Quotessence
Home / Authors / Nikos Kazantzakis Books
Nikos Kazantzakis

Nikos Kazantzakis Books

Writer

Zorba the Greek

A source page for quotes linked to Nikos Kazantzakis.

0 quotes

Report to Greco

A source page for quotes linked to Nikos Kazantzakis.

0 quotes

Saviors of God

A source page for quotes linked to Nikos Kazantzakis.

0 quotes

Saint Francis

A source page for quotes linked to Nikos Kazantzakis.

0 quotes

Japan, China

A source page for quotes linked to Nikos Kazantzakis.

0 quotes

Related Quotes

“No. I don't believe in anything. How many times must I tell you that? I don't believe in anything anyone; only in Zorba. Not because Zorba is better than the others; not at all, not a little bit! He's a brute like the rest! But I believe in Zorba because he's the only being I have in my power, the only one I know. All the rest are guts. All the rest are ghosts, I tell you. When I die, everything'll die. The whole Zorbatic world will go to the bottom!”

“Every integral man has inside him, in his heart of hearts, a mystic center around which all else revolves. This mystic whirling lends unity to his thoughts and actions; it helps him find or invent the cosmic harmony. For some this center is love, for others kindness or beauty, others the thirst for knowledge or the longing for gold and power. They examine the relative value of all else and subordinate it to this central passion.”

“Forgetting himself for a moment, Francis brought his hand out from under his frock in order to bless the multitude. When the people saw his wound they bellowed madly. The women dashed forward with mantles outstretched to catch the drops; the men thrust in their hands and anointed their faces with blood. The villagers' expressions grew savage, and so did their souls. They longed to be able to tear the Saint limb from limb in order for each of them to claim a mouthful of his flesh, for they wanted to make him their own, to have him enter them so that they could become one with a saint—could be sanctified. Blind rage had overpowered them; their eyes were leaden, their lips ringed with froth.”

“There are mountains in the world,' I said, 'which are huge, immense and dotted all over with monasteries. And in those monasteries live monks in saffron robes. They stay seated, with crossed legs, for one, two, six months at a time, thinking of one thing and one thing only. One thing, do you hear? Not two - one! They don't think of women and lignite or books and lignite, as we do; they concentrate their minds on one and the same thing, and they achieve miracles. You have seen what happens when you hold a glass out to the sun and concentrate all the rays onto one spot, Zorba? That spot soon catches fire, doesn't it? Why? Because the sun's power has not been dispersed but concentrated on that one spot. It is the same with men's minds. You do miracles, if you concentrate your mind on one thing and only one. Do you understand, Zorba?”

“Κοιτάζεις ένα άγαλμα της κλασικής εποχής και καταλαβαίνεις αμέσως αν ο άντρας που παριστάνει είναι λεύτερος ή δούλος, το σώμα του τον φανερώνει." "Αρμονία νου και κορμιού, ιδού το υψηλό ιδανικό του Έλληνα.”

“Free yourself from one passion to be dominated by another and nobler one. But is not that, too, a form of slavery? To sacrifice oneself to an idea, to a race, to God? Or does it mean that the higher the model the longer the tether of our slavery? Then we can enjoy ourselves and frolic in a more spacious arena and die without having come to the end of the tether. Is that, then, what we call liberty?”

“I tried to establish order over the chaos of my imagination, but this essence, the same that presented itself to me still hazily when I was a child, has always struck me as the very heart of truth. It is our duty to set ourselves an end beyond our individual concerns, beyond our convenient, agreeable habits, higher than our own selves, and disdaining laughter, hunger, even death, to toil night and day to attain that end. No, not to attain it. The self-respecting soul, as soon as he reaches his goal, places it still further away. Not to attain it, but never to halt in the ascent. Only thus does life acquire nobility and oneness.”

