Quotessence
Home / Topics / Angst Quotes

Angst Quotes

Browse 355 quotes about Angst.

Related topics

Angst Quotes

“Maar voor diegenen onder ons die door het leven verwond zijn en wier littekens nog niet zijn geheeld, kan het pijnlijk en angstwekkend zijn om zich naar hun binnenste te keren. In zo'n geval is de toegang tot onze innerlijke bron van coherentie geblokkeerd. Zoiets gebeurt meestal als gevolg van een trauma waarbij de emoties zo overweldigend waren dat het emotionele brein en dus het hart niet meer functioneren zoals daarvoor. Dan zijn ze geen kompas meer, maar als een vlag in een wervelwind. Dan is er een andere manier om evenwicht te hervinden, een even verbazingwekkende als effectieve methode, die zijn oorsprong vindt in het mechanisme van de droom: de neuro-emotionele integratie door oogbewegingen.”

“She very much feared that if she stayed with Maximus, this awful taint – this terribly wrong act – would, day by day, year by year, wear at her until she was no more than a ghost of her former self. She saw need when she looked into his eyes, but was there any love as well? Had she discarded Penelope’s friendship for a man who didn’t, in the end, truly care for her? For she loved him, she realized now, in this brightly lit garden, of all places, with his future wife, her cousin, by her side. She loved Maximus totally and completely, with all of her bitter, broken heart, and she did not know if it was enough for the two of them.”

“I had money...But for some reason, I couldn't go anywhere. Apparently, finding a warm place to belong...Takes something other than money. Several years later, I realized that this "something" other than money...Was also required to enjoy food, to keep yourself neat and tidy, and to mutually respect people. But at the time, I dind't know that.”

“Sein Gesicht war so perfekt, so rein und makellos, als wäre es gemalt, erschaffen von einem begnadeten Künstler, der nie an etwas anderes gedacht hatte als an ihn. Ich betrachtete seine Lippen und zeichnete sie in Gedanken nach. Sie waren geschwungen wie die Kurven eines Herzens, wild und natürlich, so wenig künstlich wie die brechenden Wellen auf seiner Haut oder mein Lächeln auf seinem Herzen.”

“Creation is often a destructive act, in the sense that in order to evolve, we sometimes have to destroy what has become like sitting in traffic waiting for the world’s slowest train to go by. Once past that, the angst fades and the ideas come in like a fresh breeze through an open car window. It feels like a trip with no particular destination, just impulsive turns onto unfamiliar roads, full of excitement and anticipation of discovery. If every now and then we can can let go and trust the road we are on, the rewards can be endless. Live, trust, drive.”

“Hoe vaak hoorden we geen uitspraken in de zin van: “Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat …” of “Het is wetenschappelijk bewezen dat …” Daarbij neemt men aan dat wetenschap altijd waar is. Maar hoe betrouwbaar is wetenschap? Heel veel van wat we wetenschap noemen, en we als waar aanvaarden, is noch waar, noch onwaar, en behoort tot de metafysica. Gedurende een korte tijd (volgend op de publicatie van de Tractatus van Wittgenstein) zag het ernaar uit dat we een messcherp onderscheid konden maken tussen betrouwbare wetenschappelijke uitspraken en onbetrouwbare metafysische uitspraken. Maar Wittgenstein zette dat onderscheid zelf op de helling met de postume publicatie van zijn Philosophical Investigations. Nog later pakte de (overwegend Franse) postmoderne filosofie uit met de stelling dat er in de algehele wetenschap minder waarheid is vervat dan in een simpel literair gedicht. De tijd van betrouwbare algemene theorieën leek hopeloos voorbij. Is dat zo? Is cognitief denken onmogelijk geworden? Hierna volgt een reflectie. Het tijdgewricht waarin we leven, althans in de westerse wereld, noemt men de postmoderniteit. Het wordt gekenmerkt door grote onzekerheid en een gevoel van toenemende onveiligheid. Onzekerheid heerst rond onbeantwoorde vragen met betrekking tot de toekomst van de planeet, tot de duurzaamheid van de energievoorziening, tot de werkzekerheid, tot de stabiliteit van het gezin, tot de gedaalde sociale controle, tot de toename van het aantal asielzoekers, tot het bestaan van een god, enzovoort. Onveiligheid houdt verband met oorlog, met terrorisme, met criminaliteit. Het is de bedoeling al die fenomenen wetenschappelijk te bestuderen. Maar hoe zeker ben ik dat wetenschap nog steeds betrouwbaar is?”

“Ich wollte dir meine konstante Angst vor meinem Körper erzählen: Mit dem schrecklichsten Monster unterm Bett unter einer Decke zu stecken. Nur ist das keine Decke, sondern meine Haut. Eine Angst, wie wenn mensch in einer lotterigen Hütte lebt und ein Sturm kommt. Bloss kommt der Sturm nicht, sondern ist da: immer, überall, ausweglos. Manchmal das Gefühl, dass es okay ist, in dieser Hütte zu wohnen. Und manchmal, phasenweise, das Gefühl, falsch zu sein - das abgrundtiefe, alles zersetzende Grauen, bis in die hinterletzte Faser falsch zu sein in mir. Der Wunsch, mit einer sehr feinen Pinzette jede Zelle einzeln aus mir herauszuklauben und in Säure aufzulösen.”

“Die Ruhe tut gut. Sie ist der Feind, der mich aus der Realität entführt, wenn ich mich ihr zu lange hingebe. Doch mein ganzer Körper schreit förmlich danach, in ihrer Umarmung zu versinken. Einfach loszulassen. Alles Kämpfen aufzugeben und endlich die Angst abzulegen. Weich gebettet, ein schützendes Dach über dem Kopf, immer schwerer werdende Lider …”

“Dit vrije, belevingsgerichte individu is onbedoeld mede voortgebracht door de existentialiste, die de ontgoocheling over de traditie al in zich droegen en zodoende radicaal op zichzelf werden teruggeworpen. Men kan deze beweging slechts begrijpen als een cultureel fenomeen. Dat de angst, de verveling en de walging grondervaringen van het bestaan worden, moet men met een gedistantieerde blik waarnemen om de symbolische betekenis ervan voor onze cultuur te zien. Hier wordt niet de toestand van de tijdloze mens beschreven; hier uit zich een bepaald ethos, een mens in een bepaalde cultuurfase. Deze stemmingen indiceren een gebroken vertrouwen, een vervreemding van de eigen cultuur, een verlatenheid in het niets van de mogelijkheid. De eigen cultuur geeft geen vertrouwen. Dit is een ervaring die zich reeds bij Nietzsche, maar nog eerder bij Kierkegaard en zelfs ten tijde van de Romantiek openbaarde.”

“Ein Schiff, das im Hafen liegt, ist sicher, aber dafür sind Schiffe nicht gemacht. Das Gleiche gilt übrigends für Menschen. [...] Auch wir fühlen uns am sichersten, wenn wir allein zu Hause bleiben und alle Gefahren von uns fernhalten. Am besten auch alle anderen Menschen, um nicht verletzt oder enttäuscht zu werden. [...] Aber dafür sind Menschen eben auch nicht gemacht. Genauso wie ein Schiff im Hafen von Salz und Algen zerfressen wird, passiert das beim Menschen mit Einsamkeit und Angst.”