Quotessence
Home / Quotes / A Quotes

A Quotes

Browse famous quotes beginning with A. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All A Quotes

“A ideia de que a razão tem limite, de que a ciência nunca vai entender certas áreas é baseado na Bíblia. A Bíblia está cheia de exemplos onde a sabedoria divina é superior, e Deus castiga aqueles que ousam pensar por conta. A inteligência humana é subjugada, e uma dependência de falar com Deus é criada. Os cristãos adoram dizer que a ciência nunca vai explicar tudo. Isso para sugerir que o mundo transcendente dos crentes não pode ser desprovado pela ciência. Isso se encaixa bem no que a ciência chama de inexistente.”

“A ideia de que extrair os maiores lucros possíveis e em seguida distribuir o dinheiro pelos gestores da empresa, grandes investidores e outros acionistas é bom para a sociedade tornou-se tão profundamente enraizada que durante demasiado tempo tem sido difícil ver os efeitos destrutivos para a nossa sociedade quando se dá prioridade aos acionistas sobre os trabalhadores, as comunidades e os clientes. Este é um mapa nocivo que levou a nossa economia por maus caminhos.”

“A ideia era contratar para a minha equipa a maior quantidade possível de ajudantes leais – rapazes e raparigas que respondessem diretamente perante mim, em quem pudesse confiar para me protegerem a retaguarda – antes que o gerente da cozinha me impingisse os tipos dele, malta que não me diria nada se o meu cabelo estivesse a arder, e muito menos se havia alguém à minha espera com a faca pronta.”

“A ideia foi do senhor que queria tirar a prova, A prova de quê, Da minha fé, da minha obediência, E que senhor é esse que ordena a um pai que mate o seu próprio filho, É o senhor que temos, o senhor dos nossos antepassados, o senhor que já cá estava quando nascemos,E se esse senhor tivesse um filho, também o mandaria matar, perguntou isaac, O futuro o diá, Então o senhor é capaz de tudo, do bom, do mau e do pior, Assim é.”

“A identidade social adquire significado especial naquelas situações em que as pessoas classificam a si mesmas a partir de categorias que as identificam como membros de grupos específicos. Ela se tornará relevante em função do contexto no qual elas se encontram, e isso significa que as diversas situações permitam às pessoas estabelecer comparações com outros grupos, principalmente por meio de avaliações positivas de seu grupo em relação a outros. Esse mecanismo é particularmente relevante para analisamos expressões de humor derrogatório. Para os autores dessa teoria, esse tipo de humor permite aos membros de um determinado grupo manter distinção social por meio da ênfase em elementos identitários relevantes. O humor hostil cumpre então uma função importante: preservar a distinção social positiva de um grupo em relação a outro por meio da ênfase nos aspectos negativos dos que são representados em expressões humorísticas. Isso ocorre a todo momento, mas principalmente quando o avanço dos direitos de minorias ameaça desestabilizar o sentimento de superioridade. Esse estado de coisas aumenta a solidariedade entre os membros do grupo dominante, além de permitir que o próprio indivíduo mantenha uma percepção positiva de si mesmo.”

“A’ight, so what do you think it means?” “You don’t know?” I ask. “I know. I wanna hear what YOU think.” Here he goes. Picking my brain. “Khalil said it’s about what society feeds us as youth and how it comes back and bites them later,” I say. “I think it’s about more than youth though. I think it’s about us, period.” “Us who?” he asks. “Black people, minorities, poor people. Everybody at the bottom in society.” “The oppressed,” says Daddy. “Yeah. We’re the ones who get the short end of the stick, but we’re the ones they fear the most. That’s why the government targeted the Black Panthers, right? Because they were scared of the Panthers?” “Uh-huh,” Daddy says. “The Panthers educated and empowered the people. That tactic of empowering the oppressed goes even further back than the Panthers though. Name one.” Is he serious? He always makes me think. This one takes me a second. “The slave rebellion of 1831,” I say. “Nat Turner empowered and educated other slaves, and it led to one of the biggest slave revolts in history.” “A’ight, a’ight. You on it.” He gives me dap. “So, what’s the hate they’re giving the ‘little infants’ in today’s society?” “Racism?” “You gotta get a li’l more detailed than that. Think ’bout Khalil and his whole situation. Before he died.” “He was a drug dealer.” It hurts to say that. “And possibly a gang member.” “Why was he a drug dealer? Why are so many people in our neighborhood drug dealers?” I remember what Khalil said—he got tired of choosing between lights and food. “They need money,” I say. “And they don’t have a lot of other ways to get it.” “Right. Lack of opportunities,” Daddy says. “Corporate America don’t bring jobs to our communities, and they damn sure ain’t quick to hire us. Then, shit, even if you do have a high school diploma, so many of the schools in our neighborhoods don’t prepare us well enough. That’s why when your momma talked about sending you and your brothers to Williamson, I agreed. Our schools don’t get the resources to equip you like Williamson does. It’s easier to find some crack than it is to find a good school around here. “Now, think ’bout this,” he says. “How did the drugs even get in our neighborhood? This is a multibillion-dollar industry we talking ’bout, baby. That shit is flown into our communities, but I don’t know anybody with a private jet. Do you?” “No.” “Exactly. Drugs come from somewhere, and they’re destroying our community,” he says. “You got folks like Brenda, who think they need them to survive, and then you got the Khalils, who think they need to sell them to survive. The Brendas can’t get jobs unless they’re clean, and they can’t pay for rehab unless they got jobs. When the Khalils get arrested for selling drugs, they either spend most of their life in prison, another billion-dollar industry, or they have a hard time getting a real job and probably start selling drugs again. That’s the hate they’re giving us, baby, a system designed against us. That’s Thug Life.”

