Quotessence
Home / Books / The Unbearable Lightness of Being

The Unbearable Lightness of Being

Book by Milan Kundera · 50 quotes · Milan Kundera, Love, Philosophy

Filter quotes by topic

The Unbearable Lightness of Being Quotes

“Quand elle lui avait parlé de ses promenades dans les cimetières, il avait eu un haut-le-cœur et il avait comparé les cimetières à une décharge d’os et de pierraille. Ce jour-là, un abîme d’incompréhension s’était ouvert entre eux. Aujourd’hui, au cimetière Montparnasse, elle vient seulement de comprendre ce qu’il voulait dire. Elle regrette d’avoir été impatiente. S’ils étaient restés ensemble plus longtemps, peut-être auraient-ils commencé à comprendre peu à peu les mots qu’ils prononçaient. Leurs vocabulaires se seraient pudiquement et lentement rapprochés comme des amants très timides, et leur musique à tous deux aurait commencé à se fondre dans la musique de l’autre.”

“Car les questions vraiment graves ne sont que celles que peut formuler un enfant. Seules les questions les plus naïves sont vraiment de graves questions. Ce sont les interrogations auxquelles il n’est pas de réponse. Une question à laquelle il n’est pas de réponse est une barrière au-delà de laquelle il n’y a plus de chemins. Autrement dit : ce sont précisément les questions auxquelles il n’est pas de réponse qui marquent les limites des possibilités humaines et qui tracent les frontières de notre existence.”

“Kitsch is the aesthetic ideal of all politicians and all political parties and movements. Those of us who live in a society where various political tendencies exist side by side and competing influences cancel or limit one another can manage more or less to escape the kitsch inquisition: the individual can preserve his individuality; the artist can create unusual works. But whenever a single political movement corners power, we find ourselves in the realm of totalitarian kitsch.”

“The pressure to make public retractions of past statements—there's something medieval about it. What does it mean, anyway, to 'retract' what you've said? How can anyone state categorically that a thought he once had is no longer valid? In modern times an idea can be refuted, yes, but not retracted. And since to retract an idea is impossible, merely verbal, formal sorcery, I see no reason why you shouldn't do as they wish. In a society run by terror, no statements whatsoever can be taken seriously. They are all forced, and it is the duty of every honest man to ignore them.”

“Nunca seremos capaces de establecer con seguridad en qué medida nuestras relaciones con los demás son producto de nuestros sentimientos, de nuestro amor, de nuestro desamor, bondad o maldad, y hasta qué punto son el resultado de la relación de fuerzas existente entre ellos y nosotros. La verdadera bondad del hombre sólo puede manifestarse con absoluta limpieza y libertad en relación con quien no representa fuerza alguna. La verdadera prueba de la moralidad de la humanidad, la más honda (situada a tal profundidad que escapa a nuestra percepción), radica en su relación con aquellos que están a su merced: los animales.”

“We can never know what to want, because, living only one life, we can neither compare it with our previous lives nor perfect it in our lives to come. Was it better to be with Tereza or to remain alone? There is no means of testing which decision is better, because there is no basis for comparison. We live everything as it comes, without warning, like an actor going on cold. And what can life be worth if the first rehearsal for life is life itself? That is why life is always like a sketch.”

“Para Sabina, vivir en la verdad, no mentirse a uno mismo, ni mentir a los demás, sólo es posible en el supuesto de que vivamos sin público. En cuanto hay alguien que observe nuestra actuación, nos adaptamos, queriendo o sin querer, a los ojos que nos miran y ya nada de lo que hacemos es verdad. Tener público, pensar en público, eso de vivir en la mentira. Sabina desprecia la literatura en la que los autores delatan todas sus intimidades y las de sus amigos. La persona que pierde su intimidad, lo pierde todo, piensa Sabina. Y la persona que se priva de ella voluntariamente, es un monstruo. Por eso Sabinas no sufre por tener que ocultar su amor. Al contrario, sólo así puede .”

