Quotessence
Home / Authors / Gabriel García Márquez

Gabriel García Márquez Quotes

Author

Filter quotes by topic

AllLoveAmorRealismo MágicoGabriel García MárquezDeathGabriel Garcia MarquezMacondoNostalgiaTimeEspañol

Famous Gabriel García Márquez Quotes

“Dr. Urbino caught the parrot around the neck with a triumphant sigh: ça y est. But he released him immediately because the ladder slipped from under his feet and for an instant he was suspended in the air and then he realized that he had died without Communion, without time to repent of anything or to say goodbye to anyone, at seven minutes after four on Pentecost Sunday. Fermina Daza was in the kitchen tasting the soup for supper when she heard Digna Pardo's horrified shriek and the shouting of the servants and then of the entire neighborhood. She dropped the tasting spoon and tried to run despite the invincible weight of her age, screaming like a madwoman without knowing yet what had happened under the mango leaves, and her heart jumped inside her ribs when she saw her man lying on his back in the mud, dead to this life but still resisting death's final blow for one last minute so that she would have time to come to him. He recognized her despite the uproar, through his tears of unrepeatable sorrow at dying without her, and he looked for her for the last and final time with eyes more luminous, more grief-stricken, more grateful that she had ever seen them in the half century of a shared life, and he managed to say to her with his last breath: "Only God knows how much I loved you.”

LoveDeath
Book:Love in the Time of Cholera
Create image

“In order to be sure that she would not lose him in the shadows, she had assigned him a corner of the bedroom, the only one where he would be safe from the dead people who wandered through the house after sundown. "If you do anything bad", Ursula would tell him, "the saints will let me know". The terror-filled nights of his childhood were reduced to that corner where he would remain motionless until it was time to go to bed, perspiring with fear on a stool under the watchful and glacial eyes of the tattletale saints.”

ReligionChildhood
Author:Gabriel García Márquez
Create image

“He dug so deeply into her sentiments that in search of interest he found love, because by trying to make her love him he ended up falling in love with her. Petra Cotes, for her part, loved him more and more as she felt his love increasing, and that was how in the ripeness of autumn she began to believe once more in the youthful superstition that poverty was the servitude of love. Both looked back then on the wild revelry, the gaudy wealth, and the unbridled fornication as an annoyance and they lamented that it had cost them so much of their lives to find the paradise of shared solitude. Madly in love after so many years of sterile complicity, they enjoyed the miracle of living each other as much at the table as in bed, and they grew to be so happy that even when they were two worn-out people they kept on blooming like little children and playing together like dogs.”

LoveRomanceCompanionship
Book:One Hundred Years of Solitude
Create image

“For the city, his city, stood unchanging on the edge of time: the same burning dry city of his nocturnal terrors and the solitary pleasures of puberty, where flowers rusted and salt corroded, where nothing had happened for four centuries except a slow aging among withered laurels and putrefying swamps. In winter sudden devastating downpours flooded the latrines and turned the streets into sickening bogs. In summer an invisible dust as harsh as red-hot chalk was blown into even the best-protected corners of the imagination by mad winds that took the roofs off the houses and carried away children through the air.”

Hometown
Book:Love in the Time of Cholera
Create image

“Hizo con ellos la guerra triste de la humillación cotidiana, de las súplicas y los memoriales, del vuelva mañana, del ya casi, del estamos estudiando su caso con la debida atención; la guerra perdida sin remedio contra los muy atentos y seguros servidores que debían asignar y no asignaron nunca las pensiones vitalicias. La otra guerra, la sangrienta de veinte años, no les causó tantos estragos como la guerra corrosiva del eterno aplazamiento.”

GuerraBurocraciaAdministraciónAplazamiento
Author:Gabriel García Márquez
Create image

“- Hoje, em circunstâncias iguais, não me tremeria a voz para dar a mesma ordem, nem os europeus teriam autoridade moral para me censurar, pois se há uma história regada de sangue, de indignidade, de injustiças, é a história da Europa. (...) Então nos façam o favor de não nos dizer mais o que devemos fazer. Não tentem nos ensinar como devemos ser, não tentem nos tornar iguais a vocês, não pretendam que façamos bem em vinte anos o que vocês fizeram tão mal em dois mil.”