“A Igreja tem o dever primário de se aproximar dessas pessoas com amor e delicadeza, com solicitude e atenção materna, para anunciar a proximidade misericordiosa de Deus em Jesus Cristo. De facto é Ele, como ensinam os Padres, o verdadeiro Bom Samaritano, que Se fez nosso próximo, que derrama o óleo e o vinho sobre as nossas chagas e que nos conduz à estalagem, a Igreja, na qual nos faz curar, confiando-nos aos seus ministros e pagando pessoal e antecipadamente a nossa cura. Sim, o evangelho do amor e da vida é também sempre evangelho da misericórdia, que se dirige ao homem concreto e pecador que somos nós, para o levantar depois de qualquer queda, para o restabelecer de qualquer ferida.”

“A imagem imóvel da fotografia — fragmento retido do tempo — provoca outro tipo de envolvimento. Ela nos ilude com a sensação de poder interromper o fluxo do tempo, possibilita o prazer voyeurístico de devassar o passado numa imagem parada, disponível e eterna. Ela nos ilude com a verossimilhança capaz de confundir a imagem com a coisa fotografada. É impossível separar a fotografia do tema fotografado, mas ela não é o tema, é apenas o vestígio deixado por ele no momento mágico do clic”

“A imensa maioria da população apoiou Hitler e todos seus correligionários. Claro, ninguém o elegeu para invadir a Polônia do dia para a noite. Mas todos os seus eleitores sabiam muito bem das posturas racistas e antissemitas de Hitler, afinal, ele nunca tentou escondê-las. Pelo contrário, foi alçado ao poder proclamando seu racismo em qualquer cervejaria. Os alemães não apenas aceitavam isso, como adoravam aquele discurso".”

“A incerteza, afinal é o que me faz escrever. (...) escrevo porque estou perdido. Escrevo porque não sei ler mapas. Acredito, finalmente, que a ficção histórica me ajuda a compreender o presente. O que mais me surpreende é descobrir a actualidade de muitas das questões com que as pessoas se debatiam em Angola no século XVII. (...) o poeta (...) usa a palavra para iluminar a solidão.”

“A inteligência artificial não é uma espécie de rutura radical. A inteligência artificial não é uma máquina do futuro, hostil aos valores humanos, que nos levará a todos para o desemprego. A inteligência artificial é o próximo passo na disseminação e utilidade do conhecimento, que é a verdadeira fonte de riqueza das nações. Não devemos receá-la. Devemos fazer com que funcione, de forma intencional e refletida, para que crie mais valor do que perturbações para a sociedade. Já está a ser utilizada para potenciar e não para substituir a inteligência humana.”

“A ipak je to nekako odsutno, sordinantno je, nevezano kazano kao i sve ranije izgovorene riječi, jednako usto prazno izanđalim potkrovljem. U zraku se zapravo ćutio vonj gonjenosti, nekog suočavanja sa očekivanim usudom, mnogo nešto veće od onoga što je dijalog mogao odraziti - kao strah u sinjem jutru, kao obznanjenost, uhvatljivost, završetak razoružana života, pred nama je čovjek koji više nema kapacitet, koji se sprema iz jaruge izaći; jer nekada se dogodi da osobi dojadi vlastita slabost i tu se ona sa kaosom identificira, sa krajem, sprema se poći ususret tomu, o takvoj zori se ovdje govori. Voštanosiva brončana studen i mnoštvenost misli, mnijenja, ideja, sve sasvim zaustavljeno uza lirski tiho tapkanje kiše, i disanje, i korake i šuštaj odjeće, a lice je od Zanreva vruće, pogled mu je odsutan, u tišini on samo ustvari čeka na pitanje: “I sa tim će se onda završiti...? Ti odustaješ, ti mu odlaziš... ti se njemu na kraju predaješ na milost?”