“Why is it that a dog's menstruation made her lighthearted and gay, while her own menstruation amde her squeamish? The answer seems simple to me: dogs were never expelled from Paradise. Karenin knew nothing about the duality of body and soul and had no concept of disgust. That is why Tereza felt so free and easy with him. (And that is why it is so dangerous to turn an animal into a machina animata, a cow into an automaton for production of milk. By so doing, man cuts the thread biding him to paradise and has nothing left to hold or comfort him on his flight through the emptiness of time.)”

“Men who pursue a multitude of women fit neatly into two categories. Some seek their own subjective and unchanging dream of a woman in all women. Others are prompted by a desire to possess the endless variety of the objective female world. The obsession of the former is lyrical: what they seek in women is themselves, their ideal, and since an ideal is by definition something that can never be found, they are disappointed again and again. The disappointment that propels them from woman to woman gives their inconstancy a kind of romantic excuse, so that many sentimental women are touched by their unbridled philandering. The obsession of the latter is epic, and women see nothing the least bit touching in it: the man projects no subjective ideal on women, and since everything interests him, nothing can disappoint him. This inability to be disappointed has something scandalous about it. The obsession of the epic womanizer strikes people as lacking in redemption (redemption by disappointment). Because the lyrical womanizer always runs after the same type of woman, we even fail to notice when he exchanges one mistress for another. His friends perpetually cause misunderstandings by mixing up his lovers and calling them by the same name. In pursuit of knowledge, epic womanizers (and of course Tomas belonged in their ranks) turn away from conventional feminine beauty, of which they quickly tire, and inevitably end up as curiosity collectors. They are aware of this and a little ashamed of it, and to avoid causing their friends embarrassment, they refrain from appearing in public with their mistresses.”

“We have no idea any more what it means to feel guilty. The communists have the excuse that Stalin misled them, murdurers have the excuse that their mothers didn't love them. And suddenly you come out and say: there is no excuse. No one could be more innocent in his soul and conscience than Oedipus, and yet he punished himself when he saw what he had done.”

“In een welvarende maatschappij hoeven mensen niet met de handen te werken en kunnen zich wijden aan geestelijke activiteiten en hoe langer hoe meer studenten. Om te kunnen afstuderen moeten de studenten onderwerpen voor hun proefschrift bedenken. De onderwerpen zijn ontelbaar, want je kun in deze wereld over alles een verhandeling schrijven. De volgeschreven vellen papier stapelen zich op in archieven die troostelozer zijn dan kerkhoven omdat niemand ze betreedt, zelfs niet op Allerzielen. De cultuur verdwijnt in de geproduceerde hoeveelheid, onder een lawine van letters, in de waanzin van kwantiteit. Daarom vind ik dat één verboden boek in jouw voormalig vaderland oneindig meer betekent dan miljarden woorden die onze universiteiten spuien.”

“We can never know what we want, because, living only one life, we can neither compare it with our previous lives nor perfect it in our lives to come. Was it better to be with Tereza or to remain alone? There is no means of testing which decision is better, because there is no basis for comparison. We live everything as it comes, without warning, like an actor going on cold. And what can life be worth if the first rehearsal for life is life itself?”

“For Sabina, living in truth, lying neither to ourselves not others, was possible only away from the public: the moment someone keeps an eye on what we do, we involuntarily make allowances for that eye, and nothing we do is truthful. Having a public, keeping a public in mind, means living in lies. Sabina despised literature in which people give away all kinds of intimate secrets about themselves and their friends. A man who loses his privacy loses everything, Sabina thought. And a man who gives it up on his own free will is a monster. That is why Sabina did not suffer in the least from having to keep her love a secret. On the contrary, only by doing so could she live the truth.”

“In una società ricca, la gente non è costretta a lavorare manualmente e si dedica all'attività intellettuale. Aumentano le università e aumentano gli studenti. Per potersi laurerare, bisogna trovare argomenti per le tesi di laurea. Gli argomenti sono una quantità infinita perché è possibile scrivere tesi su ogni cosa al mondo. Risme su risme di fogli scritti si accumulano negli archivi, che sono più tristi dei cimiteri, perché non ci entra nessuno nemmeno il giorno dei morti. La cultura scompare nell'abbondanza della sovrapproduzione, nella valanga dei segni, nella follia della quantità. Ecco perché ti dico che un libro vietato nel tuo vecchio paese significa infinitamente di più dei miliardi di parole vomitati dalle nostre università.”

