Quotessence
Home / Authors / Javier Marías Books

Javier Marías Books

Novelist

Berta Isla

A source page for quotes linked to Javier Marías.

0 quotes

Fever and Spear

A source page for quotes linked to Javier Marías.

0 quotes

All Souls

A source page for quotes linked to Javier Marías.

0 quotes

Tomás Nevinson

A source page for quotes linked to Javier Marías.

0 quotes

Related Quotes

“You're too much a man of your time, Jack, and that's the worst thing to be, because it's hard if you always feel other people's suffering, there's no room for manoeuver when everyone agrees and sees things the same way and gives importance to the same things, and the same things are deemed serious or insignificant. There's no light, no breathing space, no ventilation in unanimity, nor in shared commonplaces. You have to escape from that in order to live better, more comfortably. More honestly too, without feeling trapped in the time in which you were born and in which you'll die, there's nothing more oppressive, nothing so clouds the issue as that particular stamp.”

“We live, I suppose, in the unconfessed hope that the rules will at some point be broken, along with the normal course of things and custom and history, and that this will happen to us, that we will experience it, that we — that is, I alone — will be the ones to see it. We always aspire, I suppose, to being the chosen ones, and it is unlikely otherwise that we would be prepared to live out the entire course of an entire life, which, however short or long, gradually gets the better of us.”

“Qué sentido tiene sacar un día del error. Eso es aún peor, porque desmientes lo habido y uno tiene que volverse a contar lo vivido o negárselo. Y sin embargo vivió lo que vivió. ¿Qué hace uno entonces con eso? ¿Tachar su vida? Eso no es posible, como tampoco renunciar a los años que fueron y ya no pueden ser de otro modo, y de ellos quedará siempre un resto, un recuerdo, aunque ahora sea fantasmagórico, algo que ocurrió y que no ocurrió. ¿Y dónde coloca uno eso, lo que ocurrió y no ocurrió?".”

“Sometimes I have the feeling that what takes place is identical to what doesn't take place, what we dismiss or allow to slip by us identical to what we accept and seize, what we experience identical to what we never try, and yet we spend our lives in a process of choosing and rejecting and selecting, in drawing a line to separate these identical things and make of our story a unique story that we can remember and that can be recounted, either now or at the end of time, and this be erased or swept away, the annulment of everything we are and do. We pour all our intelligence and our feelings and our enthusiasm into the task of discriminating between things that will all be made equal, if they haven't already been, and that's why we're so full of regrets and lost opportunities, of confirmations and reaffirmations and opportunities grasped, when the truth is that nothing is affirmed and everything is constantly in the process of being lost.”

“We cannot know what time will do to us with its fine, indistinguishable layers upon layers, we cannot know what it might make of us. It advances stealthily, day by day and hour by hour and step by poisoned step, never drawing attention to its surreptitious labours, so respectful and considerate that it never once gives us a sudden prod or a nasty fright. Every morning, it turns up with its soothing, invariable face and tells us exactly the opposite of what is actually happening: that everything is fine and nothing has changed, that everything is just as it was yesterday--the balance of power--that nothing has been gained and nothing lost, that our face is the same, as is our hair and our shape, that the person who hated us continues to hate us and the person who loved us continues to love us.”

“For me that's the only way of understanding a particular term that everyone here bandies about quite happily, but which clearly can't be quite that straight forward because it doesn't exist in many languages, only in Italian and Spanish, as far as I know, but then again, I don't know that many languages. Perhaps in German too, although I can't be sure: el enamoramiento--the state of falling or being in love, or perhaps infatuation. I'm referring to the noun, the concept; the adjective, the condition, are admittedly more familiar, at least in French, although not in English, but there are words that approximate that meaning ... We find a lot of people funny, people who amuse and charm us and inspire affection and even tenderness, or who please us, captivate us, and can even make us momentarily mad, we enjoy their body and their company or both those things, as is the case for me with you and as I've experienced before with other women, on other occasions, although only a few. Some become essential to us, the force of habit is very strong and ends up replacing or even supplanting almost everything else. It can supplant love, for example, but not that state of being in love, it's important to distinguish between the two things, they're easily confused, but they're not the same ... It's very rare to have a weakness, a genuine weakness for someone, and for that someone to provoke in us that feeling of weakness.”

“Come si può non vedere nel tempo lungo che ci finirà e finisce con il perderci ci perderà? Non intuire né indovinare la sua trama, la sua macchinazione e la sua danza in cerchio, non fiutare il suo malanimo o respirare il suo squallore, non captare il suo torbido agguato e la sua lentissima e illanguidente attesa e la conseguente impazienza che chissà per quanti anni avrà dovuto tenere a freno? Come posso non conoscere oggi il tuo volto domani, quello che già esiste o trama sotto la faccia che mostri o sotto la maschera che indossi, e che mi mostrerai soltanto quando non me lo aspetto?”

