Quotessence
Home / Quotes / D Quotes

D Quotes

Browse famous quotes beginning with D. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All D Quotes

“D-Day represents the greatest achievement of the american people and system in the 20th century. It was the pivot point of the 20th century. It was the day on which the decision was made as to who was going to rule in this world in the second half of the 20th century. Is it going to be Nazism, is it going to be communism, or are the democracies going to prevail?”

“D.H. Lawrence had the impression – that psychoanalysis was shutting sexuality up in a bizarre sort of box painted with bourgeois motifs, in a kind of rather repugnant artificial triangle, thereby stifling the whole of sexuality as a production of desire so as to recast it along entirely different lines, making of it a ‘dirty little secret’, a dirty little family secret, a private theater rather than the fantastic factory of nature and production”

“D.H. Lawrence says that myths are "inexhaustible" because they are symbols of heart mysteries. That is, they can't be exhausted - they somehow have embodied some central human mystery (love, loss, being a body in time, who knows which or what?) and thus can be retold infinitely and still be rich. That's part of your saying: it's old, but it's also new. Or: there's nothing "new" in the human heart, but it still matters lots.”

“D.H. Lawrence, I think, defined the difference between writing an article and writing a novel very well. He said, in writing a novel, the writer must be able to identify emotionally and intellectually with two or three or four contradicting perspectives and give each of them very a convincing voice. It's like playing tennis with yourself and you have to be on both sides of the yard. You have to be on both sides, or all sides if there are more than two sides.”

“Da adolescente aspiravo all’infinito. Non lo sapevo, non me lo formulavo così, ma si trattava di questo. Non ho fatto altro che pagare, per tale aspirazione, ciò che la vita mi ha richiesto. Ed è giusto che si paghi per un’illusione così smisurata, per le ansie senza limiti. Solo molto più tardi scoprirò che l’infinito è soltanto la ricerca dell’infinito. E che le mie furono sempre piccole ansie d’infinito.”

“Da até pra impressionar, mas chega de pressionar! Deixe os seus problemas pra depois ja que a gente sempre tem nós dois. Nao vale a pena se enfrentar, Nos de uma chance de tentar. Não vale se enfeitar do velho e achar que tudo é um espelho... De que vale se enfeiar com o que veio e reclamar no anseio do que ja foi feio? Sopra um sambinha... Ou um enredo! É só pra nos dois mesmo...que medo!”

“Da bambina facevo esattamente la stessa cosa: mi sdraiavo sul letto con i piedi al sole sul davanzale della finestra perché a quel tempo avevo sempre i piedi freddi. Poi mi mettevo a leggere un libro, e questa scena con me sdraiata che leggo un libro mandava mia madre su tutte le furie, certa com'era che fossi destinata a una vita di indolenza, quando invece ero solo destinata a scrivere libri che altri avrebbero letto (34).”

“Da che ricordavo avevo sempre scritto, per dire che esistevo o che le cose esistevano, in un certo momento e con una certa luce, o un certo gelo, una certa aria che stava fra le persone e lo spazio, I pensieri che le avvolgevano, l'intuizione di una verità tutta diversa da quella che si vedeva. Per far vivere la vita anche dopo che è terminata, oltre i confini che le sono toccati. E ti pare poco?”

“Da den arvelige Synd blev forklaret for nogle, sagde de: Hvi lod GUD ikke Adam og Eva strax omkomme og skabte andre Mennesker i deres Sted, som kunde have forplantet reene Børn og Efterkommere? Videre, da dem blev sagt, at Dievelen forfører Mennesker til at overtræde GUds Bud, hvi GUd da ikke dræber eller indspærrer ham og derved befrier Menneskene fra Fristelser, som styrte dem udi evig U-lykke? Videre, naar dem siges, at de, som ikke kiende GUd og troe paa ham, blive fordømte, svare de, hvi haver da GUd tøvet saa længe med at forkynde os Troen?”

“Da die Freiheit eine Sache der Gradunterschiede ist, so besteht die große Gefahr, daß diejenigen, welche nicht durch Erfahrung immun geworden sind, unmerklich in die aufeinanderfolgenden Grade von Unfreiheit hineingleiten. Dies gilt für unsre ganze westliche Zivilisation. Die großen Geschichtskatastrophen, wie der Zerfall Roms, kamen nicht in einem lauten Krach, sondern sie waren wie ein sachtes Abwärtsgleiten, das Jahrhunderte oder Jahrzehnte andauern kann.”

