Leopold II en daarna van België. Ze kozen de kant van de kolonisator in ruil voor westerse goederen en een afzetmarkt voor hun ivoor”

“Probeer af te komen van het complex dat eigen is aan gekoloniseerde volkeren, waarbij de schuld voor elke ergernis en tegenslag wordt toegeschreven aan de autoriteiten het administratieve systeem, de incompetentie, vijandigheid of zelfs oneerlijkheid van de betrokken magistraten of ambtenaren. (Belgisch Senator voor de Socialistische Partij, Henri Rolin in een toespraak aan de Congolese delegaties op de Belgo-Congolese Ronde Tafel Conferentie van 1960)”

“Only by proving that we are superior to the savages, not only through our power to kill them but through our entire way of life, can we control them as they are now, in their present stage; it is necessary for their own well-being, even more than ours. (Stanley writes this on his first expidition commissioned by King Leopold II of Belgium after describing with horror the horrible scenes of atrocities and cannibalism that take place in the Congo.)”

“My journey through the Congo had its ow unique category. It did not quite do it justice to call it adventure travel, and it certainly wasn't pleasure travel. My Congo journey deserved its own category: ordeal travel. At every turn I faced challenges, difficulties and threats when in the Congo. The challenge was to assess and choose the option best suited to making progress. But there were moments when there were no alternatives, or shortcuts or clever ideas. At these times, ordeal travel became really no ordeal at all.”

“To Nine’s way of thinking, the problems surrounding the exploitation of coltan in the DRC epitomized the problems the entire African continent faced in capitalizing on the huge untapped wealth that lay beneath its surface. Corruption, political unrest and outside interference from non-African countries ensured the continent that should be the world’s wealthiest remained the poorest.”

“The country is like a great sponge—it finally absorbs you. Eventually you will get malaria or you will get dysentery and whatever you do, if you don't keep doing it, the jungle will grow over you. Black or white, you've got to fight it every minute of the day.”

“They were dying slowly - it was very clear. They were not enemies, they were not criminals, they were nothing earthly now - nothing but black shadows of disease and starvation, lying confusedly in the greenish gloom. Brought from all the recesses of the coast in all the legality of time contracts, lost in uncongenial surroundings, fed on unfamiliar food, they sickened, became inefficient, and were then allowed to crawl away and rest.”

“Shortly afterwards, it sounded as if the rocket-propelled grenades (RPGs) were landing dangerously close - so close that I immediately dropped to the floor, prompting an unflinching Congolese man in the lobby, who’d obviously endured much worse, to jokingly say, ”I see you do not enjoy the beautiful music we play here in the Congo.” It is still one of the most reassuring things anyone has ever said to me in the midst of a crisis….”

“As to the efficacy of the policy recommended by Rostow, it speaks for itself: no country, once underdeveloped, ever managed to develop By Rostow's stages. Is that why Rostow is now trying to help the people of Vietnam, the Congo, the Dominican Republic, and other underdeveloped countries to overcome the empirical, theoretical, and policy shortcomings of his manifestly non-communist intellectual aid to economic development and cultural change by bombs, napalm, chemical and biological weapons, and military occupation?”