“Hay cosas que uno debe saber de inmediato para no andar por el mundo ni un solo minuto en una creencia tan equivocada que el mundo es otro por ellas. No es admisible pensar que todo sigue como estaba cuando todo está ya alterado o ha dado un vuelco, y es verdad que el periodo durante el que se permaneció en el error se nos hace luego insoportable. Qué tonto fui, pensamos, y en realidad eso no debería dolernos tanto. Vivir en el engaño o ser engañado es fácil, y aún más, es nuestra condición natural: nadie está libre de ello y nadie es tonto por ello, no deberíamos oponernos mucho ni debería amargarnos. Sin embargo nos parece intolerable, cuando por fin sabemos. Lo que nos cuesta, lo malo, es que el tiempo en el que creímos lo que no era queda convertido en algo extraño, flotante o ficticio, en una especie de encantamiento o sueño que debe ser suprimido de nuestro recuerdo; derepente es como si ese periodo no lo hubiéramos vivido del todo, ¿verdad?, como si tuviéramos que volver a contarnos la historia o a releer un libro, y entonces pensamos que nos habríamos comportado de distinta manera o habríamos empleado de otro modo ese tiempo que pasa a pertenecer al limbo. Eso puede desesperarnos. Y además ese tiempo a veces no se queda en el limbo, sino en el infierno.”

“...cuando alguien muere, pensamos que ya se ha hecho tarde para cualquier cosa, para todo —más aún para esperarlo—, y nos limitamos a darlo de baja. También a nuestros allegados, aunque nos cueste mucho más y los lloremos, y su imagen nos acompañe en la mente cuando caminamos por las calles y en casa, y creamos durante mucho tiempo que no vamos a acostumbrarnos. Pero desde el principio sabemos —desde que se nos mueren— que ya no debemos contar con ellos, ni siquiera para lo más nimio, para una llamada trivial o una pregunta tonta ('¿Me he dejado ahí las llaves del coche?', ¿A qué hora salían hoy los niños?'), para nada. Nada es nada. En realidad es incomprensible, porque supone tener certidumbres y eso está reñido con nuestra naturaleza: la de que alguien no va a venir más, ni a decir más, ni a dar un paso ya nunca —para acercarse ni para apartarse—, ni a mirarnos, ni a desviar la vista. No sé cómo lo resistimos, ni cómo nos recuperamos. No sé cómo nos olvidamos a ratos, cuando el tiempo ya ha pasado y nos ha alejado de ellos, que se quedaron quietos.”

“El rostro que ponemos especial empeño en recordar al principio es muy nítido y omnipresente, pero a medida que pasa el tiempo —y seguramente por ese ahínco, que lo desgasta y lo desvirtúa y deforma— empieza a difuminársenos, y acaba por resultar casi imposible que los ojos de la mente lo convoquen y se lo representen con fidelidad. De pronto nos sorprendemos mirando una fotografía para conseguirlo, y aun así: la foto quieta va suplantando a la cara real, con sus gestos y su movimiento, las facciones se congelan y ya sólo existen las de la instantánea, que de tanto mirarla sustituye a la persona y la borra o la destierra o expulsa, por eso cuesta tanto recordar de veras a los muertos que se nos alejan.”

“«Portanto não foi produto do acaso, nem da minha intuição, nem sequer da minha liberdade», podem pensar, «mas pelo contrário havia coerência e propósito em tudo quanto ia fazendo, que honra ficar a saber mas também que maldição. Porque agora não tenho outro remédio senão ater-me a isso e alcançar de todas as vezes esse malfadado nível para não desmerecer de mim mesmo, que desastre, que enorme esforço, e quanta desolação para o meu trabalho». E isso mesmo pode acontecer a qualquer um, ainda que nem o seu trabalho nem a sua personalidade sejam públicos, basta que oiça uma explicação plausível das suas inclinações ou do seu proceder, uma encantatória descrição dos seus actos ou uma análise do seu carácter, uma valoração do seu método - saber que isso existe, ou lhe é atribuído -, para que qualquer um perca o seu bendito rumo variável, imprevisível, incerto, e com isso a sua liberdade. Tendemos a pensar que há uma ordem oculta que desconhecemos e também uma trama da qual quisémos fazer parte consciente, e se desta vislumbramos um único episódio que nos dê azo ou assim o pareça, se percebemos que nos incorpora um instante na sua débil roda, então é fácil que já não saibamos voltar a ver-nos arrancados dessa trama entrevista, parcial, intuída - uma figuração -, nunca mais. Nada pior que procurar o sentido ou acreditar que o há. Ou então havê-lo-ia, pior ainda: acreditar que o sentido de uma coisa, ainda que seja do pormenor mais insignificante, dependerá de nós ou das nossas acções, do nosso propósito ou da nossa função, acreditar que há vontade, que há destino, e inclusivamente uma trabalhosa combinação de ambos. Acreditar que não nos devemos inteiramente ao mais errático e desmemoriado, divagatório e descabelado acaso, e que alguma coisa consequente se pode esperar de nós em virtude do que já demos ou fizemos, ontem ou anteontem. Acreditar que pode haver em nós coerência e deliberação, como o artista acredita que as há na sua obra ou o poderoso nas suas decisões, mas só uma vez que alguém os convenceu de que as há.”

