Quotessence
Home / Quotes / I Quotes

I Quotes

Browse famous quotes beginning with I. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All I Quotes

“Ik lees een net ontvangen sms: Ik heb over je nagedacht, jij bent zo postmodern als de pest. Daarom kan je Dostojevski niet lezen en van een vrouw houden. Alles uitsluitend door een filter. Via via. Dingen mogen je alleen via reflexieve curves aanspreken. Babel, Céline. Vooral niets rechtstreeks ervaren. Niettemin zou ik vannacht wel bij je willen blijven slapen, kan dat?”

“Ik onderscheid vijf typen indicatorisme: 1. het uitvoeren van makkelijke, indicator verbeterende taken; 2. het vermijden van moeilijke, indicator verslechterende taken; 3. het verbeteren van een indicator voor de korte termijn, ten koste van de langetermijndoelen; 4. het negeren van taken die niet in een indicator zijn opgenomen; 5. het manipuleren of frauderen om een indicator te verbeteren.”

“Ik ontdekte dat er twee Leopolds bestaan. Hij had een januskop, hij was een man met twee gezichten die over zichzelf in de derde persoon sprak. Je hebt de Leopold II die we leerden kennen als koning der Belgen (1865-1909) en de soeverein van Congo-Vrijstaat (1885-1908), soms twee totaal tegengestelde figuren. Het Congo-verhaal verdonkeremaant vandaag dat hij voortdurend gefocust was op het overleven van België.”

“Ik ontving pas nu de call sheet voor het programma "Sean Light Night". Aan de telefoon vertelde Sean me over 22h30, nu moet ik er plots vanaf 14h zijn en gebeuren de opnames om 17h15. Eerst komt Roos van Acker gedurende 20 minuten en als er dan nog 10 minuutjes over blijven dan kan Van Rossem nog heel eventjes komen. Helemaal te gek: Sean stuurde me de vragen EN OOK WAT IK MOET ANTWOORDEN!!!! Nog nooit gezien. In zo'n gekkenhuis speel ik onder geen beding mee. Ze vinden wel één of andere sul die daar 3h of meer zijn tijd zit te verbeuzelen om nadien voorgekauwde antwoorden te geven op voorgekauwde vragen. Ik wil Sean Dhondt bellen dat ik onder geen beding kom, maar op zijn mails vind ik wel een waslijst van email adressen maar nergens een telefoon.”

“Ik schrijf alles op, want denken helpt niet. Mijn kop draait kronkels en mijn buik verzet zich koortsig als ik de vragen van die vrijdag op een rij wil zetten. Het is alsof mijn lijf niet weten wil wat er toen gebeurd is. Alsof mijn ogen de beelden hebben gewist, alsof mijn oren de gil hebben gesmoord in de donkere spelonken van mijn hoofd, alsof mijn geheugen die ene seconde voorgoed heeft uitgeveegd.”

“Ik schrijf deze brief aan de keukentafel. Ik ben alleen op een manier die meer is dan het simpele gegeven dat ik de enige levende ziel ben binnen deze muren. Tot nu toe dacht ik dat ik wist wat wel en wat niet mogelijk was. Misschien is dat de ware betekenis van onschuld, dat je je geen enkele voorstelling kunt maken van pijn en verdriet in de toekomst. Als er iets gebeurt wat al het denkbare overstijgt, verander je daardoor. Het lijkt op het verschil tussen een rauw ei en een gebakken ei. Het is hetzelfde, maar toch totaal anders. Beter dan zo kan ik het niet uitleggen. Ik kijk in de spiegel en ik weet dat ik het ben, maar ik herken mezelf niet. Soms is het al te vermoeiend voor me om simpelweg het huis binnen te gaan. Ik probeer mezelf tot rede te brengen, eraan te denken dat ik hier eerder alleen heb gewoond. Toen ging ik niet dood aan alleen slapen en dat zal ook nu niet gebeuren. Maar dit is wat verlies mij heeft geleerd over de liefde. Ons huis is niet zomaar leeg, ons huis is leeggehaald. Liefde neemt ruimte in in je leven, maakt plaats voor zichzelf in je bed. Onzichtbaar nestelt het gevoel zich in je lichaam, stroomt het door al je bloedvaten en klopt het in je hart. Als het verdwenen is, klopt er niets meer. Voordat ik jou leerde kennen, was ik niet eenzaam, maar nu ben ik zo eenzaam dat ik tegen de muren praat en tegen het plafond zing.”

