Quotessence
Home / Quotes / Z Quotes

Z Quotes

Browse famous quotes beginning with Z. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All Z Quotes

“Zlata Dromenko was a stout Cossack about my height with a thick single eyebrow giving her a serious, severe look. I found out she’d been a mail-order bride who came over from Ukraine to marry a local farmer, a Russian immigrant. He died, though, and now Mrs. Dromenko worked in the hospital bullying patients like me. I called her “Hun,” because she made me think of Attila. I was curious as to how Mr. Dromenko died but was afraid to ask.”

“Zloća pretpostavlja moralnu odluku, nakanu i stanoviti promišljaj. Debili ili prostak ne razmišlja niti rezonira. On djeluje nagonski, kao zvijer, uvjeren da postupa ispravno, da uvijek ima pravo i ponosan je što podjebava, s oproštenjem, svakoga tko mu se učini drukčijim, pa bilo to bojom, vjerom, jezikom, nacionalnošću ili, kao u slučaju gospodina Federica, slobodnim aktivnostima. Na svijetu nam treba više istinski zlih ljudi, a manje potpunih budaletina.”

“Znanje bez vjere lahko postaje nevjerstvo, a jadno je onda to znanje, a vjera bez znanja lahko se pretvara u mit i sujevjerje. Mi ne želimo nauku bez vjere, jer nauka koja ne poznaje i i ne priznaje Allahovu vlasti i svemoć u kosmosu, na kraju će samu sebe obožavati. Mi ne želimo ni vjeru bez znanja, jer islam čija je prva objava bila ”Uči”, ”Čitaj”, nije zadovoljan da njegovi sljedbenici budu neznalice.”

“Znanje je bolje od nasljedstva; odgoj je najčistiji obraz; pobožnost je najsigurnija opskrba; ibadet je najbolja zarada; razum je najbolji vodič; lijepo ponašanje najbolji je drug; blagost je najbolji pomoćnik; zadovoljstvo je najveće bogatstvo; Allahova pomoć je najbolja pomoć; a sjećanje na smrt najbolji je propovjednik.”

“Znaš li da je mladi školski naraštaj silno glup ? Nekada je imao više pameti; zabavljao se ženama, mačevanjem, orgijama; sad se doteruje po Bajronu, sanja o očaju i do mile volje okiva sebi srce ... Utrkuju se ko će imati bleđe lice i najlepše reći : sit sam sveta ! Sit sveta ! Žalosno zaista : sit sveta u osamnaestoj godini ! Zar ne postoji više ljubav, slava, poslovi ? Zar je sve umrlo ? Nema više prirode, nema cveća za mladog čoveka ? Ostavimo se jednom toga. Dajmo se na tugu u umetnosti, pošto više osećamo tu stranu, ali dajmo se veselju u životu; neka puca zapušač, neka se drolja svlači, sto mu muka ! Pa ako nam neke večeri, u sumrak, dok za jedan čas traju magla i sneg, dođe neka dosada života, pustimo je neka dođe, ali ne često. Treba sebi češati srce s vremena na vreme sa malo bola, da sva gamad sa njega spadne. To je to što tebi savetujem, što se ja trudim da primenim. – Ernestu Ševalijeu, 15. Aprila 1839”

“Zo zal ik vertrekken', zegt Germaine. 'Ik ben het oude hart van een dorp waar niemand komt wonen. Ik zal stoppen met kloppen en het weinige wat ik heb gekend en nog niet is verdwenen, zal verdwijnen. Daar kan ik om wenen en vloeken zo veel als ik wil en dat zal er niets aan veranderen. Maar ik zal gelukkig zijn en weten dat ik heb gedaan wat ik kon', lacht ze met tranen in de ogen. Om zich een houding te geven schuifelt ze naar de wasbak.”

“Zoals ik al zei worden personages niet als mensen geboren uit het lichaam van een moeder, maar uit een situatie, een volzin, een metafoor, die als een notendop één essentiële menselijke mogelijkheid insluit waarvan de auteur denkt dat die nog door niemand is ontdekt of waarover nog niemand iets wezenlijkst heeft gezegd. Maar is het dan niet waar dat een auteur alleen maar over zichzelf kan praten? (...) De personages van mijn roman zijn mijn eigen niet gerealiseerde mogelijkheden. Daarom heb ik hen allemaal even lief en schrikken ze me allemaal evenveel af: elk van hen heeft een grens overschreden waar ik zelf slechts omheen liep. Juist die overschreden grens (de grens waarachter mijn ik ophoudt) trekt me aan. Pas over die grens begint het geheim waarnaar de roman vraagt. Een roman is geen bekentenis van de auteur, maar een onderzoek naar het menselijke leven in de val die de wereld is geworden.”

“Zodra Maaike weer bij haar pleegouders was, in de vriendelijke ouderwetse huiskamer met de reusachtige twee honden die haar om strijd zoentjes van besnuffeling kwamen geven, zonken de donkere weg en het probleem der afstanden in vergetelheid. Het kind burgerde zich aardig in bij de onderwijzer, en op school, waar het eerst zo babyachtig onbeholpen toe had staan kijken, was het zich nu dapper aan het ontvoogden op de speelplaats. En om beurten kwamen Sinterklaas, de Kerstman en Sint-Silvester de laatste blaadjes van de kalender plukken. In Jasamski stond een wreed versje over Sinterklaas: Je liet ons in de steek, het kind gelijk de vader. Word s.v.p. niet week wanneer nu Klaasdag nadert. Bespaar ons je geschenken. Al kocht je er een hoop, ze kosten zorg noch denken, ze zijn al te goedkoop. Zij die de ‘vrijheid’ kozen (zo heet thans het verraad) hebben als heimatlozen slechts recht nog op de straat! Maar de ware wreedaard, waartegen de dichter zich slechts met woorden probeert te verweren, zijn de daden en tekortkomingen der werkelijkheid: Sinterklaas ging voorbij zonder zelfs een prulletje van Max. Hij had ook geen Néné meer van wie het lieve geldje te lenen.”

“Zoe returned by rail to Claremont Village. After the train pulled away, she stood alone, beneath a security camera affixed to a lamppost. She looked up, and its lifeless eye looked straight back. In some uncontrollable fancy she turned and curtseyed, imagining someone wonderful on the other side of the lens would be captivated by her new American dress.”

“Zoe rubbed her forehead and grimaced. “America is one toll booth after another. In Noshahr I could park anything in front of our compound, but not in free America. I tried to buy a goat to roast. I am not going to tell you the trouble that caused.” “You can’t roast goat in America?” “You can roast,” Zoe said, “but there are certain rules about goats. And it made the neighborhood children cry. The details are too tedious for the telephone.”

“Zoe Saldana is such an angel. She’s got such an openness and vulnerability on camera and yet such great strength. She can kick ass with the best of them, but then she can soften and open up in a way that is magnetizing whether you’re watching her on set or on screen – she’s got a real power to her. I love her; we’ve known each other for years and it’s great to come back to that kind of familiarity, especially when you’re working with such intimacy.”