“—¿La justicia? —repitió como un rayo—. La justicia no existe. O sólo como excepción: unos pocos escarmientos para guardar las apariencias, en los crímenes individuales nada más. Mala suerte para el que le toca. En los colectivos no, en los nacionales no, ahí no existe nunca, ni se pretende. A la justicia la atemoriza siempre la magnitud, la desborda la superabundancia, la inhibe la cantidad. Todo eso la paraliza y la asusta, y es iluso apelar a ella después de una dictadura, o de una guerra, incluso de un mero linchamiento en un pueblo de mala muerte, siempre son demasiados los que toman parte. ¿Cuánta gente crees que cometió delitos o fue cómplice en Alemania, y cuánta fue castigada? No me refiero a sometida a juicio y condenada, que todavía menos, sino a algo mucho más factible y más fácil: ¿cuánta fue castigada socialmente o a nivel personal? ¿Cuánta se vio marginada o repudiada, a cuánta se le hizo el vacío, como me pides que haga yo ahora con el Doctor por lo que has averiguado acerca de él? Una minúscula proporción. Una insignificancia. Y lo mismo en Italia, en Hungría, en Croacia, en Polonia, en Francia, en todas partes. No se lleva ante la justicia al conjunto de un país, ni a la mitad, ni siquiera a una porción. (Bueno, en las dictaduras sí, claro, pero ¿quién quiere eso otra vez?). Y en el supuesto de que aquí pudiéramos hacerlo, ¿qué sentido tendría no ya procesar, que no es posible ni conveniente tampoco, y en eso estamos casi todos de acuerdo, sino retirarle el saludo a la mayoría de la población? Seríamos los estúpidos justicieros los que nos quedaríamos apestados y aislados, no te quepa duda. Nadie execra a sus iguales, nadie acusa a quien se le parece.”

“(...) às vezes acontece-nos isso com o que se nega ou se cala, com o que se guarda e sepulta, vai-se esfumando sem remédio e chegamos a descrer que na realidade existisse ou se desse, tendemos a desconfiar incrivelmente das nossas percepções quando já são passado e não se vêem confirmadas nem ratificadas de fora por ninguém, renegamos da nossa memória às vezes e acabamos por contar a nós próprios inexactas versões daquilo que presenciámos, não confiamos como testemunhas nem em nós próprios, submetemos tudo a traduções, fazemo-las dos nossos nítidos actos e nem sempre são fiéis, para que assim os actos comecem a ser indistintos, e por fim entregamo-nos e damo-nos à interpretação perpétua, até do que nos consta e sabemos de ciência certa, e assim fazemo-lo flutuar instável, impreciso, e nunca nada está fixado nem nunca é definitivo e tudo nos baila até ao fim dos dias, talvez se dê o caso de praticamente não suportarmos as certezas, nem sequer as que nos convêm e reconfortam, para já não falar das que nos desagradam ou nos questionam ou doem, ninguém se quer transformar nisso, na sua própria dor e sua lança e sua febre.”

“Uno va reduciendo sus ímpetus y sus expectativas, se va conformando con versiones deterioradas de lo que quiso alcanzar o creyó haber alcanzado, en todas las fases de la vida se admiten rebajas y desperfectos, se van dejando de lado exigencias: ‘Está bien, esto no ha podido ser’, se reconoce uno; ‘pero todavía queda bastante, todavía compensa y es posible disimular, peor sería que no hubiera nada y se hubiera ido todo al traste’.”