“Ik sluit mijn ogen en beeld me in dat de somberte die in mijn borst kolkt een ballatje is. Een kluwen van elektrisch roodoranje licht dat ik kan ophoesten en vasthouden. Een bol die zenuwachtig in mijn handen danst. Ik kan hem tot vlakbij mijn oor brengen en luisteren naar zijn geknetter. Ik kan er mijn vinger door halen, net als bij de vlam van de kaars. Ik kan zijn gloed voelen op mijn wangen".”

“Ik stelde voor dat ik met de koning op staande voet Leopoldstad zou verlaten en dat de regering het daags voordien gesloten vriendschapsverdrag met Kongo opnieuw zou onderzoeken. Buitenstaanders hadden blijkbaar mijn woorden opgevangen, want niet lang daarna deed de ambassadeur van Ghana een demarche bij mij met de vraag of de zaak niet min of meer kon worden bijgelegd. Ik ging daarmee akkoord. Er volgde een bijeenkomst van enkele ministers. Het voorstel was dat Lumumba tijdens de lunch die na de middag was gepland een tafelrede zou houden waarin hij hulde zou brengen aan de koning en het Belgische koloniale werk. Minister van Buitenlandse Zaken Pierre Wigny en de diplomatieke adviseur van gouverneur-generaal Cornelis Fredericq De Ridder schreven in mijn bijzijn de redevoering. Ik liet vervolgens de tekst aan Lumumba bezorgen met de vraag of hij die al dan niet aannam. Het antwoord was positief. De ambassadeur van Ghana trad hierbij als tussenpersoon op.”

“Ik vertelde dat taal me boeit, en dat ik niet wist waarom. Maar na wat er vandaag op school gebeurd is, weet ik heel zeker waarom taal zo belangrijk voor me is. We hadden les van een nieuwe leraar en moesten onszelf aan hem voorstellen. Toen het mijn beurt was, zei ik: 'Dag allemaal, ik ben Malak Habroundahman. Ik woon al vijf maanden in België. Ik heb twee broers en een zusje. Ik ben geboren in Gaza, Palestina. 'Israël, onderbrak de leraar me. 'Je bent geboren in Israël. Gaza is Israël. Palestina is geen erkende staat.' Ik werd boos. 'Palestina is mijn land! U weet niet wat Israël met mijn land doet! U weet niet waarom wij uit mijn land moesten vluchten!' Ik werd bozer en bozer en struikelde over mijn woorden. 'En van u mag ik daar niet over praten? Als mijn verhaal u niet boeit, dan ga ik gewoon slapen tijdens uw les.' De andere leerlingen reageerden nauwelijks. Ook de leerkracht zweeg. Na een tijdje zei hij: 'Zeg buiten wat je wilt, maar hier in de les telt alleen de waarheid: Gaza is Israël.' Toen was ik mijn Nederlands kwijt. Ik wilde zo veel zeggen, over dat ik mijn baba drie jaar niet gezien had, over de bombardementen, over de voortdurende angst, over dat ik me hier niet thuis voel, over hoe erg ik mijn sido mis, en Alaa ... Maar ik kon niet meer spreken. Daarom is taal zo belangrijk voor mij. Ik wil kunnen spreken, ook als ik boos ben, heel erg boos.”

“Ik viel gisteren haast van mijn stoel toen ik Jean-Marie de Decker waarempel Elio di Rupo in de Kamer hoorde feliciteren omdat de dotaties aan het Lakense poppentheater werden verminderd. Uiteindelijk blijft de koninklijke dotatie dezelfde, moeten Filip, Laurent en Astrid wat inleveren en heeft de Spaanse devote met het betonnen kapsel er een miljoen euro bij ingeschoten. Peanuts. Men had kunnen verwachten dat er iets zou zijn geregeld voor het geval dat koning Albert troonafstand zou doen ten voordele van Filip. Maar niets daarvan. O.K., straks gaat de civiele lijst naar Filip, maar kan iemand me zeggen wat er daarna wel naar de afgetreden koning gaat? R.O.S.S.E.M. is voorstander van het afschaffen van ALLE koninklijke dotaties en ze te vervangen door een Royalty belasting, waarbij iedere belastingsplichtige op zijn aanslagbiljet aanduidt hoeveel hij voor het koningshuis wil betalen. En daarmee moeten de royals het dan maar mee stellen: een veel eenvoudiger en compleet transparant systeem. En uiteraard moeten ze daar, zoals iedereen, de vereiste belastingen op betalen.”