“Da economia do tempo - Sêneca saúda o amigo Lucílio Comporta-te assim, meu Lucílio, reivindica o teu direito sobre ti mesmo e o tempo que até hoje foi levado embora, foi roubado ou fugiu, recolhe e aproveita esse tempo. Convence-te de que é assim como te escrevo: certos momentos nos são tomados, outros nos são furtados e outros ainda se perdem no vento. Mas a coisa mais lamentável é perder tempo por negligência. Se pensares bem, passamos grande parte da vida agindo mal, a maior parte sem fazer nada, ou fazendo algo diferente do que se deveria fazer. Podes me indicar alguém que dê valor ao seu tempo, valorize o seu dia, entenda que se morre diariamente? Nisso, pois, falhamos: pensamos que a morte é coisa do futuro, mas parte dela já é coisa do passado. Qualquer tempo que já passou pertence à morte. Então, caro Lucílio, procura fazer aquilo que me escreves: aproveita todas as horas; serás menos dependente do amanhã se te lançares ao presente. Enquanto adiamos, a vida se vai. Todas as coisas, Lucílio, nos são alheias; só o tempo é nosso. A natureza deu-nos posse de uma única coisa fugaz e escorregadia, da qual qualquer um que queira pode nos privar. E é tanta a estupidez dos mortais que, por coisas insignificantes e desprezíveis, as quais certamente se podem recuperar, concordam em contrair dívidas de bom grado, mas ninguém pensa que alguém lhe deva algo ao tomar o seu tempo, quando, na verdade, ele é único, e mesmo aquele que reconhece que o recebeu não pode devolver esse tempo de quem tirou. Talvez me perguntes o que faço para te dar esses conselhos. Eu te direi francamente: tenho consciência de que vivo de modo requintado, porém cuidadoso. Não posso dizer que não perco nada, mas posso dizer o que perco, o porquê e como; e te darei as razões pelas quais me considero miserável. No entanto, a mim acontece o que ocorre com a maioria que está na miséria não por culpa própria: todos estão prontos a desculpar, ninguém a dar a mão. E agora? A uma pessoa para a qual basta o pouco que lhe resta, não a considero pobre. Mas é melhor que tu conserves todos os teus pertences, e começarás em tempo hábil. Porque, como diz um sábio ditado, é tarde para poupar quando só resta o fundo da garrafa. E o que sobra é muito pouco, é o pior. Passa bem! (Sêneca, em "Aprendendo a Viver - Cartas a Lucílio")”

“Da gracias a Dios, querido hermano, por haber despertado en ti el deseo irresistible por conocer la incesante oración interior. No te inquietes, tranquilízate. Debes reconocer en ese deseo una llamada de Dios. Tu angustia no significa otra cosa sino el prevalecer de la voluntad divina sobre tu propia voluntad. ¿Has caído en la cuenta de que la luz de la oración interior no puede provenir de la sabiduría de este mundo, ni del deseo de saber, sino que ella nos viene revelada en la pobreza de espíritu, la sencillez de corazón y la experiencia activa?”

“Da hans Soldater udi det Aar 1637 havde fanget et Fruentimmer af en stor og rar Skiønhed, bragte de hende som et kostbart Bytte til deres Anfører. Turenne havde da ikkun 26 Aar, og derfore ikke kunde være følesløs; men han stillede sig an, som han ikke begreeb, hvad Krigs-Folkene derved meenede, rosede derfor deres Skikkelighed, at de havde villet beskytte samme Dame mod andre deres Brødres Vold. Han lod derpaa strax hente hendes Huusbond, udi hvis Hænder han overleverede hende med disse Ord:See! der er eders Husfrue, hvis Ære mine skikkelige Soldater have reddet.”

“Da Høitiden og den berammede Fæst Fremskinnet, at alle blev buden som Giæst, Var Brudgommen længst uti Havet. Hvad var her at giøre, mand skicket ham bud, Mand satte Fartøyer og Slupper herud, Og allesteds Havet omstrømmet; Hand lod sig dog icke beqvemme dertil, Han bad dem inbiude, hvem Fanden de vil, Den Giæstebud hannem ey sømmet.”

“Da jeg var liten tenkte jeg at alle dyr hadde fått utdelt hvert sitt ord; kyrne sa mø, hundene sa voff og så videre. Og jeg tenkte at de måtte uttrykke alle sine følelser, både de lykkeligste og de sørgeligste med variasjoner av dette ene ordet. Jeg tenkte at det var dette som skilte oss fra dyrene; at vi hadde fått alle ordene i verden og kunne bruke dem som vi ville. Vi får aldri sagt det vi vil si.”

“Da li si se ikada zapitao ko može više da sazna – čovek ili kompjuter? Zavodljiva je ta dilema. Ono što treba da znaš jeste da i čovek i kompjuter sve što saznaju mogu da potisnu i zaborave, smeštanjem u zabačeni folder stvarnosti, ali nikada, nikada... Da obrišu. I čovek i kompjuter su skladišta, sa dosta prozora koji ti mogu omogućiti da zaviriš u njih, ne i da uđeš unutra. Tamo možeš ući samo ako dobro poznaješ teren – čoveka ili kompjuter. Ako poželiš da ih upoznaš, dodirni ih tamo gde ih boli. Nema čoveka niti sistema bez slabosti ili greške. Zbog grešaka u sistemu može stradati računar, zbog grešaka u čoveku najčešće strada drugi čovek. Sistem ima nas hakere koji pronalazimo i otklanjamo kvar, uz adekvatnu zaštitu da do kvara ponovo ne dođe. Čovek sa kvarom, čovek sa greškom... Nema nikoga osim nade da nepravda čuva tajne i straha da će tajna biti otkrivena.”

“Da li vam se nekada ostvarila želja? Ona, veća od vas samih, želja? Da li ste ikada poverovali u slučajnost? Ja nisam. Mada, dugo sam nekim stvarima tepala tako. Lagala sam sebe. Verovala sam da je moj put jasan. Verovala sam da je dovoljno da odlučiš da koračaš pravo, da paziš da se ne spo­takneš. Nekada, ma koliko gledao kuda ideš i gde gaziš, pazio da se ne sapleteš o neki kamen… Udariš u granu koja se ni od kuda stvorila.”

“Da li znaš da čitaš poljupce? Poljupci su kao ljubavna pisma. Mogu se pročitati, a mogu se baciti nepročitani. Poljubac može da znači zdravo! Ili laku noć, zbogom, ili dobro jutro! On znači doviđenja, nosi izdaju i smrt, ili bolest, govori dobro došli, seti me se, ili srećan put! Poljubac je zalog sreće, sećanje, laž, obećanje, ili dug sa kamatom. Vesnik radosti ili nesreće. Kroz poljubac jedno naše telo odlazi u naše drugo telo...”