“Ποιο είναι το χρέος μας; Να στεκόμαστε μπροστά στην άβυσσο με αξιοπρέπεια. Να μη φωνάζουμε, μήτε να γελούμε για να κρύψουμε το φόβο μας. Μήτε να σφαλίζουμε τα μάτια. Ήσυχα, σιωπηλά, να μάθουμε να κοιτάζουμε το βάραθρο χωρίς ελπίδα και φόβο.”

“Η ζωή είναι γεμάτη αίματα κι απιστίες, μα δεν πρέπει να πολυτρομάζουμε, όπως δεν τρομάζουμε όταν μας δημιουργούνται ένα παραμύθι γεμάτο δράκους. "Η ζωή είναι ισόβια", θα πεθάνουμε, και τότε θα δούμε πως όλα ήταν αέρας, έτσι όλη η ζωή δεν είναι κι αυτή παρά ένα παραμύθι.”

“Νιώθω πως έφυγε όλη μου η χαρά. Παραβάρυνε η ζωή, σήμερα η κάθε στιγμή που περνάει δεν μπορεί να μας χορτάσει μήτε με τη χαρά μήτε με τη θλίψη της.”

“-Θεατρίνε! Από φόβο και τεμπελιά αρνιέσαι ν'αντικρίσεις, χωρίς κραυγές και ρητορείες, την ψυχή σου! Φεύγεις! Είναι πιο βολικά εκεί κάτω' εδώ κρύωνες, πεινούσες δεν έβλεπες ανθρώπους, δε σ'έβλεπαν ανθρώποι-και τι αξίαν έχει η αρετή χωρίς θεατές; Και τι θεατρίνοι είμαστε εμείς, σα δεν έχουμε θαυμαστές να μας χτυπούν τα παλαμάκια; -Δε παίζω εγώ θέατρο και δε θέλω θεατές.”

“Μην ακούς το θεό της πειθαρχίας, μη φοβάσαι. Άνοιξε τα μάτια, κοίταζε. Καλύτερα να δεις το φοβερό μυστήριο και να τυφλωθείς, παρά να κρατάς απλήγοτα τα μάτια σου, ασφαλισμένα, περιορισμένα στο νόμιμο κύκλο του ανθρώπινου δυνατού.”

“Θα τον τιμώρησαν για την ύβριν του, γιατί τόλμησε να επιθυμήσει τα αδύνατα. Παρέβηκε την τάξη του κόσμου, ξέχασε τη φρόνιμη ανθρώπινη εντολή: Μηδέν άγαν. Μα μια σύγχρονη ψυχή θα υμνούσε τον τυφλωμένο βιαστή και παραβάτη, γιατί η δική μας εποχή καίγεται από την ίδια βελλεροφόντεια λαχτάρα: Εν άγαν!”

“Ν'αντιδράς στο ρυθμό γύρα σου, ν'αντιστέκεσαι στο ρέμα, να λες όχι! Όταν όλα τριγύρα σου μουρμουρίζουν ναι, τούτο είναι από τα δυκολότερα χρέη μιας ψυχής που ζει σε μιαν εποχή ξεπεσμένη" "Μα όταν σημάνει η ιστορική στιγμή της διάλυσης, χρειάζεται μεγάλος αγώνας να κρατήσεις την ψυχή σου οργανωμένη. Για να πιαστείς, να μην παρασυρθείς, σωστή μέθοδος είναι να συγκεντρώνεις το νου σου σε μια μεγάλη ψυχή που φύτρωσε και κάρπισε στα χώματα όπου ζεις.”

“Όλη η ζωή, ασκητή, είναι ένας ίσκιος, και μονάχα ο άντρας ο δυνατός με τον αγώνα του και με το αίμα του μπορεί να την κάμει γυναίκα του και να την καρπίσει.”

“Μα ο πόνος του ανθρώπου σήμερα παραπλήθυνε. Η αδικία, η αγωνία, ο παραλογισμός ξεπερνούν τα σύνορα της αντοχής και του πιο αναίσθητου ανθρώπου.”

