Quotessence
Home / Quotes / E Quotes

E Quotes

Browse famous quotes beginning with E. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All E Quotes

“Espionage is never a laughing matter. And in fact, this is not a political issue. I don't want to get this confused with the back and forth we might have about economic issues or anything else. This is a matter of national security now. And I find it very frightening that Donald Trump is encouraging any foreign power to breach a campaign and try to influence the outcome of the election.”

“Espoir. Oui espoir. Un mot que j’ai trop souvent caresser sans pouvoir. Oui Pouvoir. Ce qui nous manque pour nous libérer. Je ne me fais d’illusion sur une clémence du geôlier : aide au développement, annulation de la dette, réduction de la pauvreté, bonne gouvernance etc. Autant de subterfuge pour endormir la fureur du lion et de la lionne.”

“Esprits protecteurs de l’humanité, avons-nous vraiment réfléchi aux puissances que déploie la passion chez l’humain ? Avons-nous examiné pourquoi un homme peut traverser un champ de flammes pour atteindre la femme qu’il aime ? Avons-nous réfléchi à l’effet du sexe sur le corps des amants ? À la symétrie de son pouvoir ? Avons-nous étudié ce que la poésie éveille en leur âme, et la marque des mots doux sur un cœur attendri ? Avons-nous contemplé la physionomie de l’amour, analysé pourquoi certaines relations sont mort-nées, d’autres naissent handicapées et atrophiées, tandis que certaines parviennent à l’âge adulte et durent toute la vie des amants ?”

“Esquecer a senhora? É parte da minha vida, parte de mim mesmo. Estava em cada verso que li, desde que aqui vim pela primeira vez, menino rude e comum, que a senhora, já naquele tempo, magoava tanto. Desde aquele tempo, esteve em todas as minhas esperanças... no rio, nas velas dos navios, no pântano, nos bosques, no mar, nas ruas. A senhora foi a personificação de todas as fantasias bonitas do meu espírito. As pedras que formam os edifícios mais fortes de Londres não são mais reais ou mais impossíveis de ser deslocadas pelas suas mãos, do que sua presença, sua influência, o foram para mim, sempre, aqui e em toda parte. Estella, até a hora em que eu morrer, a senhora vai ser parte do meu caráter, parte do pouco que há de bom em mim, e do que há de mal. Mas, ao nos separarmos, eu sempre irei associá-la com o bem, e é assim, com toda a lealdade, que pensarei na senhora, sempre, pois foi para mim um alento, mais do que um desalento, e agora deixe que eu sinta toda a minha dor. Que Deus a abençoe!”

“Esquécese de todo e o mar chámalle na lembranza, chámalle con forza, duramente, mentres ela bota a melena para atrás, sen se decatar, mecanicamente, porque na praia un rapaz dille estás moi guapa e ela sente como se a enchesen de areas toda por dentro e o rapaz cóllelle a man e bícanse e nadan xuntos e o sol vainos dourando, emborrachando, e ela non di nada porque o rapaz fala, fala, fala e ela non quere saber nada, oír nada, senón soñar, soñar, só soñar e pasar as tardes na illa bailando cos pes metidos na auga e coas caras ben xuntiñas, collidos, electrizados subindo por aquel monte de lume, subindo entre brasas, subindo ata que aquela forza poderosa se desfaga en luciñas de cores e non quede máis que a quente recordanza fumegando, correndo para ver unha película italiana que ela volverá ver despois alá na cidade chuviosa de inverno, contándolle todo á súa amiga, chorando, non de rabia, non de desengano, senón de tristeza ou de noxo, chorando primeiro sen saber ben por que, despois pola chuvia, porque non hai sol, porque non hai mar, porque non ten praia, porque non o ten a el, chorando e contestando a unha carta e outra e outra ata que un día deixa de escribir porque non ten ganas e as lembranzas xa non lle din moito alí no "whisky-club", falando con outros rapaces, bailando, dicindo cal é o teu signo do horóscopo e a min gústanme os rapaces de vintecinco anos e el era un neno de dezasete, qué parva, cómo pasa o tempo, qué parva que é unha ás veces.”

“Essa subito decise, perché afferrò la mia mano per trattenermi più sicuramente e mi fece entrare. L’emozione m’oscurò la vista e ritengo sia stata provocata non tanto dal dolce contatto di quella mano, ma da quella familiarità che mi parve decidesse del mio e del destino di Augusta. Perciò credo di essere entrato con qualche riluttanza e, quando rievoco la storia del mio primo tradimento, ho il sentimento di averlo compiuto perché trascinatovi.”

