Quotessence
Home / Quotes / E Quotes

E Quotes

Browse famous quotes beginning with E. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All E Quotes

“Era a típica paisagem universitária durante o intervalo do almoço. E, no entanto, ao observar aquela cena familiar, dei-me conta de uma coisa. Todas as pessoas, cada uma à sua maneira, pareciam felizes. Não saberia dizer se estavam realmente felizes da vida ou se não passava de uma encenação. Em todo o caso, naquele agradável início de tarde em finais de setembro, toda a gente parecia satisfeita, e isso fez com que me sentisse ainda mais solitário. Como se fosse eu o único a destoar na paisagem.”

“Era ahora demasiado libre, podía esperar en el lugar prohibido tanto como quisiera, había conquistado esa libertad como nadie hubiera sabido hacerlo, y nadie tenía derecho a tocarle, ni a expulsarle, incluso incomodarle, pero —y esta convicción era por lo menos tan fuerte como la otra— nada había tampoco más falto de sentido ni más desesperante que dicha libertad, dicha espera y dicha intangibilidad.”

“Era como si sencillamente me deslizara o como si algo me transportara al lugar donde estaba la mujer. La primera vez que la vi de cerca me di cuenta de que no era de este mundo. Ella habló poco. Parecía que el propósito era que todos se sintieran cómodos para lo que se convertiría en un hecho regular. «Id en paz con el Señor», dijo Nuestra Señora. Me sequé las lágrimas y miré a los otros videntes. Ellos parecían estar también luchando con la vuelta a la «realidad». Los espectadores dijeron que nuestra visión duró de diez a quince minutos, pero era imposible: parecía que hubiera sido mucho más tiempo. Miré mi reloj y las manecillas estaban haciendo tictac hacia atrás.”

“Era comum chover mas, em Outubro – quem pode esquecer as chuvas de Outubro? – caía aquela chuva perturbadoramente silenciosa. Que era tão nebulosa que ficava bela; que, se não molhasse, ninguém acreditaria tratar-se de uma chuva; que era tão lenta que dava para acompanhar com os olhos o seu cair. Aquilo a que os aldeões chamavam «as chuvas de Outubro», era o cúmulo da mansidão daquele viver. Os olhos quase descaíam em choro mirando o sol subdividindo-se, ao fim da tarde, em cada gota dessa precipitação lentadinosa, faz conta, o astro maior se fosse derretendo todos os dias um poucochinho mais.”

Author:Ondjaki

“Era così bellissima vicina, le labbra appena aperte. Mi commuovono quelle di una donna, nude quando si accostano a baciare, si spogliano di tutto, dalle parole, in giù. “Chiudi questi benedetti occhi di pesce" “Ma non posso. Se tu vedessi quello che vedo io, non li potresti chiudere” “Da dove ti spuntano questi complimenti, piccolo giovanotto?” “Che complimenti ? Dico quello che vedo".”

“Era così che si viveva allora? Vivevamo di abitudini. Come tutti, la maggior parte del tempo. Qualsiasi cosa accade rientra sempre nelle abitudini. Anche questo, ora, è un vivere di abitudini. Vivevamo, come al solito, ignorando. Ignorare non è come non sapere, ti ci devi mettere di buona volontà. Nulla muta istantaneamente: in una vasca da bagno che si riscaldi gradualmente moriresti bollito senza nemmeno accorgertene. C'erano notizie sui giornali, certi giornali, cadaveri dentro rogge o nei boschi, percossi a morte o mutilati, manomesso, così si diceva, ma si trattava di altre donne, e gli uomini che commettevano simili cose erano altri uomini. Non erano gli uomini che conoscevamo. Le storie dei giornali erano come sogni per noi, brutti sogni sognati da altri. Che cose orribili, dicevamo, e lo erano, ma erano orribili senza essere credibili. Erano troppo melodrammatico, avevano una dimensione che non era la dimensione della nostra vita. Noi eravamo la gente di cui non si parlava sui giornali. Vivevamo nei vuoti spazi bianchi ai margini dei fogli e questo ci dava più libertà. Vivevamo negli interstizi tra le storie altrui.”

“Era cultura como representación de clase, literatura fetichizada por su capacidad de transpotar a gente cultivada a viajes emocionales falsos que luego les permitían sentirse superiores a la gente inculta acerca de cuyos viajes emocionales les gustaba leer. Aunque el autor en sí fuese buena persona, y aunque el libro fuera verdaderamente profundo, todos los libros se comercializaban en último término como símbolos de estatus y todos los escritores participaban en un grado u otro de ese mercadeo. Así era, cabía suponer, cómo ganaba dinero la insdustria. La literatura, tal y como estaba presente en esas lecturas públicas, no tenía ningún potencial como forma de resistencia ante nada.”

“Era demasiada la atracción que sentía por ella, pero estaba acostumbrado a esa demasía, y si lo único que quedaba era el amor cálido, en el que primaban la estima y la admiración, sin el amor visceral, el indecoroso, sórdido y animal, él se sentiría inferior, el amor puro y altruista también parecería inferior, y la mera bondad lo haría menor, y menos interesante y adictivo. No quería dejar de sentirse atraído por ella. No era fácil de afrontar, pero hacía veintiséis años que no amaba sólo a una mujer. Había amado un cuerpo.”

“Era deopotrivă o consolare și o mare tristețe să te simți atât de diferit de ceilalti oameni. Își coborî spre ei ochii spălăciți. Valul de mașini nu mai contenea, iar figurile sumbre și îngrijorate semănau toate între ele. Biata specie! Ce-o preocupa? Ce va mânca, ce va bea? El se gândea la catedrala din Rouen, la castelele de pe Loare, la Luvru. Una singură dintre aceste pietre venerabile face cât o mie de vieți omenești.”

“Era deste jaez (feliz palavra árabe, cada vez menos usada e cujo significado vem em todos os dicionários e bela expressão tão rafada em tempo de letras mais bojudas, que qualquer escritor, com uma única excepção, hesitaria em usá-la), era deste jaez, dizia (fórmula de repetição também recuperada do arsenal literário e que se destina a evitar que a atenção do leitor se distraia e comece a pensar noutras coisas, nanja no essencial), dizia (embora antes seja meu dever chamar a atenção para este magnífico "nanja", que não é de origem japonesa, mas sim de etimologia facilmente descortinável) e tendo-me eu esquecido da continuação da frase vou retomá-la, desde o início com vossa licença.”

“Era difícil não comparar aquela região com a Mongólia. Assim como os pastores mongóis, as tribos de peles-vermelhas das Grandes Planícies tinham sido nómadas, vivendo em tendas e seguindo as manadas de búfalos para encontrar pastagens para os seus animais. A única diferença era que esse estilo de vida ainda existe na Mongólia enquanto que aqui os brancos tinham impedido os índios de o fazer.”

“Era el dia més llarg, s'allargassava, cloents dolçors de l'estació fruital. Els pàmpols, mòbils, ombregen la calç. Sobre els llençols el brunzir de les mosques, desficiós, la tarda. El cos sent, la nit, el soliguer ardent de les rajoles. La cançó dels gripaus buida el silenci, acompassa en frescors el so de l'aigua. Cauen els astres, simulada pluja. Fugen les veus. Als vells amagatalls s'enfila el temps pel forat de l'agulla.”