“A ipak je to nekako odsutno, sordinantno je, nevezano kazano kao i sve ranije progovorene riječi, jednako usto prazno izanđalim potkrovljem. U zraku se zapravo ćutio vonj gonjenosti, nekog suočavanja sa očekivanim usudom, mnogo nešto veće od onoga što je dijalog mogao odraziti - kao strah u sinjem jutru, kao obznanjenost, uhvatljivost, završetak razoružana života, pred nama je čovjek koji više nema kapacitet, koji se sprema iz jaruge izaći; jer nekada se dogodi da osobi dojadi vlastita slabost i tu se ona sa kaosom identificira, sa krajem, sprema se poći ususret tomu, o takvoj zori se ovdje govori. Voštanosiva brončana studen i mnoštvenost misli, mnijenja, ideja, sve sasvim zaustavljeno uza lirski tiho tapkanje kiše, i disanje, i korake i šuštaj odjeće, a lice je od Zanreva vruće, pogled mu je odsutan, u tišini on samo ustvari čeka na pitanje: “I sa tim će se onda završiti...? Ti odustaješ, ti mu odlaziš... ti se njemu na kraju predaješ na milost?”

“A ipak je to nekako odsutno, sordinantno je, nevezano kazano kao i sve ranije riječi, jednako usto prazno izanđalim potkrovljem. U zraku se zapravo ćutio vonj gonjenosti, nekog suočavanja sa očekivanim usudom, mnogo nešto veće od onoga što je dijalog mogao odraziti - kao strah u sinjem jutru, kao obznanjenost, uhvatljivost, završetak razoružana života, pred nama je čovjek koji više nema kapacitet, koji se sprema iz jaruge izaći; jer nekada se dogodi da osobi dojadi vlastita slabost i tu se ona sa kaosom identificira, sa krajem, sprema se poći ususret tomu, o takvoj zori se ovdje govori. Voštanosiva brončana studen i mnoštvenost misli, mnijenja, ideja, sve sasvim zaustavljeno uza lirski tiho tapkanje kiše, i disanje, i korake i šuštaj odjeće, a lice je od Zanreva vruće, pogled mu je odsutan, u tišini on samo ustvari čeka na pitanje: “I sa tim će se onda završiti...? Ti odustaješ, ti mu odlaziš... ti se njemu na kraju predaješ na milost?”

“A Irene le encantaba pensar que se iría a la tumba dejando dispersa la información de lo que ella había sido, y su máxima aspiración era resultar distinta, única, para cada una de las personas con las que trataba, como si su alma hubiera decidido que la transmigración era algo que debía resolverse de forma simultánea sin seguir el camino habitual de las sucesivas reencarnaciones.”

“A is for Alibi, my first book, was published in 1982. As it happened the next couple of books took place in June and August of that year. Without meaning to I painted myself into a corner. The other issue was the aging process. I did not want my main character to age one year for every book so I slowed the whole process down. This way I could get through all 26 letters of the alphabet without making her 109 years old in 2015. I might end the series in either 1990 or on New Years Eve 1989.”

“A Isabella piaceva tantissimo fare l'amore, era qualcosa che mai avrebbe potuto negarsi. Il video le venne benissimo, le piaceva ogni cosa. In fondo, che faceva di male? Era giovane, bella, consenziente, si divertiva e faceva divertire il ragazzo che era con lei, perchè non avrebbe dovuto condividere la bellezza di quei corpi e di quella gioia? Dopo qualche tempo, cominciarono a guardarla in modo diverso, ci furono risatine, qualche battuta. Sul muro della palazzina in cui abitava comparve la parola troia. Non c'era una persona che la trattasse come prima, non un vicino di casa, non un collega, al telefono sua madre continuava a piangere. "Ma perchè? Una ragazza che ha studiato tanto, perchè?" Isabella era rimasta sola, a tutti gli effetti vittima di una sorta di revenge porn al contrario, una vendetta da parte di chi usava contro di lei la sua sessualità libera. Di che si vendicavano? Del fatto che fosse contenta, forse. Perchè il sesso le piaceva, perchè era la cosa più bella e naturale del mondo. La punivano per la sua gioia. Perchè non subiva il piacere altrui ma era protagonista del proprio.”

“A, It scares me sometimes, how much my happiness relies on you. It scares me because I know there will be a time when you aren't near me, and I don't know what I'm going to do then. You have no idea, though, how much you mean to me. I long to tell you and the words "I love you" always seem to be on the tip of my tongue, but I do not want to lose out on being your friend by spilling my feelings unnecessarily. So in case you think all of those poems were about you and this letter is addressed to you, you are 100 percent right. But you probably don't and may never find this. And that's the point. Sending all of my love your way, E”

“A jackass has that kind of strength, and puts it to a useful purpose, and is valuable to the world because he is a jackass; but anobleman is not valuable because he is a jackass. It is a mixture that is always ineffectual, and should never have been attempted in the first place. And yet, once you start a mistake, the trouble is done and you never know what is going to come of it.”

“A jail within a jail. In those long hours, he struggled over Reverend King's equation. "Throw us in jail and we will love you ... But be assured that we will wear you down by our capacity to suffer, and one day we will win our freedom. We will not only win our freedom for ourselves, we will so appeal to your heart and your conscience that we will win you in the process and our victory will be a double victory." No he could not make that leap to love. He understood neither the impulse of the proposition nor the will to execute it.”