“La única explicación que encuentro es la de que el amor no era para él una prolongación de su vida pública, sino el polo opuesto. Significaba para él el deseo de ponerse a merced de la mujer amada. Quien se entrega a otro como un soldado que se rinde, debe hacer previamente entrega de cualquier tipo de arma. Y si se queda sin defensa alguna ante un ataque, no podrá evitar preguntarse: ¿Cuándo llegará el ataque? Por eso puedo decir. Para Franz el amor significaba la permanente espera de un ataque.”

“Świat, w którym gówno jest zanegowane i wszyscy się zachowują jakby nie istniało to estetyczny ideał, który nazywa się kiczem. (...) Kicz jest estetycznym ideałem wszystkich polityków, wszystkich politycznych partii i ruchów. W społeczeństwie, w którym istnieją obok siebie różne kierunki polityczne i ich wpływy się wzajemnie znoszą albo ograniczają, możemy jeszcze jako tako uciec przed inkwizycją kiczu. Jednostka może uchronić swą osobowość, a artysta stworzyć nieoczekiwane dzieła. Ale tam, gdzie pełną władzę ma jeden jedyny ruch polityczny, znajdujemy się natychmiast w krainie kiczu totalnego. (...) Oznacza to, że wszystko, co narusza kicz, jest eliminowane z życia: każdy przejaw indywidualizmu (dlatego, że każda odrębność jest plunięciem w twarz uśmiechającemu się braterstwu), każda wątpliwość (dlatego, że kto zaczyna wątpić w drobiazgi, musi skończyć na zwątpieniu w życie jako takie), ironia (dlatego, że w krainie kiczu wszystko należy traktować ze śmiertelną powagą)(...) W krainie totalnego kiczu odpowiedzi są z góry znane i wykluczają jakiekolwiek pytania. Wynika z tego, że rzeczywistym przeciwnikiem totalnego kiczu jest człowiek, który pyta. Pytanie jest jak nóż, który rozcina płótno namalowanej dekoracji, abyśmy mogli zajrzeć, co się za nią kryje.”

“Todos necesitamos que alguien nos mire. Sería posible dividirnos en cuatro categorías, según el tipo de mirada bajo la cual queremos vivir: La primera categoría anhela la mirada de una cantidad infinita de ojos anónimos, o dicho de otro modo, la mirada del público. La segunda categoría la forman los que necesitan para vivir la mirada de muchos ojos conocidos. Estos son los incansables organizadores de cócteles y cenas. Luego está la tercera categoría, los que necesitan de la mirada de la persona amada. Y hay también una cuarta categoría, la más preciada, la de quienes viven bajo la mirada imaginaria de personas ausentes. Son los soñadores.”

“Todos necesitamos que alguien nos mire. Sería posible dividirnos en cuatro categorías, según el tipo de mirada bajo la cual queremos vivir. La primera categoría anhela la mirada de una cantidad infinita de ojos anónimos, o dicho de otro modo, la mirada del público. La segunda categoría la forman los que necesitan para vivir la mirada de muchos ojos conocidos. Estos son los incansables organizadores de cócteles y cenas. Son más felices que las personas de la primera categoría quienes, cuando pierden a su público, tienen la sensación de que en el salón de su vida se ha apagado la luz. A casi todos ellos les sucede esto alguna vez. En cambio, las personas de la segunda categoría siempre consiguen alguna de esas miradas. Luego está la tercera categoría, los que necesitan de la mirada de la persona amada. Su situación es igual de peligrosa que la de los de la primera categoría. Alguna vez se cerrarán los ojos de la persona amada y en el salón se hará la oscuridad. Y hay también una cuarta categoría, la más preciada, la de quienes viven bajo la mirada imaginaria de personas ausentes. Son los soñadores.”