Latin AmericaAnticolonial
Book:The General in His Labyrinth
Create image

“Gerilimden sarhoşa dönen, sessizliğin mucizevi derinliğinden etkilenen ve ölüm tutkusuyla kenetlenmiş kalabalığı hiçbir şeyin yerinden kıpırdatamayacağına inanan Jose Arcadio Segundo, ayaklarının ucuna basarak, başını önündekilerden daha yukarı kaldırdı ve ömründe ilk kez sesini yükseltti: -Sizi gidi hergeleler! diye bağırdı. -Verdiğiniz o bir dakikayı alın da kıçınıza sokun! Onun bağırmasından sonra olanlar kimseyi korkutmadı. Herkes hayal gördüğünü sandı. Yüzbaşı ateş emri verdi ve on dört makineli tüfek o anda emri yerine getirdi. Ama bütün bunlar gülünç bir oyun gibi görünüyordu. Sanki makineli tüfeklere boş kapsül doldurulmuş gibiydi. Çünkü tüfeklerin tarrakası duyulduğu ve ardı kesilmeden kurşun tükürdüğü görüldüğü halde, kalabalıkta en ufak bir tepki yoktu. Bir anda taş kesilmiş gibi duran kalabalıktan ne bir ses, ne bir soluk duyuluyordu. Birden istasyon tarafından yükselen bir ölüm çığlığı büyüyü bozdu. Duyulan, Aaah, anacığım, avazesi yeri göğü titreten bir ses, volkanik bir soluk, dünyalar değiştiren bir kükreme olup bomba gibi patladı kalabalığın ortasında. Panik içinde bir anda kaynaşan kalabalık, kadınla kucağındaki çocuğu yutup sürüklerken, Jose Arcadio Segundo, ancak öteki çocuğu yakalamaya fırsat bulabildi. Yıllarca sonra o çocuk, kendisini bunak bir ihtiyar yerine koymalarına aldırmaksızın o günü anlatacak, Jose Arcadio Segundo'nun kendisini nasıl havaya kaldırdığını, kalabalığın dehşeti üzerinden yüzercesine geçirerek yakındaki bir sokağa nasıl götürdüğünü ballandıra ballandıra anlatacaktı. Çocuk, herkesten yukarıda olduğu için, o anda alandaki çılgına dönmüş kitlenin köşeye doğru koşuştuğunu ve makinelilerin ateş açtığını görebilmiş, aynı anda birkaç kişinin birden, -Yere yatın! Yere yatın! diye bağırdıklarını duyabilmişti. Öndekiler, ilk kurşun dalgasıyla taranmış ve yere yıkılmışlardı bile. Sağ kalanlar yere yatacakları yerde ufak alana çekilmeye çalıştılar. Ne var ki, karşı sokaktaki makineliler de yaylım ateşine başlamışlardı. İki ateş arasında sıkışan kalabalık, iki yöne atılan bir ejder kuyruğuna benziyordu. Kitle devasa bir girdap gibi dönmeye başladı. Hiç kesilmeyen makinelilerin ateşiyle kat kat soyulan soğan gibi ortaya doğru azalıyorlardı. Çocuk, açıkta diz çökmüş bir kadının, gizemli bir güçle kurşunlardan korunarak, kollarını haç biçiminde tuttuğunu gördü. Jose Arcadio Segundo yüzü kana bulanarak yere yıkıldığı anda, çocuğu oraya bıraktı. Hemen sonra da büyük kalabalık, o boşluğu, diz çöken kadını, kurak gökyüzündeki ışığı, Ursula Iguara'nın yığın yığın hayvan biçiminde şekerleme sattığı bu orospu dünyayı örtüverdi.”

Latin AmericaMacondoKatliamMuz Katliamı
Book:One Hundred Years of Solitude
Create image

“Hay un minuto en que se agota la siesta. Hasta la secreta, recóndita, minúscula actividad de los insectos cesa en ese instante preciso; el curso de la naturaleza se detiene; la creación tambalea al borde del caos y las mujeres se incorporan, babeando, con la flor de la almohada bordada en la mejilla, sofocadas por la temperatura y el rencor; y piensan: «Todavía es miércoles en Macondo». Y entonces vuelven a acurrucarse en el rincón, empalman el sueño con la realidad, y se ponen de acuerdo para tejer el cuchicheo como si fuera una inmensa sábana de hilo elaborada en común por todas las mujeres del pueblo.”