“Γρήγορα θα έρθει η ημέρα- ήρθε κιόλας- που δε θα νιώθουμε τη χάρη, την ευγένεια, τη γλύκα της ομοεφίας, τη γοητεία της ειρήνης" "Γιατί θα διατυπώνουν πιστά την αγριότητα, τη βίαση, την απληστία της εποχής μας", "Καμιά ευγένεια, μουρμούρισε ο ποιητής, καμία χάρη. Είναι βάρβαρο騔

“Η ομορφιά σήμερα, είπα, είναι όπιο, και το παίρνουμε από αναντρία για να ξεχνάμε. Να δημιουργούμε τεχνητούς παράδεισους, να μην βλέπουμε την τραχιά ζωή γύρα μας, να μην ακούμε τη φωνή του σύγχρονού χρέους. Κάθε εποχή έχει και το δικό της ξεχωριστό χρέος, κι ανάλογα μ' αυτό ρυθμίζεται κι η εκάστοτε ανώτατη αρετή του ανθρώπου. Άλλοτε ήταν η ομορφιά, και το ανώτατο χρέος του ανθρώπου ήταν να δημιουργεί ή να νιώθει την ομορφιά. Σε άλλη εποχή, το ανώτατο χρέος ήταν η αγιότητα κι ανώτατος τύπος ήταν εκείνος που περιφρονώντας τα χεροπιαστά επίγεια αγαθά ξεκινούσε για τη μεγάλη γαλάζια έρημο- τον ουρανό.”

“Σήμερα ο άναντρος, ο απείθαρχητος, ο ντελικάτος είναι χαμένος" "χτύπα, μη λυπάσαι τη ζωή σου, μη λυπάσαι τη ζωή του εχθρού σου, δε γεννήθηκες να χαίρεσαι και ν' αγαπάς γεννήθηκες για τ'άρματα. Ένας είναι ο Θεός σου: Εγώ, ο Πόλεμος.”

“Άτομο δεν υπάρχει. Ατομική χαρά δεν υπάρχει, μήτε ελευτεριά. Η ζωή είναι ένα άγριο κυνήγι βγαίνεις να κυνηγήσεις, κι ο κόσμος μεμιάς μοιράζεται σε δύο: σε θηράματα και σε θηρευτές,σε οεργανισμούς που σκοτώνουνται και σε οργανισμούς που σκοτώνουν.”

“Όλοι οι χορτοφάγοι, του αποκρίθηκα, όλοι οι ειρηνόφιλοι, ανθρωπόσοφοι, θεόσοφοι, αισθηματίες, σηκώνουν τα χεριά και φωνάζουν: Ειρήνη! Ειρήνη! Μα η ζωή ακολουθεί δικούς της νόμους, σκοτεινούς, που φαντάζουν κατώτεροι από την αρετή του ανθρώπου. Τραγικός είναι ο πόλεμος, τραγική είναι η ζωή, ο έρωτας, η ψυχή του ανθρώπου. Ζούμε μέσα στην αγωνία, την αμαρτία, την αβεβαιότητα. Μαχόμαστε ν' αρπάξουμε ό,τι μπορούμε από τα αιματερά αυτά στοιχεία και να τα κάνουμε πνέμα.”

“Ο πόλεμος είναι μια τεράστια ερωτική στιγμή. Δεν σμίγουν πια εδώ δύο άτομα για να γεννήσουν ένα παιδί. Σμίγουν δύο μεγάλοι στρατοί. Ο ένας σφηνώνεται στον άλλο μέσα στα αίματα και τις κραυγές. Πάντα ο ένας είναι ο άντρας που κρατάει το νέο σπέρμα, ο άλλος είναι η γυναίκα που δέχεται κλαίγοντας, υποταγμένη, και θρέφει με το αίμα της το σπέρμα του νικητή." "Ο πόλεμος είναι ο νόμιμος άρχοντας του καιρού μας.”