“Een drama in ons leven wordt altijd door de metafoor van zwaarte uitgedrukt. We zeggen dat we een zware last dragen. We kunnen die last aan of we bezwijken eronder, we struikelen of we gaan ertegenaan, we verliezen of we overwinnen. Maar wat is Sabina dan overkomen? Niets. Ze is weggegaan bij een man omdat ze bij hem weg wilde. Achtervolgde hij haar soms? Wreekte hij zich? Nee. Haar drama was niet een drama van zwaarte, maar van lichtheid. Sabina ging niet gebukt onder een last, maar onder de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.”

“Echt serieus zijn namelijk alleen maar de vragen die zelfs een kind kan formuleren. Alleen de naïefste vragen zijn echt serieus. Het zijn vragen waarop geen antwoord bestaat. Een vraag waarop geen antwoord bestaat, is een barrière waar je niet aan voorbij kunt. Met andere woorden: juist door vragen waarop geen antwoord is, worden menselijke mogelijkheden beperkt, worden de grenzen van het menselijk bestaan afgebakend.”

“Noutras eras, há muito, muito tempo, o homem estranhava o martelar cadenciado que lhe vinha do fundo do peito e interrogava-se sobre o seu significado. Não conseguia identificar-se com essa coisa inquietante e desconhecida que era um corpo. O corpo era uma jaula dentro da qual se dissimulava algo que via, ouvia, se assustava, pensava e espantava; essa coisa, esse relicário que, deduzindo o corpo, subsistia, era a alma.”

“En el mismo comienzo del Génesis está escrito que Dios creó al hombre para confiarle el dominio sobre los pájaros, los peces y los animales. Claro que el Génesis fue escrito por un hombre y no por un caballo. No hay seguridad alguna de que Dios haya confiado efectivamente al hombre el dominio de otros seres. Más bien parece que el hombre inventó a Dios para convertir en sagrado el dominio sobre la vaca y el caballo, que había usurpado.”

“La carga más pesada nos destroza, somos derribados por ella, nos aplasta contra la tierra. Pero en la poesía amatoria de todas las épocas la mujer desea cargar con el peso del cuerpo del hombre. La carga más pesada es por lo tanto, a la vez, la imagen de la más intensa plenitud de la vida. Cuanto más pesada sea la carga, más a ras de tierra estará nuestra vida, más real y verdadera será.”

“Ese derecho nos parece evidente porque somos nosotros los que nos encontramos en la cima de esa jerarquía. Pero bastaría con que entrara en el juego un tercero, por ejemplo un visitante de otro planeta al que Dios le hubiese dicho: 'Dominarás a los seres de todas las demás estrellas', y toda la evidencia del Génesis se volvería de pronto problemática.”

“A verdadeira bondade humana só pode manifestar-se em toda a sua pureza e em toda a sua liberdade com aqueles que não têm poder. O verdadeiro teste moral da humanidade (o teste mais radical, aquele que por se situar a um nível tão profundo nos escapa ao olhar) são as suas relações com quem se encontra à sua mercê: isto é, com os animais. E foi aí que se deu o maior fracasso do homem, o desaire fundamental que está na origem de todos os outros.”

“Un drama vital siempre puede expresarse mediante una metáfora referida al peso. Decimos que sobre la persona cae el peso de los acontecimientos. La persona soporta esa carga o no la soporta, cae bajo su peso, gana o pierde. ¿Pero qué le sucedió a Sabina? Nada. Había abandonado a un hombre porque quería abandonarlo. ¿La persiguió él? ¿Se vengó? No. Su drama no era el drama del peso, sino el de la levedad. Lo que había caído sobre Sabina no era una carga, sino la insoportable levedad del ser.”

“Het feit dat tot voor kort het woord stront met ... werd aangeduid had niets te maken met morele overwegingen. U wilt toch niet beweren dat stront immoreel is?! Afkeuring van stront is metafysisch. Ontlasting is het dagelijks bewijs dat men de schepping niet aanvaardt. Het één of het ander: of stront is aanvaardbaar (en dan hoef je de w.c.-deur niet op slot te doen!) of we zijn geschapen op een onaanvaardbare manier. Hieruit volgt dat het esthetische ideaal van de categorische instemming met het bestaan een wereld is waarin stront ontkend wordt en waarin iedereen zich gedraagt alsof die niet bestaat. Dit esthetische ideaal heet kitsch.”