AtmosphereMacondoLa Hojarasca
Book:La hojarasca
Create image

“Al salir del velorio había movido una taza vacía frente a mí. Había dicho: «He leído su suerte en el café». Yo iba hacia la puerta, entre las otras muchachas y oía la voz de él, honda, convincente, apacible: «Cuente siete estrellas y soñará conmigo». Al pasar junto a la puerta vimos al niño de Paloquemado en la cajita, la cara cubierta con polvos de arroz, una rosa en la boca y los ojos abiertos con palillos. Febrero nos mandaba tibias bocanadas de su muerte y en el cuarto flotaba el vaho de los jazmines y las violetas tostadas por el calor. Pero en el silencio del muerto, la otra voz era constante y única: «Recuérdelo bien. Nada más que siete estrellas».”

FlowerSmellAtmosphereMacondo
Book:La hojarasca
Create image

“...ia lalu mengakhiri pujiannya ke pada mereka semua, bahwa mereka sebaiknya meninggalkan Macondo, bahwa mereka telah melupakan semua yang diajarkan pada mereka tentang dunia dan hati manusia, bahwa mereka telah mengentuti Horatio dan bahwa ke mana saja mereka akan pergi harus selalu mengingat bahwa masa lalu itu adalah sebuah omong kosong, bahwa kenangan tidak akan kembali lagi, bahwa tiap musim gugur yang telah lalu tidak akan bisa dikejar dan bahwa cinta paling liar dan paling ngotot itu pada akhirnya hanyalah kebenaran yang sekejap, tidak berlangsung lama.”

CintaKenanganMasa LaluNasihat
Book:One Hundred Years of Solitude
Create image

“Cansados de aquel delirio hermenéutico, los trabajadores repudiaron a las autoridades de Macondo y subieron con sus quejas a los tribunales supremos. Fue allí donde los ilusionistas del derecho demostraron que las reclamaciones carecían de toda validez, simplemente porque la compañía bananera no tenía, ni había tenido nunca ni tendría jamás trabajadores a su servicio, sino que los reclutaba ocasionalmente con carácter temporal.”

JusticiaTrabajoInjusticiaDerechoAbogadosTrabajadoresDerecho Del Trabajo
Author:Gabriel García Márquez
Create image

“From there he saw Fermina Daza walk in on her son's arm, dressed in an unadorned long-sleeved black velvet dress buttoned all the way from her neck to the tips of her shoes, like a bishop's cassock, and a narrow scarf of Castilian lace instead of the veiled hat worn by other widows, and even by many other ladies who longed for that condition”

HumorMarriageFashionWidowHatGabriel Garcia MarquezPage 297Love In The Time Of Cholera
Book:Love in the Time of Cholera
Create image

“Tuttavia, nella impenetrabile solitudine della decrepitezza dispose di una tale chiaroveggenza per esaminare perfino i più insignificanti avvenimenti della famiglia, che per la prima volta vide con chiarezza le verità che le sue occupazioni di altri tempi le avevano impedito di vedere. Verso l'epoca nella quale preparavano l'entrata in seminario di José Arcadio, era già riuscita a fare una ricapitolazione infinitesimale della vita domestica a partire dalla fondazione di Macondo, e a cambiare radicalmente l'opinione che aveva sempre avuto dei suoi discendenti. Si rese conto che il colonnello Aureliano Buendía non aveva perso il suo affetto per la famiglia a causa della durezza della guerra, come lei credeva, ma che in realtà egli non aveva mai voluto bene a nessuno, nemmeno a sua moglie Remedios o alle innumerevoli donne di una notte che erano passate per la sua vita, e tanto meno ai suoi figli. Intuì che egli non aveva fatto tante guerre per idealismo, come tutti credevano, né aveva rinunciato per stanchezza alla vittoria imminente, come tutti credevano, ma che aveva vinto e perso per lo stesso motivo, per pura e peccaminosa superbia. Arrivò alla conclusione che quel figlio, per il quale lei avrebbe dato la vita, era semplicemente un uomo interdetto all'amore.”

ItalianoTristezzaRicordoRivelazioneAureliano BuendíaUrsula Iguáran
Book:One Hundred Years of Solitude
Create image

“Aquella tarde, de regreso a casa otra vez sin el gato y sin ella, comprobé que no sólo era posible morirse, sino que yo mismo, viejo y sin nadie, estaba muriéndome de amor. Pero también me di cuenta de que era válida la verdad contraria: no habría cambiado por nada del mundo las delicias de mi pesadumbre. Había perdido más de quince años tratando de traducir los cantos de Leopardi, y sólo aquella tarde los sentí a fondo: Ay de mí, si es amor, cuánto atormenta.”

AmorVejez
Book:Memories of My Melancholy Whores
Create image