“Dziesięć lat to dużo i zarazem nic, dużo w życiu jednostki i nic w kontekście znanych i nieznanych nam czasów. Nie jesteśmy jednak w stanie kierować się tymi drugimi, nie umiemy spojrzeć na siebie jak na drobną cząsteczkę wszystkiego, co mieści się w świecie; gdybyśmy to potrafili, nikt nigdy nie wstawałby z łóżka ani nie podejmował żadnej czynności, w takim kontekście wszystko staje się błahe, głupie i przelotne, a wszelkie starania jawią się jako próżne, nawet te, co z perspektywy naszej nieistotnej codzienności wydają się kluczowe: uratowanie czyjegoś życia, zapobieganie nieszczęściom, powstrzymanie rzezi, ostatecznie wszystko okazuje się nieważne w tym ciągłym marszu wszechświata, który miażdży, zgniata i wyrównuje wszystko.”

“Alsof ik nu, terwijl ik het gekabbel begreep, de rivier geloofde, en door te geloven dat ik haar begreep samen met haar herhaalde terwijl ik langzaam in slaap viel met het open oog van dit land dat voor sommigen een vaderland is, zachtjes en loom en met het open oog waarmee ik besmet ben en het schijnsel dat er niet is: Ik ben de rivier, ik ben de rivier en daarom de draad van de continuïteit tussen levenden en doden net als de verhalen die 's nachts tegen ons praten, ik lijk op de tijden en ook op de feiten, ik ben de rivier. Maar de rivier is de rivier, en verder niets.”

“[...] come se provasse tanto timore da preferire la paralisi assoluta di tutte le cose e rimanere almeno nello stato e nella posizione che le permettessero di continuare a vivere anziché osare una variazione, sia pure minima, che avrebbe potuto compromettere la sua momentanea stabilità del tutto precaria - la sua calma ormai temibile - e che le procurava il panico. Questo è ciò che fa il panico ed è ciò che di solito porta alla perdizione quanti lo subiscono: fa credere loro che, immersi nel male o nel pericolo, siano tuttavia in salvo.”

“È il petto di un'altra persona a spalleggiarci, ci sentiamo realmente spalleggiati solo quando abbiamo qualcuno dietro, lo dice la parola stessa, alle nostre spalle, come in inglese, to back, qualcuno che magari non vediamo e che ci copre le spalle col petto che è sul punto di sfiorarci e che alla fine sempre ci sfiora, e a volte, addirittura, questo qualcuno ci mette una mano sulla spalla con la quale ci tranquillizza e al tempo stesso ci sottomette. In questo modo dormono o credono di dormire gran parte delle coppie, dopo la buonanotte i due si girano dallo stesso lato, di modo che uno dà le spalle all'altro per tutto il tempo e si sente spalleggiato da lui o da lei, e quando nel pieno della notte si sveglia di soprassalto per un incubo o non riesce a prender sonno, soffre per la febbre o si crede solo e abbandonato al buio, non deve far altro che voltarsi e vedere, di fronte a sé, il volto di colui che lo protegge, che si lascerà baciare quel che si può baciare in un volto (naso, occhi e bocca; mento, fronte e guance, tutto il volto) o che magari, mezzo addormentato, gli metterà una mano sulla spalla per tranquillizzarlo, o per sottometterlo, o forse per aggrapparsi. (da Un cuore così bianco, pag. 72)”

“Sé que me interesa, en cambio, verla dormir, ver su rostro cuando esté sin conciencia o esté en letargo, conocer su expresión dulce o dura, atormentada o plácida, aniñada o envejecida mientras no piensa en nada o no sabe que piensa, mientras no actúa, mientras no se comporta de manera estudiada, como hacemos todos en uno u otro grado ante cualquier testigo, aunque el testigo no nos importe y sea nuestro propio padre o nuestra mujer o marido. La he visto dormir ya algunas noches, pero no las bastantes para reconocerla en su sueño, en el que por fin a veces dejamos de parecernos a nosotros mismos”

“We all have to lead our own life, and we only have the one life, and the only people who can live life not according to their own desires are those who have no desires--which is the majority, actually. People can say what they like, they can speak of abnegation, sacrifice, generosity, acceptance, and resignation, but it's all false. The norm is for people to think that they desire whatever comes to them, whatever they achieve along the way or whatever is given to them--they have no preconceived desires.”

“The truth never shines forth, as the saying goes, because the only truth is that which is known to no one and which remains untransmitted, that which is not translated into words or images, that which remains concealed and unverified, which is perhaps why we do recount so much or even everything, to make sure that nothing has ever really happened, not once it's been told.”

“I have a tendency to want to understand everything people say and everything I hear, both at work and outside, even at a distance, even if it’s one of the innumerable languages I don’t know, even if it’s in an indistinguishable murmur or imperceptible whisper, even if it would be better that I didn’t understand and what’s said is not intended for my ears or is said precisely so I won’t understand it.”