Quotessence
Home / Authors / Gabriel García Márquez

Gabriel García Márquez Quotes

Author

Filter quotes by topic

Famous Gabriel García Márquez Quotes

“Lo acaballó en la hamaca por asalto y lo amordazó con las faldas de la chilaba que él llevaba puesta, hasta dejarlo exhausto. Entonces lo revivió con un ardor y una sabiduría que él no habría imaginado en los placeres desmirriados de sus amores solitarios, y lo despojó sin gloria de su virginidad. El había cumplido cincuenta y dos años y ella veintitrés, pero la diferencia de edades era la menos perniciosa.”

“...que carajo, si al fin y al cabo cuando yo me muera volverán los políticos a repartirse esta vaina como en los tiempos de los godos, ya lo verán, decía, se volverán a repartir todo entre los curas, los gringos y los ricos, y nada para los pobres, por supuesto, porque ésos estarán siempre tan jodidos que el día en que la mierda tenga algún valor los pobres nacerán sin culo...”

“Em Paris, passeando de braço dado com uma noiva casual num outono tardio, quase não conseguia conceber felicidade mais pura que daquelas tardes douradas, com cheiro rústico das castanhas nos braseiros, os acordões sentimentais, os namorados insaciáveis que não acabavam de se beijar nunca na calçada dos cafés, mas mesmo assim dizia a si mesmo com a mão no coração que não se dispunha a trocar por tudo aquilo um único instante do seu Caribe em abril. Era ainda jovem demais para saber que a memória do coração elimina as más lembranças e enaltece as boas e que graça a esse artifício conseguimos suportar o passado. Mas quando voltou a ver do convés do navio o promontório branco do bairro colonial, os urubus imóveis nos telhados, a roupa dos pobres estendida a secar nas sacadas, compreendeu até que ponto tinha sido uma vítima fácil das burlas caritativas da saudade.”

“Nas noites de inverno, enquanto fervia a sopa no fogão, desejava o calor dos fundos da loja, o zumbido do sol nas amendoeiras empoeiradas, o apito do trem na sonolência da sesta, da mesma forma como desejava em Macondo a sopa de inverno no fogão, os pregões do vendedor de café e as cotovias fugazes da primavera. Aturdido por duas saudades colocadas de frente uma para a outra como dois espelhos, perdeu o seu maravilhoso sentido de irrealidade até que terminou por recomendar a todos que fossem embora de Macondo, que esquecessem tudo o que ele ensinara do mundo e do coração humano, que cagassem para Horácio e que em qualquer lugar que estivessem se lembrassem sempre de que o passado era mentira, que a memória não tinha caminhos de regresso, que toda primavera antiga era irrecuperável e que o amor mais desatinado e tenaz não passava de uma verdade efêmera.”

“That’s how one of my stories that has received the most praise from critics and, especially, from readers came to be published. However, that experience did not prevent me from continuing to rip up manuscripts I didn’t think were publishable, but rather taught me that it’s necessary to tear them in such a way that they can never be pieced back together.”

“Entretanto, antes de chegar ao verso final já tinha compreendido que não sairia nunca daquele quarto, pois estava previsto que a cidade dos espelhos (ou das miragens) seria arrasada pelo vento e desterrada da memória dos homens no instante em que Aureliano Babilonia acabasse de decifrar os pergaminhos e que tudo o que estava escrito neles era irrepetível desde sempre e por todo o sempre, porque as estirpes condenadas a cem anos de solidão não tinham uma segunda oportunidade sobre a terra”

“Não admitia que os conflitos com a esposa tivessem origem no ar rarefeito da casa, atribuindo-os à natureza mesma do casamento: uma invenção absurda que só podia existir pela graça infinita de Deus. Ia contra toda razão científica que duas pessoas apenas conhecidas, sen parentesco nenhum entre si, com caracteres diferentes, com culturas diferentes, e até com sexos diferentes, se vissem comprometidas de repente a viver juntas, a dormir na mesma cama, a compartilhar dois destinos que talvez estivessem determinados em sentidos diferentes. Dizia: "O problema do casamento é que se acaba todas as noites depois de se fazer o amor, e é preciso tornar a reconstruí-lo todas as manhãs antes do café.”

“His mother knew before he told her because he lost his voice and his appetite, and spent the entire night tossing and turning in his bed. But when he began to wait to the answer to his first letter, his anguish was complicated by diarrhea and green vomit. He became disoriented and suffered from sudden fainting spells, and his mother was terrified because his condition did not resemble the turmoil of love so much as the devastation of cholera….because he had the weak pulse, the hoarse breathing, and the pale perspiration of a dying man. But his examination revealed that he had no fever, no pain anywhere, and that his only concrete feeling was an urgent desire to die. All that was needed was shrewd questioning, first of the patient and then of his mother, to conclude once again that the symptoms of love were the same as those of cholera.”

“Sementara Aureliano menggosok buah dada Amaranta Úrsula yang terangsang itu dengan putih telur atau melembutkan perutnya dengan mentega, maka Amaranta Úrsula akan bermain-main dengan makhluk penting dan berarti milik Aureliano, seakan-akan benda itu adalah boneka dan memberikan mata badut di atasnya dengan lipstiknya dan juga kumis orang Turki dengan pensil alisnya serta melilitkan simpul organ sebagai dasi dan topi kecil dari kertas timah.”

“an old man with no destiny with our never knowing who he was, or what he was like, or even if he was only a figment of the imagination, a comic tyrant who never knew where the reverse side was and where the right of this life which we loved with an insatiable passion that you never dared even to imagine out of the fear of knowing what we knew only too well that it was arduous and ephemeral but there wasn't any other, general, because we knew who we were while he was left never knowing it forever with the soft whistle of his rupture of a dead old man cut off at the roots by the slash of death, flying through the dark sound of the last frozen leaves of his autumn toward the homeland of shadows of the truth of oblivion, clinging to his fear of the rotting cloth of death's hooded cassock and alien to the clamor of the frantic crowds who took to the streets singing hymns of joy at the jubilant news of his death and alien forevermore to the music of liberation and the rockets of jubilation and the bells of glory that announced to the world the good news that the uncountable time of eternity had come to an end.”

“Aturdido por dos nostalgias enfrentadas como dos espejos, perdió su maravilloso sentido de la irrealidad, hasta que terminó por recomendarles a todos que se fueran de Macondo, que olvidaran cuanto él les había enseñado del mundo y del corazón humano, que se cagaran en Horacio y que en cualquier lugar en que estuvieran recordaran siempre que el pasado era mentira, que la memoria no tenía caminos de regreso, que toda primavera antigua era irrecuperable, y que el amor más desatinado y tenaz era de todos modos una verdad efímera.”

“Obojica su istodobno spoznala da je tamo unutra uvijek ožujak i stalno ponedjeljak, shvativši da José Arcadio Buendía nije bio tako lud kako je obitelj mislila, već, štoviše, jedini dovoljno oštrouman da nasluti istinu o vremenu; i ono je bilo podložno greškama i kojekakvim nezgodama, tako da se moglo skrhati i u nekoj sobi zaboraviti jedan okršak za vječnost.”