“Essa é sua verdadeira face, eu pensei conforme apertava os olhos na luz cegante. Os similares se atraem. Essa era sua alma transformada em carne, a verdade sobre ele deixada nua no sol brilhante, despida de mistério e sombra. Essa era a verdade por trás do seu rosto charmoso e de seus poderes milagrosos, a verdade que era o espaço vazio e morto entre as estrelas, o espaço árido preenchido de monstros amedrontados.”

“Essas duas histórias - a do lado de dentro e a do lado de fora - podem ser contadas sobre cada um de nós. Ao chamá-las de 'histórias' não pretendo diminuí-las. Algumas são, apesar de tudo, verdadeiras. O problema é que temos muita dificuldade em ver como ambas as histórias que contamos sobre nós podem ser verdadeiras. O efeito da segunda história, aquela contada do lado de fora, parece uma drástica realocação do nosso papel na trama. Longe de sermos o personagem principal da história, estamos reduzidos a um figuração. A história do lado de dentro gira ao nosso redor, mas na outra história cada um de nós é apenas um simples personagem em meio a muitos outros, um personagem cuja entrada em cena é determinada por outras pessoas e que não tem nenhum controle real sobre a hora da sua saída do palco. As coisas que impulsinam nossas vidas, as coisas que queremos, nossos planos, projetos e metas - aquilo que podemos chamar de nossa motivação - são o resultado de forças que não controlamos. Aparentemente, nosso papel foi escrito por outra pessoa. Temos pouco controle sobre o seu conteúdo e não temos a menos ideia de qual é o seu sentido. O choque das duas histórias é às vezes chamado de condição humana.”

“Essay on Adam" There are five possibilities. One: Adam fell. Two: he was pushed. Three: he jumped. Four: he only looked over the edge, and one look silenced him. Five: nothing worth mentioning happened to Adam. The first, that he fell, is too simple. The fourth, fear, we have tried and found useless. The fifth, nothing happened, is dull. The choice is between: he jumped or was pushed. And the difference between these is only an issue of whether the demons work from the inside out or from the outside in: the one theological question.”

“Essayist and poets share many of the same alluring keystrokes, even if they are rather rabid about asserting their notable pedigree differences. The writer and the poet use the juxtaposition of words to create a lovely portrayal of the touches of sweetness and the bitter edges of life. By doing so, they clarify and affirm the bewildering array of inconsistencies, ironies, absurdities, delights, and enigmas that describe what it entails to be fully alive. Each artistic form serves the same essential purpose, which is to investigate, ponder, and explain the bouquets of comedy and tragedy, covenants of love and mercy, and stones of anger and hatred that compulsory merger contextualize human life. By linking words that explore the chaos and silence within all of nature, essayists and poets’ labor serves to uplift the author and inspire their brethren.”

“Esse arcabouço de ferozes raciocínios seria absolutamente absurdo? Faltaria a ele uma certa ponderação? É preciso que se diga: não. Dá medo pensar que essa coisa que temos em nós, o discernimento, não é a justiça. O discernimento é o relativo. A justiça é o absoluto. Pensem na diferença entre um juiz e um justo Os maus comandam a consciência com autoridade. Há uma ginástica da falsidade. Um sofista é um falsário, e quando a oportunidade se apresenta esse falsário brutaliza o bom senso. Certa lógica muito maleável, muito implacável e muito ágil está a serviço do mal e prima em afogar a verdade na obscuridade. Sinistros socos de Satã em Deus”

“Esse caso mostra como religiosos resolvem um problema e criam outro: para cada tentativa de provar algo, eles criam mais coisas que precisam de provas. O pior, o que ficou evidente com Craig, eles querem que nós resolvemos o problema deles. Quando Craig insistentemente acusou Christopher Eric Hitchens de não provar “ateísmo”, ateísmo somente devido ao teísmo. Ou mesmo “desprovar” Deus somente existe porque religiosos criaram Deus sem provas, sem evidências. Ninguém vai te pedir para desprovar engenheiros. Similar a ser engenheiros, uma pessoa precisa estudar para ser religioso, e existência de Deus é ensinada. Se pessoas ficam sem serem ensinadas sobre Deus, elas podem até continuarem com superstições, mas muito pouco provavelmente vão concluir que existe um Deus, menos ainda, como o Deus de Abraão.”

“Esse dia foi memorável para mim, pois causou grandes mudanças no meu destino. Mas é assim com todo mundo. Subtraia um determinado dia de sua vida e veja que, sem ele, sua vida teria tomado um rumo diferente. Faça uma pausa por um instante, leitor, e pense na comprida corrente de ferro ou de ouro, de espinhos ou flores, que jamais se lhe estaria ligada, se um certo dia memorável não tivesse formado o primeiro elo dessa corrente.”