“Ik vind het vervelend dat ik het je moet vertellen, maar je zult nooit gelukkig worden. Ik wil je geen pijn doen door dit te zeggen. Ik zeg het omdat ik het wel zo eerlijk vind om open kaart te spelen voor we beginnen. Ik hoop dat je dat waardeert, want vanaf nu zal niemand meer open of eerlijk tegen je zijn. Dus nogmaals, ik zeg het je vooraf maar: je zult nooit gelukkig worden. Ik heb het voor je opgeschreven. Heel graag gedaan.”

“Ik vrees dat die groep oververwende getatoeëerde halve jeanetten zelfs tegen Ierland niet kan winnen, mogelijks enkel tegen Zweden. In het laatste geval eindigen we 3de in onze groep en komen we in de 1/8ste finale uit tegen Duitsland waar de zogezegde n°2 van de wereldranking, België dus, genadeloos zal worden afgemaakt. Dat zou trouwens geen slechte zaak zijn, dan kunnen we vanaf juni 2017 Michel Preudhomme nationale coach maken. En speel eens met een achterlijn met op de flanken Meunier en Jordan Lukaku naast Alderweireld en Vertongen, met op het middenveld Carasco en in de spits Batsuay. Zet de leeggespeelde De Bruyne (al weken niet meer in vorm) op de bank en laat Hazard maar over het veld dartelen zoals hij wil. En negeer al wat Wilmots (geef hem stadionverbod als het moet) als instructies meegeeft. Speel eens lekker anarchisisch onder de leuze "Ni Dieu, ni maîre" (Léo Ferré).”

“Ik weet niet hoe u de wereld aanziet, mijnheer Jonas, maar u zal wel toegeven dat het een voordeel is als men dansen kan. Op ritmen het leven door te gaan, dat is de kunst. Nietwaar, waken bij dag, slapen bij nacht, eten, drinken, werken, rusten met een maat, genoegen en verdriet, het heeft alles een ritme. En als men dansen kan, verstaat men de kunst die dingen mooi te doen, dat is de kunst van te leven.”

“Ik wil een volkspartij oprichten, aangevuld met enkele macro-economen zoals Geert Noels. Lode Vereeck zou ik ook graag op m’n lijst hebben: een intelligent man met inzicht. Daarnaast zoveel mogelijk gewone mensen: een poetsvrouw bijvoorbeeld. Waarom niet? Ze zal alvast meer van economie kennen dan Hendrik Bogaert. Man, wat voor een idioot is me dat? En dat wordt dan nog staatssecretaris voor Ambtenarenzaken.”

“Ik wil niet in een wereld zonder kathedralen leven. Ik heb hun schoonheid en verhevenheid nodig. Ik heb ze nodig als verzet tegen de platvloersheid van de wereld. Ik wil opkijken naar hun stralende kerkramen en me laten verblinden door hun betoverende kleuren. Ik heb hun glans nodig, hun gebiedend zwijgen. Die heb ik nodig als verzet tegen de smerige eenheidskleur van uniformen. Ik wil mijzelf hullen in de bittere kou die in de kerken hangt. (...) Een wereld zonder die dingen zou een wereld zijn waarin ik niet meer wil leven.”

“Ik wilde niet aan haar denken en me op de mantra concentreren: MAAA, zei ik bij het inademenen en OEEMMM bij het uitademen. MAAA... het was vast al bijna twee uur... OEEMMM. MAAA... je zou het niet zeggen, maar die lotushouding zat niet echt lekker...OEEMMM. MAAAA... als ik Jakob en Janus eens over Ticha vertelde? OEEMMMM. Nee, eerst maar eens zien wat er ging gebeuren... MAAAA... wat rook die wierook vreselijk...OEEMMM. MAAA... komt Ticha alleen of neemt ze een paar van die wezens mee met wie ze werkt? OEEMMM. MAAAA... au, au, au ik heb kramp in mijn rechterbeen!”